Otwórz menu główne

Olga Lipińska

reżyserka, scenarzystka telewizyjna i satyryczka, autorka tekstów kabaretowych, aktorka

Olga Lipińska (ur. 6 kwietnia 1939 w Warszawie) – polska reżyserka i scenarzystka teatralna i telewizyjna, satyryczka, w latach 1955–2005 pracowała w Telewizji Polskiej; w latach 1957–1964 autorka i reżyser Studenckiego Teatru Satyryków (STS), w latach 1968–1976 reżyser Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu, w latach 1972–1974 reżyser Festiwalu Artystycznego Młodzieży Akademickiej w Świnoujściu, reżyser szeregu inscenizacji w Teatrze Telewizji; laureatka nagrody „Złoty Ekran” (1968) i nagrody „Wiktor” (1992, 1993, 1999); reżyser i scenarzystka kabaretów telewizyjnych Głupia sprawa (1968–1970), Gallux Show (1970–1974), Właśnie leci kabarecik (1975–1977), Kurtyna w górę (1977–1981), Kabaret Olgi Lipińskiej (1990–2005)[1].

Olga Lipińska
Ilustracja
Olga Lipińska (2008)
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1939
Warszawa
Zawód, zajęcie reżyserka
scenarzystka
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”
Olga Lipińska w Loży Ekspertów Festiwalu Kabaretu w Zielonej Górze (grudzień 2005)

ŻyciorysEdytuj

Ukończyła żeńskie XII Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie na Saskiej Kępie w Warszawie[2][3], Wydział Reżyserii PWST w Warszawie (1964).

Związana jako aktorka i reżyserka ze STS. W latach 1977–1990 była dyrektorem Teatru Komedia w Warszawie.

Jej mężem był dziennikarz radiowy Andrzej Wiktor Piotrowski, zmarły w 1996. Jest bezdzietna z wyboru[4].

Teatr TelewizjiEdytuj

Wyreżyserowała kilkadziesiąt spektakli Teatru TV, najsłynniejsze to Damy i huzary (1973), Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna (1985), Gwałtu, co się dzieje (1992), Zemsta (1994), Baryłeczka (1995), Ja się nie boję braci Rojek (2003) oraz Cud mniemany, czyli Krakowiacy i górale (2007).

TelewizjaEdytuj

W Telewizji Polskiej stworzyła kabarety: Głupia sprawa (10 spektakli, 1968–1970), Gallux Show (10 spektakli, 1970–1974), Właśnie leci kabarecik (10 spektakli, 1975–1977), Kurtyna w górę (18 spektakli, 1977–1981) oraz najważniejszy – Kabaret Olgi Lipińskiej. W latach 1990–1992 prowadziła w TVP1 autorski talk show pt. Piosenki z Kabaretu Olgi Lipińskiej, do którego zapraszała znane postaci związane z polską kulturą i sztuką.

Działalność społeczna i politycznaEdytuj

Według prasy podziemnej na początku lat 80. Olga Lipińska miała brać udział w przełamywaniu bojkotu telewizji przez aktorów[5].

W 1992 zaangażowała się w inicjatywę Zbigniewa Bujaka na rzecz przeprowadzenia referendum w sprawie ustawy antyaborcyjnej, dziesięć lat później wraz z setką innych kobiet podpisała list domagający się od Parlamentu Europejskiego wpłynięcia na rząd polski, by zliberalizował prawo aborcyjne.

Krytyczna w stosunku do prezydentury Lecha Wałęsy, w wyborach prezydenckich 1995 udzieliła poparcia kandydatowi Unii Wolności Jackowi Kuroniowi. Była członkiem komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich w Polsce 2005, a w wyborach 2000 wspierała Aleksandra Kwaśniewskiego[6][7].

Podpisywała kilkakrotnie listy otwarte w różnych sprawach politycznych. W 2003 zaangażowała się na rzecz przyjęcia przez Irlandczyków traktatu nicejskiego (2001) oraz sprzeciwiała się umieszczeniu tzw. Invocatio Dei w preambule konstytucji europejskiej. W 2005 wraz z innymi przedstawicielkami życia publicznego broniła Małgorzaty Niezabitowskiej przed oskarżeniami Krzysztofa Wyszkowskiego i dziennika „Rzeczpospolita” o współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa.

PublicystykaEdytuj

Przez kilkanaście lat regularnie publikowała swoje felietony w „Twoim Stylu”, które złożyły się na wydaną w 2005 książkę Mój pamiętnik potoczny. W 2009 ukazał się kolejny zbiór felietonów – Co by tu jeszcze.... Rok 2013 przyniósł następną książkę – Jeszcze słychać śmiech..., będącą zbiorem felietonów z lat 2009-2013[8]. W końcowym felietonie autorka deklaruje zaniechanie dalszej twórczości publicystycznej z powodu narastającego pesymizmu, wywołanego stopniowym obniżaniem się poziomu intelektualnego w społeczeństwie, zwłaszcza u młodego pokolenia[9].

Odznaczenia i nagrodyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Kto jest kim w Polsce: informator biograficzny. Lubomir Mackiewicz (red.), Anna Żołna (red.). Warszawa: Wydawnictwo „Interpress”, 1993, s. 395. ISBN 83-223-2644-0.
  2. pod. red. Małgorzaty Malewicz: Panienki z Saskiej Kępy: Wspomnienia uczennic XII Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie (1930-1964). Łośgraf, 2006.
  3. pod red. Małgorzaty Malewicz: Panienki z Saskiej Kępy: Z dziejów Pragi Południe. Łośgraf, 2008.
  4. Lipińska o braku dzieci: Nie chciałam ich mieć, bo....
  5. „Kraj”, nr 2/1984; Lipińska zaprzeczała zarzutom. Wyjaśniała, że i ją początkowo dotknął środowiskowy ostracyzm, gdy, po wprowadzeniu stanu wojennego, telewizja nadała premierę jej spektaklu Balladyna, a potem nadal emitowała autorski kabaret artystki. W przypadku Balladyny była to jednak premiera materiału zrealizowanego jeszcze przed wprowadzeniem stanu wojennego, w przypadku kabaretów powtórki archiwalnych programów, a ona jak wielu pracowników TVP nie była wpuszczana do zmilitaryzowanego budynku telewizji do wiosny 1982, zob. Tadeusz Pikulski, Prywatna historia telewizji publicznej, Muza, Warszawa 2002, ​ISBN 83-7319-201-8​, Olga Lipińska, Mój pamiętnik potoczny, Prószyński i S-ka, Warszawa 2005, ​ISBN 83-7469-013-5​.
  6. Cimoszewicz w parze z Kwaśniewską, wprost.pl, 28 czerwca 2005 [dostęp 4 czerwca 2015].
  7. Cimoszewicz rusza do boju, rp.pl, 29 czerwca 2005.
  8. Olga Lipińska, Jeszcze słychać śmiech..., Prószyński i s-ka, Warszawa 2013, ​ISBN 978-83-7839-615-4​.
  9. Olga Lipińska, Jeszcze słychać śmiech..., Prószyński i s-ka, Warszawa 2013, ​ISBN 978-83-7839-615-4​, s. 203-206 (tekst Zamiast ostatniego felietonu).
  10. Lista laureatów medalu Zasłużony Kulturze – Gloria Artis. mkidn.gov.pl. [dostęp 2017-01-22].

BibliografiaEdytuj