Mikołaj Osikowski

Oficer Wojska Polskiego

Mikołaj Ignacy Osikowski (ur. 18 grudnia 1873[1] w Skierniewicach, zm. 5 czerwca 1950 w Kirkcaldy[2]) – oficer armii rosyjskiej, generał brygady Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, zastępca senatora wybrany w 1935 roku w województwie wileńskim[3].

Mikołaj Ignacy Osikowski
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 18 grudnia 1873
Skierniewice
Data i miejsce śmierci 5 czerwca 1950
Kirkcaldy
Przebieg służby
Lata służby 1892–1923
1939–1947
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzeł hallerczyków.jpg Błękitna Armia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki 25 Smoleński Pułk Piechoty
XXI Brygada Piechoty
2 Dywizja Litewsko-Białoruska
29 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca brygady piechoty
dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (nadany dwukrotnie) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

ŻyciorysEdytuj

Mikołaj Ignacy Osikowski urodził się 18 grudnia 1873 roku w Skierniewicach, w rodzinie Mikołaja i Jadwigi z d. Patkiewicz[4]. W 1892 wstąpił do Armii Imperium Rosyjskiego. W 1897 został mianowany podporucznikiem. 1 stycznia 1909 w stopniu sztabskapitana, pełnił służbę w 25 Smoleńskim pułku piechoty, który wówczas stacjonował w Kozienicach[5].

Od grudnia 1918 pełnił służbę w Armii Polskiej we Francji. Do Polski przybył z 1 Dywizją Strzelców Polskich. 27 lipca 1919 został zastępcą dowódcy piechoty dywizyjnej 2 Dywizji Strzelców Polskich, a 20 września 1919 dowódcą XXI Brygady Piechoty. W marcu 1920 ukończył VIII Kurs w Centrum Studiów Artyleryjskich w Warszawie. 1 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała podporucznika, w grupie oficerów byłej Armii generała Hallera[6]. 12 sierpnia 1920 objął dowództwo Grupy Dolnej Wisły. Od 20 września 1920 dowodził 2 Dywizją Litewsko-Białoruską, która wchodziła w skład Wojska Litwy Środkowej.

Szczególnie odznaczył się działaniami ofensywnymi na froncie Litewsko-Bałoruskim, gdzie „6 VI 1920 pod Kowalami na pierwszej linii działań, osobistym przykładem przyczynił się do zdobycia przez brygadę pozycji nieprzyjaciela”[4]. Za tę postawę został odznaczony Orderem Virtuti Militari.

We wrześniu 1921 został dowódcą 29 Dywizji Piechoty w Grodnie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 62. lokatą w korpusie generałów[7]. Z dniem 31 lipca 1923 został przeniesiony w stan spoczynku.

Na emeryturze zamieszkał w majątku Karaciszki, w gminie Troki (obecnie wieś Kariotiškės w rejonie trockim)[8]. Później przeniósł się do Wilna[9]. Przed wyborami parlamentarnymi do Sejmu RP w 1935 został mianowany komisarzem wyborczym w okręgu wyborczym nr 45[10][11].

Po kampanii wrześniowej 1939 przedostał się do Francji. We Francji przebywał w Ośrodku Oficerskim w Cerizay, a po ewakuacji do Wielkiej Brytanii, od sierpnia 1940 do stycznia 1942, w Stacji Zbornej Oficerów Rothesay. W styczniu 1942 został przeniesiony w stan nieczynny. Po wojnie pozostał w Szkocji. Zmarł 5 czerwca 1950 w Kirkcaldy.

Życie prywatneEdytuj

Żonaty. Córka Halina (ur. 1907)[4].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Według kalendarza juliańskiego urodził się 6 grudnia, a według kalendarza gregoriańskiego18 grudnia 1873 roku. Zobacz daty nowego i starego porządku. Datę urodzenia „6 grudnia 1873 roku” podano w Spisie oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 4 oraz w Roczniku Oficerskim 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1406. Natomiast w Roczniku Oficerskim 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 880 i w Roczniku Oficerskim Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 322, jako datę urodzenia generała Osikowskiego podano 19 grudnia 1873 roku. Piotr Stawecki, Andrzej Suchcitz oraz Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, jako datę urodzenia generała Osikowskiego podali 18 grudnia 1873 roku.
  2. Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, a za nimi zapewne Piotr Stawecki podali, że generał Osikowski zmarł w miejscowości „Kirkaldy”.
  3. Album-skorowidz Senatu i Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej oraz Sejmu Śląskiego. Kadencja 1935/1940, 1936, s. 199.
  4. a b c d e f g h Polak (red.) 1993 ↓, s. 155.
  5. Общий список офицерским чинам русской императорской армии. Составлен по 1-е января 1909 г., Sankt Petersburg 1909, s. 209.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 29 maja 1920 roku, poz. 526.
  7. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 16.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1406. Na stronie radzima.org Zabytki i atrakcje Białorusi, Litwy i Podlasia umieszczono fotografie przedstawiające dwór generała Osikowskiego we wsi Karaciszki [1].
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 880.
  10. Nominacja komisarzy wyborczych. „Express Poranny”. Nr 205, s. 2, 26 lipca 1935. 
  11. Komisarze wyborczy. „Kurier Warszawski”. Nr 202, s. 3, 26 lipca 1935. 
  12. M.P. z 1928 r. nr 54, poz. 70 „za zasługi w dziedzinie zespolenia organizacji b. wojskowych na terenie województwa wileńskiego”.
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 6 sierpnia 1928 roku, s. 266.

BibliografiaEdytuj