Otwórz menu główne

Nico (piosenkarka)

niemiecka modelka, aktorka i piosenkarka
Zobacz też: Nicoleta Matei – inna piosenkarka posługująca się pseudonimem „Nico”.

Nico, właśc. Christa Päffgen (ur. 16 października 1938 w Kolonii, zm. 18 lipca 1988 na Ibizie) – niemiecka modelka, aktorka, piosenkarka, jedna z muz Andy’ego Warhola. Zasłynęła jako wokalistka The Velvet Underground, którego to zespołu altowiolista i współzałożyciel John Cale znacząco ukształtował jej dorobek muzyczny jako producent muzyczny, instrumentalista, kompozytor i autor śpiewanych przez nią piosenek i tekstów.

Nico
Ilustracja
Imię i nazwisko Christa Päffgen
Data i miejsce urodzenia 16 października 1938
Kolonia
Data i miejsce śmierci 18 lipca 1988
Ibiza
Instrumenty fisharmonia, klawesyn, fortepian, tamburyn
Typ głosu kontralt
Gatunki rock, protopunk
Zawód modelka, aktorka, piosenkarka
Powiązania The Velvet Underground
Współpracownicy
John Cale, Brian Eno, Lou Reed
Zespoły
The Velvet Underground
Strona internetowa

Rys biograficznyEdytuj

Ojciec Nico zginął w obozie koncentracyjnym. Szkołę porzuciła wcześnie, bo w wieku 13 lat. W wieku 14 lat zaczęła pracować jako modelka. Po jakimś czasie wyjechała na Ibizę, następnie do Paryża, by wreszcie trafić do Nowego Jorku. Tam uczyła się aktorstwa u Lee Strasberga. Była na tym samym roku nauki, co Marilyn Monroe. W 1960 zagrała epizodyczną rolę w Słodkim życiu (La Dolce Vita, 1960) Federico Felliniego. Jej kariera piosenkarki zaczęła się u boku Andy’ego Warhola i grupy The Velvet Underground. Album The Velvet Underground and Nico zaliczony został do najlepszych albumów wszech czasów magazynu „Rolling Stone”.

Nico była muzą artystów takich jak: Andy Warhol, Jimmy Page, Bob Dylan, Lou Reed, Jackson Browne i Iggy Pop oraz wspomniany wyżej John Cale, który z nią współpracował muzycznie najwięcej.

W 1967 roku poznała Jima Morrisona, który namówił ją do kontynuowania śpiewania. Byli przez jakiś czas kochankami. Dla niego zmieniła swój blond kolor włosów na rudy. Po śmierci Morrisona nagrała pod wpływem tego wydarzenia swoją wersję utworu „The End”.

Miała syna Christiana Aarona Boulogne’a ze związku z Alainem Delonem, który nie uznał go jako syna. Chłopca widywała rzadko, raz nawet nie widzieli się przez 3 lata.

W latach 70. Nico wyjechała do Paryża, jednak aż do wczesnych lat 80. wydała tylko 2 albumy. Pogrążała się w nałogu heroinowym. W latach 80. od tego narkotyku uzależnił się również jej syn, który doprowadził się do takiego stanu, że musiał być podtrzymywany przy życiu przez maszynę. Dźwięk maszyny Nico nagrała i umieściła na jednym ze swoich albumów.

Nico zmarła na Ibizie (Hiszpania). Przyczyną śmierci był atak serca spowodowany wypadkiem podczas jazdy na rowerze. Prochy Nico zostały złożone w grobie jej matki, na cmentarzu Grunewald-Forst w Berlinie.

 
Nico, 1974
 
Nagrobek Nico i jej matki na cmentarzu Grunewald-Forst w Berlinie

DyskografiaEdytuj

albumy studyjneEdytuj

z Velvet UndergroundEdytuj

albumy koncertoweEdytuj

  • June 1, 1974 (1974)
  • Do or Die: Nico in Europe (1982)
  • Nico Live in Pécs (1985)
  • Behind the Iron Curtain (1986)
  • Nico in Tokyo (1987)
  • Fata Morgana (Nico's Last Concert) (1988)
  • Hanging Gardens (1989)
  • Heroine (1994)
  • Chelsea Girl / Live (1997)
  • Femme Fatale: The Aura Anthology (2003)
  • All Tomorrow's Parties (2007)

albumy kompilacyjneEdytuj

  • Live Heroes (1986)
  • Nico: The Classic Years (1998)
  • Innocent & Vain – An Introduction to Nico (2002)
  • Femme Fatale – The Aura Anthology (2003) – reedycja Drama of Exile z bonusami + Live at Chelsea Town Hall 9.8.85
  • The Frozen Borderline – 1968–1970 (2007) – reedycja The Marble Index i Desertshore z bonusami

singleEdytuj

  • "I'm Not Sayin'" / "The Last Mile" (1965)
  • "Vegas" / "Saeta" (1981)
  • "Procession" / "All Tomorrow's Parties" (1982)
  • "Heroes" / "One More Chance" (1983)
  • "My Funny Valentine" / "My Heart Is Empty" (1985)

Linki zewnętrzneEdytuj