Otwórz menu główne

Luboradz (województwo dolnośląskie)

wieś w województwie dolnośląskim

Luboradzwieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie jaworskim, w gminie Mściwojów, w górnym dorzeczu Wierzbiaka.

Luboradz
Pałac w Luboradzu
Pałac w Luboradzu
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat jaworski
Gmina Mściwojów
Liczba ludności (III 2011) 194[1]
Strefa numeracyjna 76
Tablice rejestracyjne DJA
SIMC 0365954
Położenie na mapie gminy Mściwojów
Mapa lokalizacyjna gminy Mściwojów
Luboradz
Luboradz
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Luboradz
Luboradz
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Luboradz
Luboradz
Położenie na mapie powiatu jaworskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu jaworskiego
Luboradz
Luboradz
Ziemia51°03′30″N 16°17′22″E/51,058333 16,289444
Kościół filialny Zaślubin NMP

Spis treści

NazwaEdytuj

W roku 1295 w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis (pol. Księga uposażeń biskupstwa wrocławskiego) miejscowość wymieniona jest jako Loboratz[2]. Notowana jest także w dokumentach z 1399 przy okazji ustanowienia parafii i wybudowaniu kościoła jako ecclesiae de Loubros[3].

HistoriaEdytuj

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Miejscowość w źródłach pojawia się pierwszy raz w roku 1203 jako Luboratz[4]. Pierwotnym założeniem w Luboradzu był obronny dwór zbudowany w XVI wieku[4].

Podział administracyjnyEdytuj

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa legnickiego.

ZabytkiEdytuj

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są obiekty[5]:

  • pałac, częściowo zrujnowany, pierwotnie dwór z końca XVI w., przebudowany w XX w., zabytkowy; jest dwutraktową, czteroskrzydłową budowlą z niewielkim dziedzińcem, posiada dwie kondygnacje i kryty jest dachami spadowymi[4]. Nad wejściem od strony dziedzińca zachowała się stara tarcza herbowa. Wschodnia elewacja z portalem bramnym i balkonem ponad dawną fosą podobna jest do wystroju zewnętrznego wczesnorenesansowych pałaców miejskich Starej Kastylii. W zachodniej części widoczne są na elewacjach relikty ozdób sgraffitowych w stylu renesansowo-manierystycznym. Wewnątrz znajduje się sala balowa z portretami właścicieli pałacu pochodząca z końca XVII w. oraz malowane, renesansowe stropy belkowe w kilku pomieszczeniach. Od południa z budowlą sąsiadują pozostałości po parku oraz dawne budynki dworskie (stajnie, domy)[4]. Budynek w latach w 1681 - 1686 został gruntownie przebudowany na potężny pałac o barokowej formie[4]. Był restaurowany w XIX w. oraz remontowany w 1961 r.[4] Obecnie są prowadzone prace renowacyjne wykonywane na zlecenie właściciela.
  • kościół filialny pw. Zaślubin Najświętszej Marii Panny, z 1581 r., przebudowany w 1900 r. wznosi się na północny-zachód od pałacu, prawdopodobnie pełniący dawniej funkcja kaplicy pałacowej. Budowla jest mała ma około 20 m długości, w całości zbudowana w stylu prostego gotyku. W pd. części przy wejściu znajdują się epitafia: renesansowe - prawdopodobnie właścicieli pałacu, epitafium rycerskie,średniowieczne (prawdopodobnie poł. XIV wieku). Znajduje się na nim herb z hełmem heraldycznym i epigraf (opis) teksturą gotycką. Ponad portalem wejściowym znajduje się renesansowy relief wysokiej jakości, przedstawiający Ukrzyżowanie Jezusa Chrystusa
  • cmentarz parafialny, z XIX w.

inne zabytki:

  • stary krzyż kamienny, być może późnośredniowieczny, stojący obok świątyni. Krzyż określany jest często jako tzw. krzyż pokutny co nie ma oparcia w żadnych dowodach ani badaniach, a jest oparte jedynie na nieuprawnionym założeniu, że wszystkie stare kamienne krzyże monolitowe, o których nic nie wiadomo, są krzyżami pokutnymi[6], chociaż w rzeczywistości powód fundacji takiego krzyża może być różnoraki, tak jak każdego innego krzyża. Hipoteza ta stała się na tyle popularna, że zaczęła być odbierana jako fakt i pojawiać się w lokalnych opracowaniach, informatorach czy przewodnikach jako faktyczna informacja, bez uprzedzenia, że jest to co najwyżej luźny domysł bez żadnych bezpośrednich dowodów.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis online
  3. Otto Koischwitz, Jauer - ein Wegweiser durch die Heimat und ihre Geschichte, Jauer 1930, str. 113.
  4. a b c d e f Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, s. 230. ISBN 978-83-89102-63-8.
  5. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 33. [dostęp 23 sierpnia 2012].
  6. Arkadiusz Dobrzyniecki. Krzyże i kapliczki pokutne ziemi złotoryjskiej - historia pewnego mitu. „Pomniki Dawnego Prawa”. 11-12 (wrzesień-grudzień 2010), s. 32-37, 2010. 

BibliografiaEdytuj

  • Romuald Łuczyński: Zamki, dwory i pałace w Sudetach. Legnica: Stowarzyszenie „Wspólnota Akademicka”, 2008, ​ISBN 978-83-89102-63-8​.

Linki zewnętrzneEdytuj