Jimmy Page

brytyjski muzyk rockowy, gitarzysta

Jimmy Page, właśc. James Patrick Page (ur. 9 stycznia 1944 w Heston) – gitarzysta rockowy, twórca zespołu Led Zeppelin. W plebiscycie magazynu Rolling Stone zajął 9. miejsce na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów w roku 2003[1], a w roku 2011 został sklasyfikowany na 3. pozycji[2]. Z kolei w 2004 roku muzyk został sklasyfikowany na 6. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów heavymetalowych wszech czasów według magazynu Guitar World[3]. W 2005 roku został uhonorowany Orderem Imperium Brytyjskiego[4].

Jimmy Page
Ilustracja
Jimmy Page (2013)
Imię i nazwisko

James Patrick Page

Data i miejsce urodzenia

9 stycznia 1944
Heston, Middlesex

Instrumenty

gitara elektryczna, gitara basowa, gitara akustyczna, gitara stalowa, theremin

Gatunki

hard rock, blues-rock, rock and roll, folk rock, blues brytyjski

Zawód

kompozytor, producent muzyczny

Aktywność

od 1960

Powiązania

Screaming Lord Sutch

Zespoły
The Yardbirds (1966–1968)
Led Zeppelin (1968–1980)
Page & Plant (1994–1998)
The Firm (1984–1986)
Coverdale/Page (1991–1993)
The Honeydrippers (1984–1985)
Odznaczenia
Oficer Orderu Imperium Brytyjskiego
Strona internetowa

ŻyciorysEdytuj

Przed Led ZeppelinEdytuj

Urodził się 9 stycznia 1944 roku w Heston (hrabstwo Middlesex) w Wielkiej Brytanii[5][6]. Pierwsze lata życia spędził na farmie wujka w Northamptonshire, by ostatecznie osiąść w Epsom w hrabstwie Surrey w 1952 r. W mieszkaniu pozostawiona została gitara hiszpańska, prawdopodobnie nigdy nie używana, która początkowo nie wzbudziła zainteresowania chłopca. Zaczął na niej grać mając 12 lat. W 1957 r. grał już we własnej grupie skiffle’owej „James Page Skiffle Group”. Wystąpili w programie BBC „All Your Own” Talent”, który prowadził Huw Wheldon, późniejszy dyrektor BBC. Wykonali utwory „Mama Don’t Want to Skiffle Anymore” i „In Them Old Cottonfields Back Home”[7].

Do szkoły chodził z gitarą, by samodzielnie się uczyć na przerwach z poznanym w owym czasie przyjacielem Jeffem Beckiem. Nie interesował się wtedy rock and rollem.

Udzielał się w kilku małych zespołach z Epsom, pierwszym ważniejszym był zespół Neil Christian & The Crusaders, Jimmy rozstał się jednak szybko z grupą ze względu na zły stan zdrowia.

W tym samym czasie rozpoczął naukę malarstwa w szkole plastycznej, rezygnując z niej w 1963 roku, gdy podjął pracę jako muzyk sesyjny[5]. W Londynie szybko zyskał na popularności – jego partie można odnaleźć na nagraniach m.in. The Who, Donovana, Them, The Kinks, czy The Rolling Stones. W czasie pracy w studio nagrał i wyprodukował swój własny singel „She Just Satisfies”. Zawarł też znajomość z Erikiem Claptonem.

Po odejściu Claptona z The Yardbirds w 1965 Page’owi proponowano dołączenie do grupy. Ten jednak polecił Yardbirdsom swego kolegę Jeffa Becka, by już w rok później (będąc zmęczonym rolą muzyka do wynajęcia) dołączyć ostatecznie do zespołu, którego ofertę wcześniej odrzucił, jako gitarzysta basowy.

Gdy grupa w 1968 rozpadła się, Jimmy wraz ze znanym studyjnym basistą Johnem Paulem Jonesem, wokalistą Robertem Plantem oraz perkusistą Johnem Bonhamem stworzył zespół, the New Yardbirds, nazwany ostatecznie Led Zeppelin[5].

Po rozpadzie Led ZeppelinEdytuj

 
Jimmy Page (1983)

Po rozpadzie zespołu Led Zeppelin (spowodowanym śmiercią perkusisty) w 1980 roku Page rozpoczął karierę solową[5].

W 1981 roku przez krótki czas współpracował z Alanem White’em i Chrisem Squire’em z zespołu Yes, lecz nie pojawiło się żadne oficjalne nagranie tego „zespołu”, nazywanego często przez fanów XYZ.

Jego pierwszym solowym nagraniem była ścieżka dźwiękowa do filmu Death Wish II (Życzenie Śmierci II)[5]. Napisał również ścieżkę dźwiękową do Death Wish III (Życzenie Śmierci III)[5]. Po wspólnej trasie koncertowej u boku Roya Harpera w 1984 Jimmy wraz z Paulem Rodgersem, Tonym Franklinem i Chrisem Slade’em założył grupę The Firm, która po wydaniu dwóch albumów przestała istnieć.

W 1993 Page nagrał wraz z Davidem Coverdale’em album o tytule Coverdale and Page, rok później wydał płytę No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded, będącą efektem wspólnego występu z Robertem Plantem dla MTV Unplugged. Późniejsze wydawnictwo Walking into Clarksdale zamyka listę dokonań tego duetu.

Kolejnymi projektami Page’a były między innymi eksperyment z raperem Puff Daddym i koncertowe nagranie powstałe przy współpracy The Black Crowes.

Jimmy Page zaznaczył swą obecność w wielu rankingach najlepszych gitarzystów rockowych wszech czasów, m.in. jego solówka do utworu Stairway to Heaven znalazła się na 1. miejscu na liście 100 Greatest Guitar Solos sporządzonej przez magazyn Guitar World[1][8].

24 sierpnia 2008 wystąpił wraz z Leoną Lewis na ceremonii zakończenia Igrzysk Olimpijskich w Pekinie, wykonując „Whole Lotta Love[9].

W grudniu 2005 został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego decyzją królowej Wielkiej Brytanii, Elżbiety II[10].

30 września 2014 Page (który nie miał żadnej solowej trasy koncertowej od 1988) ogłosił, że założy nowy zespół i będą wykonywać materiał obejmujący całą jego karierę.

Jeżeli znów miałbym zacząć koncertować, to zrobiłbym to z muzykami, którzy nie są rozpoznawalni. Jeszcze nie założyłem zespołu, ale zrobię to w przyszłym roku.

Mówił również o swoim podejściu do przyszłego koncertowania: „Gdybym miał zagrać jeszcze raz, chciałbym połączyć materiał ze wszystkich etapów mojej kariery. Chciałbym cofnąć się zarówno do bardzo dawnych czasów z The Yardbirds, ale też nie pominąłbym nowego materiału. Mam nadzieję, że będę miał okazję grać wszystko co potrafię np. instrumentalną wersję Dazed and Confused itd..”

InstrumentariumEdytuj

  • gitary elektryczne[11][12]
    • 1958 Fender Telecaster – podarunek od Jeffa Becka, używana w latach 1968–1969, wykorzystana do nagrania solówki w Stairway to Heaven;
    • 1959 Gibson Les Paul Standard #1 – ulubiona gitara Page’a, grał na niej przez cały okres działalności Led Zeppelin;
    • 1958 Gibson Les Paul Standard #2 – używana zamiennie z powyższą;
    • 1969 Gibson Les Paul Standard #3 – wykorzystywana od 1973;
    • Danelectro – złożona przez Jimmy’ego z dwóch gitar Danelectro, posługiwał się nią, podczas nagrywania albumu Physical Graffiti, oraz wykonywania „White Summer/Black Mountain Side” na żywo;
    • Gibson „Black Beauty” Les Paul Custom – ukradziona w 1970;
    • Gibson EDS-1275 Doubleneck – dwugryfowa gitara do wykonań m.in. Stairway to Heaven na żywo;
    • 1965 Fender Electric XII – dwunastostrunowa gitara elektryczna, użyta m.in. do nagrania studyjnej wersji „Stairway to Heaven” i „Living Loving Maid”;
    • 60s Lake Placid Blue Fender Stratocaster – Jedna z niewielu gitar Stratocaster w jego kolekcji. chrzest bojowy przeszła w 1975 – Jimmy posługiwał się nią m.in. do wykonywania „In The Evening” na koncertach;
    • Gibson SG – używana od 1980 (bardzo rzadko);
    • Fender 10-String 800 Pedal Steel – dziesięciostrunowa gitara stalowa.
  • gitary akustyczne[11][12]
    • Gibson J-200 Acoustic – używana podczas nagrywania Led Zeppelin;
    • Martin D-28 Acoustic – po raz pierwszy użyta w 1970;
    • Giannini 12-String Acoustic – jak wyżej. Wykorzystana przy nagrywaniu m.in. „Stairway to Heaven”, czy „Tangerine”;
    • Harmony Sovereign H-1260 – używana przy nagrywaniu Led Zeppelin III.

PublikacjeEdytuj

Wybrana dyskografiaEdytuj

Osobny artykuł: Dyskografia Led Zeppelin.
Zobacz więcej w artykule Coverdale/Page, w sekcji Dyskografia.
Zobacz więcej w artykule Page & Plant, w sekcji Dyskografia.
Albumy solowe
Tytuł Dane dot. albumu Pozycja na liście Certyfikat
USA
[13]
AUS
[14]
NZL
[15]
SWE
[16]
UK
[17]
NLD
[18]
Outrider
  • Data: 19 czerwca 1988
  • Wydawca: Geffen Records
26 25 22 28 27 33
  • USA: złota płyta[19]
Albumy koncertowe
Tytuł Dane dot. albumu Pozycja na liście Certyfikat
USA
[13]
NZL
[15]
UK
[17]
NLD
[18]
FRA
[20]
Live at the Greek (oraz The Black Crowes)
  • Data: 29 lutego 2000
  • Wydawca: TVT Records
64 45 39 46 73
  • USA: złota płyta[19]
Ścieżki dźwiękowe
Tytuł Dane dot. albumu Pozycja na liście
USA
[13]
Death Wish II
  • Data: 15 lutego 1982
  • Wydawca: Swan Song
50

Wybrana filmografiaEdytuj

Tytuł Rok Rola Uwagi Źródło
Atlantic Records 40th Anniversary: It’s Only Rock ‘n’ Roll 1988 jako on sam film dokumentalny, reżyseria: Walter C. Miller [21]
Jeff Buckley: Everybody Here Wants You 2002 jako on sam film dokumentalny, reżyseria: Serena Cross [22]
Będzie głośno 2008 jako on sam film dokumentalny, reżyseria: Davis Guggenheim [23]
The Death and Resurrection Show 2013 jako on sam film dokumentalny, reżyseria: Shaun Pettigrew [24]
Classic Rock Roll of Honour: Presented by Orange Amplification 2014 jako on sam film dokumentalny, reżyseria: Devin Dehaven [25]

PrzypisyEdytuj

  1. a b The 100 Greatest Guitarists of All Time (ang.). www.rollingstone.com. [dostęp 2009-07-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-06-13)].
  2. The 100 Greatest Guitarists of All Time 2011 (ang.). www.rollingstone.com. [dostęp 2011-12-16].
  3. GUITAR WORLD’s 100 Greatest Heavy Metal Guitarists Of All Time – Jan. 23, 2004 (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2011-12-07].
  4. Billy Dukes: Led Zeppelin’s Jimmy Page to be Knighted, if British MP Gets Her Way Read More: Led Zeppelin’s Jimmy Page to be Knighted, if British MP Gets Her Way (ang.). ultimateclassicrock.com. [dostęp 2016-04-08].
  5. a b c d e f Jimmy Page Biography (ang.). www.jimmypage.co.uk. [dostęp 2009-07-28].
  6. Stephen Davis, Hammer of the Gods, New York: Boulevard Books, 1997, s. 10, ISBN 1-57297-306-4, OCLC 37336215 (ang.).
  7. Chris Salewicz, Jimmy Page. The definitive biography, London 2018, ISBN 978-0-00-814931-4, OCLC 1045638468 (ang.).
  8. 100 Greatest Guitar Solos: 1) „Stairway to Heaven” (Jimmy Page) (ang.). www.guitarworld.com. [dostęp 2009-07-28].
  9. Jimmy Page wystąpią razem na zamknięciu Igrzysk Olimpijskich? (pol.). www.infomuzyka.pl. [dostęp 2009-07-28].
  10. Jimmy Page (I) (pol.). www.filmweb.pl. [dostęp 2009-07-28].
  11. a b Jimmy Page Equipment (ang.). www.jimmypage.co.uk. [dostęp 2009-07-28].
  12. a b Jimmy Page’s Guitars and Gear (ang.). www.groundguitar.com. [dostęp 2015-09-28].
  13. a b c Jimmy Page Billboard Chart History (ang.). www.billboard.com. [dostęp 2015-08-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-14)].
  14. Jimmy Page Australian Albums Chart (ang.). australian-charts.com. [dostęp 2015-08-08].
  15. a b Jimmy Page New Zealand Albums Chart (ang.). charts.org.nz. [dostęp 2015-08-08].
  16. Jimmy Page Swedish Albums Chart (ang.). www.swedishcharts.com. [dostęp 2015-08-08].
  17. a b Jimmy Page UK Albums Chart (ang.). www.officialcharts.com. [dostęp 2015-08-08].
  18. a b Jimmy Page Dutch Albums Chart (niderl.). dutchcharts.nl. [dostęp 2015-08-08].
  19. a b RIAA: Jimmy Page (ang.). riaa.com. [dostęp 2015-08-08].
  20. Jimmy Page French Albums Chart (ang.). www.lescharts.com. [dostęp 2015-08-08].
  21. Atlantic Records 40th Anniversary: It’s Only Rock ‘n’ Roll (1988) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-03-12].
  22. Jeff Buckley: Everybody Here Wants You (2002) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-03-12].
  23. Będzie głośno(2008) (pol.). www.filmweb.pl. [dostęp 2016-04-07].
  24. The Death and Resurrection Show (2013) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-03-12].
  25. Classic Rock Roll of Honour: Presented by Orange Amplification (2014) (ang.). www.imdb.com. [dostęp 2016-03-12].

Linki zewnętrzneEdytuj