Lech Niemojewski

Lech Niemojewski (ur. 26 sierpnia 1894 w Sosnowcu, zm. 11 października 1952 w Warszawie) – polski architekt, profesor na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, syn pisarza Andrzeja Niemojewskiego. Jego żoną była Jadwiga, córka Adama Dobrowolskiego i Stanisławay Dobrowolskiej (z d. Szczepankiewicz).

Lech Niemojewski
Ilustracja
Tadeusz Pruszkowski Portret Lecha Niemojewskiego
Data i miejsce urodzenia 26 sierpnia 1894
Sosnowiec
Data i miejsce śmierci 11 października 1952
Warszawa
profesor nauk technicznych
Specjalność: architektura wnętrz
Profesura 1933
Uczelnia Politechnika Warszawska
Odznaczenia
Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Grób architekta Lecha Niemojewskiego oraz jego teściów – literata Adama Doliwy Dobrowolskiego i śpiewaczki operowej Stanisławy Dobrowolskiej na Starych Powązkach w Warszawie

ŻyciorysEdytuj

Uczył się w V Gimnazjum w Warszawie. Rozpoczął w roku 1912 studia matematyczne w Towarzystwie Kursów Naukowych, w następnym roku rozpoczął studia architektury, najpierw we Lwowie, potem na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, a także w latach 1916-1922 grafikę w Szkole Sztuk Pięknych.

Brał udział w wojnie polsko-rosyjskiej. Studia architektoniczne ukończył w roku 1922. Po zgonie prof. Stanisława Noakowskiego 1928 objął katedrę historii sztuki. W roku 1933 otrzymał stopień profesora nadzwyczajnego.

W roku 1926 zrealizował projekt willi w Wejherowie. Zrealizował też projekty kościoła w Białymstoku, Instytutu Propagandy Sztuki w Warszawie oraz willę prof. Tadeusza Pruszkowskiego w Kazimierzu Dolnym.

Był autorem wnętrz statków pasażerskich MS Piłsudski i MS Batory, jak również projektantem zabudowań dworcowych stacji Piekary Śląskie Szarlej[1]. Wykładał technikę i sztukę budowy miast w Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie (przedmiot: organizacje społeczne w samorządzie)[2].

W roku 1938 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Legii Honorowej.

W czasie walk o stolicę we wrześniu 1939 był komendantem Straży Obywatelskiej na Mokotowie. W czasie okupacji wykładał na tajnym Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Po upadku powstania warszawskiego współpracował przy organizacji Wydziału Architektury z tymczasową siedzibą w Lublinie.

We wrześniu 1945 prof. Niemojewski objął katedrę Historii Sztuki i Architektury Średniowiecznej na warszawskim Wydziale Architektury. Pełnił funkcję dziekana Wydziału w roku akademickim 1947/1948. W roku 1952 został pozbawiony funkcji profesora. Pretekstem do nagonki stała się książka Profesora „Uczniowie Cieśli” której aktywiści partyjni zarzucali niezgodność z obowiązującą wówczas ideologią[3]. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera T-4-5/6)[4].

Dzieła o architekturzeEdytuj

  • Lech Niemojewski: Konstruktywizm w architekturze.Trzaska, Evert i Michalski, Warszawa 1933
  • Lech Niemojewski: Siedem Cudów Świata. wyd. 1 – 1938, wyd. 2 – Ex Libris, Warszawa 1948
  • Lech Niemojewski: Uczniowie Cieśli. Rozważania nad zawodem architekta. Trzaska, Evert i Michalski, Warszawa 1948

PrzypisyEdytuj

  1. Olgierd Czerner, Listy do redakcji, w: Spotkania z Zabytkami, nr 1/1983, s.77-78, ISSN 0137-222X
  2. Wolna Wszechnica Polska. W: Szkoły wyższe Rzeczypospolitej Polskiej. Warszawa: 1930, s. 313.
  3. Lech Józef Niemojewski
  4. Cmentarz Stare Powązki: ADAM DOLIWA DOBROWOLSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-01-31].