Otwórz menu główne

Pentaglottis sempervirens

gatunek rośliny

Pentaglottis sempervirens (Decne.) Baill. – gatunek rośliny z monotypowego rodzaju Pentaglottis Tausch, Flora 12: 643. Nov 1829[3] z rodziny ogórecznikowatych (Boraginaceae). Rośnie na skrajach zarośli, w lasach w miejscach skalistych. Zasięg naturalny obejmuje Półwysep Iberyjski i południowo-zachodnią Francję, ale jako gatunek zdziczały rośnie na dużym obszarze Europy Zachodniej – sięgając na wschodzie po Włochy, Belgię i Anglię. Zawleczony został także w okolice San Francisco w Kalifornii[4]. Roślina uprawiana jako ozdobna[5].

Pentaglottis sempervirens
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad różowe
Rząd ogórecznikowce
Rodzina ogórecznikowate
Rodzaj Pentaglottis
Nazwa systematyczna
Pentaglottis sempervirens (L.) Tausch ex L.H.Bailey
Man. Cult. Pl. ed. 2: 837 1949[2]
Synonimy
  • Anchusa adamii Mazziari
  • Anchusa sempervirens L.
  • Anchusa vulgaris Dumort.
  • Buglossa sempervirens (L.) Gray
  • Buglossum sempervirens (L.) All.
  • Caryolopha sempervirens (L.) Fisch. & Trautv.
  • Omphalodes sempervirens (L.) D.Don[2]

MorfologiaEdytuj

Pokrój
Bylina z pędem osiągającym 1 m wysokości, z tęgim, głęboko sięgającym korzeniem[4].
Liście
Pojedyncze, skrętoległe, sztywno owłosione[4].
Kwiaty
Kwiaty 5-krotne osiągające 8–10 mm średnicy. Działki kielicha zrośnięte są tylko u nasady. Korona kwiatu z rurką powstającą w wyniku zrośnięcia płatków tylko u nasady, poza tym kołowo rozpostarta, z gardzielą zamkniętą owłosionymi osklepkami. Pręciki równe, krótsze od rurki korony – z krótkimi nitkami i pylnikami. Zalążnia górna, czterokomorowa, zwieńczona pojedynczą szyjką słupka nie wystającą z gardzieli korony[4].
Owoce
Rozłupnie rozpadające się na cztery czarne, pomarszczone rozłupki[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2018-12-31].
  2. a b Pentaglottis sempervirens (L.) Tausch ex L.H.Bailey (ang.). The Plant List. [dostęp 31.12.2018].
  3. Pentaglottis. W: Index Nominum Genericorum (ING) [on-line]. Smithsonian Institution. [dostęp 2018-12-31].
  4. a b c d e Roger Philips, Martyn Rix: The Botanical Garden. Vol. 2. Perennials and annuals. London: Macmillan, 2002, s. 239. ISBN 0-333-74890-5.
  5. David J. Mabberley: Mabberley's Plant-Book. Cambridge University Press, 2017, s. 693. ISBN 978-1-107-11502-6.