Lincoln (serii EL)

Samochód osobowy segmentu F
(Przekierowano z Lincoln EL-Series)

Lincoln serii EL (ang. EL-Series) – samochód osobowy pełnowymiarowej klasy luksusowej produkowany pod amerykańską marką Lincoln koncernu Forda w latach 1948–1951, od 1949 do 1951 roku modelowego. Nie nosił żadnego oznaczenia modelu; określany był także jako standardowy Lincoln.

Lincoln (serii EL)
Ilustracja
1951 Lincoln Club Coupe
Producent Lincoln
Zaprezentowany kwiecień 1948
Okres produkcji 1948–1951
Miejsce produkcji Stany Zjednoczone Detroit
Stany Zjednoczone Los Angeles
Poprzednik Lincoln (H-Series)
Następca Lincoln Cosmopolitan
Dane techniczne
Segment F
Typy nadwozia 4-drzwiowy sedan
2-drzwiowe coupé
2-drzwiowy kabriolet
Silniki benzynowy V8: 336,7ci (5,5 l), 152 KM
Skrzynia biegów 3-biegowa manualna
4-biegowa automatyczna
Napęd tylny
Długość 5410 mm (1949–50)[1]
5456 mm (1951)[2]
Szerokość 1946 mm[1]
Wysokość 1615 mm[1]
Rozstaw osi 3073 mm[1]
Masa własna 1795-1916 kg[3]
Zbiornik paliwa 74 l[1]
Liczba miejsc 6[3]
Bagażnik 663 l[1]
Dane dodatkowe
Pokrewne Lincoln Cosmopolitan
Mercury Eight
Konkurencja Buick Roadmaster
Chrysler New Yorker
Oldsmobile 98
Cadillac Series 61
Hudson Commodore
Frazer Manhattan

Samochód produkowano z nadwoziami: sedan, coupé i kabriolet. Napęd stanowił silnik V8 o pojemności 5,5 litra. Wyprodukowano ogółem ponad 72 tysiące samochodów.

Historia i opis modeluEdytuj

 
1949 Lincoln kabriolet
 
Atrapa modelu 1949
 
Lincoln Club Coupe od tyłu (1951)

Model 1949Edytuj

W 1948 roku Lincoln przedstawił swoje pierwsze powojenne samochody nowej konstrukcji, będące następcą wywodzącej się sprzed wojny linii modelowej serii H[4]. Samochody określone jako rok modelowy 1949 zadebiutowały już 22 kwietnia 1948 roku[3]. Nowy Lincoln zyskał nowoczesne jak na te czasy nadwozie, z gładkimi ścianami bocznymi, bez wystających na boki błotników[3]. W ten sposób koncern Forda, jako pierwszy z wielkiej trójki producentów amerykańskich, wprowadził na rynek nadwozia pontonowe, a samochody jego marek były wśród najnowocześniej stylizowanych na rynku w tym roku[5]. Na przedłużeniu błotników przednich umieszczone były pojedyncze reflektory, charakterystycznie dla tego modelu zagłębione w chromowanych oprawach, a pomiędzy błotnikami była mało wybrzuszona maska silnika[3]. Innym charakterystycznym elementem była szeroka, chromowana atrapa chłodnicy, z górną belką obramowującą atrapę, dwoma belkami poniżej i pionowymi elementami je łączącymi – w tym wąską kratką pośrodku[3]. Na masce samochód miał uskrzydloną ozdobę[3]. Standardowy Lincoln nie nosił nazwy modelu, a jedynie oznaczenia wersji nadwoziowych: czterodrzwiowy Sport Sedan, dwudrzwiowe Club Coupe i dwudrzwiowy kabriolet (ang. convertible)[3]. Samochody te określane bywają w literaturze jako EL-Series (seria EL)[6][a]. Wszystkie modele były sześciomiejscowe; w sedanie tylne drzwi otwierały się w kierunku do tyłu[3]. Rozstaw osi wynosił 121 cali (307 cm)[3]. Osobno Lincoln wprowadził większy model o nazwie Cosmopolitan[3]. Od Cosmopolitana standardowy Lincoln różnił się wizualnie dwuczęściową szybą przednią, przetłoczeniami na przednich drzwiach na przedłużeniu błotników i ozdobną listwą boczną na całą długość, a nie tylko na przednich błotnikach[3]. Nadwozie Lincolna z tego roku posłużyło także jeszcze jako baza do skonstruowania nieco krótszego nowego modelu Mercury[3].

Napęd stanowił silnik dolnozaworowy V8 konstrukcji Forda, o pojemności 336,7 cali sześciennych (5,5 l), dający moc 152 KM (brutto)[3][b]. Lincoln tym samym zaprzestał stosowania silników V12, których używał od 1933 roku; przy tym nowa jednostka rozwijała większą moc[7]. Skrzynia biegów była 3-biegowa manualna, za dopłatą dostępny był nadbieg[3]. Dopiero na początku 1949 roku wprowadzono opcjonalnie skrzynię automatyczną Hydra-Matic, za dopłatą 200 dolarów (produkowaną na licencji General Motors)[3][c]. Kabriolet miał automatycznie podnoszony dach[8].

W ramach pierwszego wydłużonego roku modelowego wyprodukowano 38 384 samochody[3]. Stanowiły one nieco ponad połowę produkcji Lincolna (52%)[3]. Ceny bazowe wynosiły od 2527 dolarów za coupe, przez 2574 dolarów za sedan, do 3116 dolarów za kabriolet[3]. W wyposażeniu fabrycznym był zegar elektryczny, a w skład wyposażenia opcjonalnego wchodziło m.in. radio i hydraulicznie sterowane szyby i fotele[3][8].

 
1951 Lincoln Sport Sedan

Modele 1950 i 1951Edytuj

W styczniu 1950 roku wprowadzono samochody nowego roku modelowego, poddane liftingowi, przede wszystkim obejmującemu całkiem nowy styl atrapy chłodnicy[9]. Pomiędzy grubym chromowanym zderzakiem a górną belką była tylko jedna pozioma belka środkowa, z ozdobnymi żebrami. Zmieniła się też forma świateł parkingowych (kierunkowskazów). Zamiast kabrioletu, obok dotychczasowego coupé i sedana wprowadzono bardziej luksusowe coupé o nazwie Lido, z dachem pokrytym winylem imitującym skórę[9]. Ceny pozostały takie same (Lido – 2720 dolarów), a ogółem powstało ich w tym roku 17 489[9].

 
1951 Lincoln Club Coupe

Samochody 1951 roku modelowego wprowadzono już w listopadzie poprzedniego roku[2]. Ponownie poddano liftingowi atrapę chłodnicy, a także ozdoby. Na początku bocznej listwy była ozdobna płetwa nachylona do przodu (takie same listwy otrzymał tegoroczny model Cosmopolitan)[2]. Moc silnika w tym roku była podawana jako 154 KM, przy takim samym stopniu sprężania[2].

Wersje nadwoziowe pozostały takie, jak w poprzednim roku, a ceny bazowe nawet spadły o około 1% (od 2505 dolarów za coupé do 2702 dolarów za coupé Lido)[2]. Wyprodukowano 16 761 samochodów, z tego prawie 3/4 sedanów[2]. Dopiero w lutym 1952 roku zaprezentowano nowe modele marki, a rolę podstawowego Lincolna przejął nowy Lincoln Cosmopolitan[10].

SportEdytuj

Dzięki dobremu prowadzeniu się i mocnym silnikom, duże i luksusowe Lincolny były także używane w sporcie samochodowym, odnosząc pewne sukcesy[3]. Samochód taki zwyciężył w pierwszym w historii wyścigu serii Strictly Stock NASCAR 19 czerwca 1949 roku w Charlotte (kierowca Jim Roper) oraz w piątym wyścigu 18 września w Hamburgu (kierowca Jack White)[11][d]. W 1950 roku Lincolny model 1949 zajęły pierwsze i trzecie miejsce w pierwszym wyścigu serii NASCAR Grand National na torze Daytona Beach, a łącznie startowało ich aż 9[12]. W tym roku także Tim Flock zwyciężył Lincolnem w drugim wyścigu w Charlotte, lecz po tym liczba samochodów tego typu w wyścigach spadła[13]. Ostatnim większym osiągnięciem było drugie miejsce Tima Flocka w Lincolnie model 1950 w pierwszym wyścigu sezonu 1951 w Daytona Beach[14].

Dane techniczne (1949)Edytuj

  • Silnik: gaźnikowy dolnozaworowy V8, chłodzony cieczą, umieszczony podłużnie z przodu, napędzający koła tylne
  • Pojemność skokowa: 336,7 cali sześciennych (5517 cm³)[3]
  • Średnica cylindra × skok tłoka: 3½" × 4⅜" (88,9 × 111,1 m)[8]
  • Moc maksymalna (brutto): 152 KM przy 3600 obr/min[8][b]
  • Stopień sprężania: 7:1[3]
  • Gaźnik: dwugardzielowy[3]
  • Skrzynia przekładniowa: trzybiegowa manualna, opcjonalnie z nadbiegiem Touch-O-Matic, opcjonalnie automatyczna Hydra-Matic[3]
  • Sprzęgło: jednotarczowe, suche[8]
  • Przekładnia główna: hipoidalna[8]
  • Opony: 8,20×15[8]
  • Podwozie: rama prostokątna, nitowana i spawana, ze wzmocnieniem centralnym w formie X[8]
  • Zawieszenie przednie: niezależne, na wahaczach poprzecznych i sprężynach śrubowych z amortyzatorami teleskopowymi[8]
  • Zawieszenie tylne: resory wzdłużne półeliptyczne z amortyzatorami teleskopowymi[8]

UwagiEdytuj

  1. Numery fabryczne standardowych Lincolnów z 1949 roku modelowego zaczynały się od członu 9EL, gdzie 9 było ostatnią cyfrą roku (Flory 2008 ↓, s. 225)
  2. a b Moc silników samochodów amerykańskich podawana była przed 1972 rokiem jako moc „brutto” w koniach parowych (gross BHP), mierzona w optymalnych warunkach na samym silniku – moc „netto” mierzona w późniejszych bardziej rzeczywistych warunkach była niższa (J. "Kelly" Flory: American Cars, 1960–1972: Every Model, Year by Year. McFarland & Company, 2004, s. 864. ISBN 978-0-7864-1273-0. (ang.)).
  3. W tym czasie Ford nie miał jeszcze własnej konstrukcji automatycznej skrzyni biegów (Flory 2008 ↓, s. 224)
  4. Strona "Alfalfa Jim" CHRISTIAN DAVID "JIM" ROPER podaje informacje, że Jim Roper zwyciężył w pierwszym wyścigu NASCAR większym Lincolnem Cosmopolitanem, lecz fotografia przodu jego samochodu #34 zamieszczona tamże pokazuje dwuczęściową szybę i długie listwy boczne, typowe dla standardowego Lincolna.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Flory 2008 ↓, s. 226, 292.
  2. a b c d e f Flory 2008 ↓, s. 362-364.
  3. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y Flory 2008 ↓, s. 224-226.
  4. Flory 2008 ↓, s. 159-160.
  5. Flory 2008 ↓, s. 184.
  6. 1950 Lincoln EL-series (ang.). Vintage Car Collector. [dostęp 2021-07-12].
  7. Flory 2008 ↓, s. 160, 224-225.
  8. a b c d e f g h i j Presenting two great new 1949 Lincolns, Detroit: Lincoln-Mercury Division of the Ford Motor Company, 1948.
  9. a b c Flory 2008 ↓, s. 290-292.
  10. Flory 2008 ↓, s. 437-438.
  11. 1949-01 (ang.). Racing-Reference.Info. [dostęp 2021-07-12].; 1949-05 (ang.). Racing-Reference.Info. [dostęp 2021-07-12].
  12. 1950-01 (ang.). Racing-Reference.Info. [dostęp 2021-07-12].
  13. 1950-02 (ang.). Racing-Reference.Info. [dostęp 2021-07-12].
  14. 1951-01 (ang.). Racing-Reference.Info. [dostęp 2021-07-12].

BibliografiaEdytuj

  • J. "Kelly" Flory: American Cars, 1946–1959: Every Model, Year by Year. McFarland & Company, 2008. ISBN 978-0-7864-3229-5. (ang.)

Linki zewnętrzneEdytuj