Otwórz menu główne

Michał Łubieński

polski dyplomata
(Przekierowano z Michał Tomasz Łubieński)

Michał Tomasz Łubieński hrabia herbu Pomian (ur. 3 kwietnia 1896 w Kijowie, zm. 7 czerwca 1967 w Londynie) – polski dyplomata.

Michał Tomasz Łubieński
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 3 kwietnia 1896
Kijów, gubernia kijowska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 7 czerwca 1967
Londyn, Wielka Brytania
Dyrektor gabinetu ministra spraw zagranicznych
Okres od 15 kwietnia 1935
do 30 września 1939
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order Trzech Gwiazd II klasy (Łotwa) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Order Trzech Gwiazd IV klasy (Łotwa) Komandor Orderu Białej Róży Finlandii Order Zasługi Cywilnej (Bułgaria) Order Gwiazdy Białej II Klasy (Estonia) Komandor z Gwiazdą Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa Wielki Oficer Orderu Świętego Sawy Wielki Oficer Orderu Leopolda (Belgia) Wielki Oficer Orderu Gwiazdy Rumunii Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Komandor 1. klasy Orderu Gwiazdy Polarnej (Szwecja)

Prawnuk Henryka, wnuk Tomasza Wenthwortha, syn Michała Pawła i Władysławy z Wierzbickich, bratanek m.in. Rogera i Bernarda. Ożenił się 29 stycznia 1924 z Heleną z Krasickich, miał z nią syna Tomasza[1][2].

Działał w służbie dyplomatycznej w Charkowie w latach (1921-1922), następnie w Sofii w latach (1924-1926) i Rydze (1926-1929). Od kwietnia 1935 dyrektor gabinetu ministra spraw zagranicznych Józefa Becka[3][1].

OdznaczeniaEdytuj

W 1937 roku, za zasługi w służbie państwowej, został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[4].

Posiadał też inne odznaczenia, m.in.:

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Łubieński Michał Tomasz (1896–1967) [w:] Polski Słownik Biograficzny. T. XVIII, Kraków: 1973
  2. Jerzy Sewer Dunin-Borkowski: Almanach Błękitny. Warszawa: 1908, s. 595.
  3. a b Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 445.
  4. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410
  5. Zezwolenie na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 11, s. 299, 1936. 
  6. Zezwolenie na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 2, s. 44, 1937. 
  7. Zezwolenie na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, s. 73, 1938. 
  8. Zezwolenie na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 1, s. 20, 1939. 
  9. Sveriges statskalender / 1940. Bihang, s. 88

Linki zewnętrzneEdytuj