Maria Luiza Albertyna z Leiningen-Dagsburga-Falkenburga

Maria Luiza Albertyna z Leiningen-Dagsburga-Falkenburga (16 marca 1729 w Heidesheim, zm. 11 marca 1818 w Neustrelitz); nazywana księżniczką George – dziedziczka majątku Broich i przez zamążpójście księżna z Hesji-Darmstadt. Była babcią i wychowawczynią późniejszej królowej Prus, Luizy.

Maria Luiza Albertyna z Leiningen-Dagsburga-Falkenburga
księżna von Hessen-Darmstadt
Ilustracja
Maria Luise Albertine zu Leiningen-Dagsburg-Falkenburg (1753)
ilustracja herbu
księżniczka von Hessen-Darmstadt
Okres

od 1748
do 1818

Dane biograficzne
Data i miejsce urodzenia

16 marca 1729
Heidesheim

Data i miejsce śmierci

11 marca 1818
Neustrelitz

Miejsce spoczynku

książęca krypta domu Wielkiego Księstwa Meklemburgii-Strelitz w Mirow

Ojciec

Christian Karl Reinhard (Leiningen-Dagsburg-Falkenburg)

Matka

Katharina Polyxena von Solms-Rödelheim

Mąż

Jerzy Wilhelm z Hesji-Darmstadt
od 16 marca 1748
do 1782

Dzieci

Fryderyka Karolina z Hesji-Darmstadt
Charlotte z Hesji-Darmstadt

Księżniczka George (ok. 1790)

ŻyciorysEdytuj

Maria Luise Albertine urodziła się na „zamku Heidesheim”, jako córka hrabiego Christiana Karla Reinharda z Leiningen-Dagsburga (1695–1766) i hrabiny Kathariny Polyxeny von Solms-Rödelheim (1702–1765). Przy śmierci swojego ojca odziedziczyła majątek Broich i zaczęła z dyrektorem budowniczym Nicolasem de Pigage odbudowywać i odrestaurowywać posiadłość, w tym zamek Broich. W 1806 Napoleon zlikwidował władzę na terenie Broich i przyłączył obszar w 1815 do Prus.

Księżniczka wyszła za mąż 16 marca 1748 w Heidesheim za księcia Jerzego Wilhelma z Hesji-Darmstadt, brata hrabi Ludwika IX.

Jej córki Fryderyka i Charlotte były pierwszą i drugą małżonką księcia Karola II Meklemburskiego. Jedna i druga umarła w łóżku dziecinnym. Karol z tego powodu zakończył służbę, jako gubernator w Hanowerze i przeprowadził się z dziećmi do swojej teściowej do Darmstadt. Księżniczka George była od 1782 wdową i zajęła się opieką i wychowaniem swoich wnucząt.

Tylko Charlotte, najstarsza córka księcia nie przeprowadziła się. Miała 16 lat, kiedy wydano ją za mąż. Jej ojciec przebywał bardzo często ze swoimi dwoma synami przy swojej córce w Hildburghausen. W 1787, przesiedlił się, po tym, jak został prezydentem cesarskiej komisji dłużniczej. Teraz Maria Luisa opiekowała się swoimi wnuczkami, Luizą, Teresą i Fryderyką, wykorzystując realne metody wychowawcze[1].

W 1790 Maria Luise Albertine pojechała z Luizą, Friederyką i Jerzym na cesarską koronację Leopolda II do Frankfurtu i mieszkała tutaj u Cathariny Elisabeth Goethe. W 1792 odbyła podróż kształcącą do Holandii. W 1792 uciekła z dziećmi przed wracającą armią francuską z Darmstadt do Hildburghausen, do swojej wnuczki i córki, Charlotte, gdzie do marca 1793 została. W drodze powrotnej do Darmstadt, podróżowała przez Frankfurt, gdzie miało miejsce pierwsze, zaaranżowane spotkanie Luizy z jej przyszłym mężem, Fryderykiem Wilhelmem. W 1793 towarzyszyła Luizie i Fryderyce w podróży na ich ślub do Berlina. Ostatnie lata życia spędziła na dworze swojego zięcia, Karola II, w Neustrelitz i odnalazła swój spokój w książęcej krypcie domu Wielkiego Księstwa Meklemburgii-Strelitz w Mirow.

Maria Luiza opisywana jest, jako świetna, ciepła, wesoła i przede wszystkim, jako postać, która posługiwała się mówiąc dialektem pałacowym[2]. Bliskość do poddanych i jej dobre serce, przekazała w metodach wychowawczych swoim wnuczkom.

NastępcyEdytuj

 
Książę Jerzy Wilhelm z Hesji-Darmstadt ze swoją rodziną

PrzypisyEdytuj

  1. Karin Feuerstein-Praßer: Die Preußischen Königinnen (Pruska królowa), Seria Piper 3814. Nieskrócone wydanie książki podręcznej, 5. wydanie Piper, München 2005, ISBN 3-492-23814-9, s. 252.
  2. Eine geborene Königin. zeit.de. [dostęp 1992-01-24]. (niem.).zły zapis daty dostępu

BibliografiaEdytuj

  • Claudia von Gélieu: Die Erzieherin von Königin Luise. Salomé de Gélieu. Unter Mitarbeit von Christian von Gélieu. Pustet, Regensburg 2007. ISBN 978-3-7917-2043-2.
  • Carsten Peter Thiede, Eckhard G. Franz [Hrsg.]: Jahre mit Luise von Mecklenburg-Strelitz. Aus Aufzeichnungen und Briefen der Salome von Gelieu (1742–1822). In: Archiv für hessische Geschichte und Altertumskunde. NF ISSN 0066-636X, Bd. 43 (1985), S. 79–160