Otwórz menu główne

Występowanie i biotopEdytuj

Półwysep Somalijski oraz południowo-zachodnia część Półwyspu Arabskiego. Występuje na sawannach, terenach trawiastych, półpustynnych i skalistych.

 
Samiec
 
Rodzina pawianów płaszczowych

WyglądEdytuj

Pawiany płaszczowe w odróżnieniu od innych pawianów mają pyski jaskrawo różowe. Samce są dwukrotnie większe od samic. Dymorfizm płciowy jest widoczny również w ubarwieniu. Samce mają futro srebrzysto-białe, a samice brązowe.

Tryb życiaEdytuj

Żyje w stadach, aktywny w dzień. Żywi się głównie roślinami, uzupełniając dietę owadami, jaszczurkami, czasem małymi ssakami i młodymi ssaków kopytnych. Prowadzi naziemny tryb życia.

 
Samice

Żyją w wielkich, złożonych wspólnotach liczących nawet do dwóch tysięcy osobników. Podstawową jednostkę rozrodu stanowi harem, na czele którego stoi jeden samiec sprawujący władzę absolutną nad kilkoma samicami wraz z potomstwem. Kilka haremów, na czele których stoją spokrewnione ze sobą samce, towarzyszy sobie często podczas żerowania, tworząc klan; parę klanów skupia się w gromady, a te z kolei składają się na stado. Pozostałe, podporządkowane samce tworzą osobne grupy albo wegetują na obrzeżach haremu, czekając na sposobność jego przejęcia. Młode samice opuszczają stado rodzinne i poszukują innego haremu[5] .

CiekawostkiEdytuj

  • Samce rządzące stadem mają potężną srebrną grzywę. Jeśli taki samiec straci władzę, włosy grzywy po pewnym czasie wypadną.
  • Samce pawiana płaszczowego parzą się czasem z samicami pawiana oliwkowego. Z tych związków rodzi się płodne potomstwo.
  • Samice w czasie rui mają powiększone modzele Pośladkowe.

Dane liczboweEdytuj

  • Długość: 50-94 cm
  • Waga: Samce 21 kg samice 9 kg
  • Długość życia: 30-45 lat
  • Długość ciąży: 154-185 dni
  • Liczba młodych: 1

PrzypisyEdytuj

  1. Papio hamadryas, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Gippoliti, S. & Ehardt, T. 2008, Papio hamadryas [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2015 [online], wersja 2015-3 [dostęp 2015-10-10] (ang.).
  3. Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 48. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 256, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  5. Jerzy A. Kowalski: Homo eroticus. Opole: Wydawnictwo IBS, 2011, s. 23, seria: Eros i logos. ISBN 978-83-931776-0-8.

BibliografiaEdytuj

  1. Shefferly, N.: Papio hamadryas (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 2004. [dostęp 31 grudnia 2008].
  2. K. Kowalski (redaktor naukowy), A. Krzanowski, H. Kubiak, G. Rzebik-Kowalska, L. Sych: Ssaki. Wyd. IV. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1991, s. 256, seria: Mały słownik zoologiczny. ISBN 83-214-0637-8.
  3. Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4.