Romuald Salnicki

Oficer Wojska Polskiego

Romuald Salnicki (ur. 24 października 1896 w Berestjanach na Wołyniu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major saperów inżynier Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Romuald Salnicki
major sperów major sperów
Data i miejsce urodzenia 24 października 1896
Berestiany, Wołyń
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1917–1940
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 35 Pułk Piechoty
Dep. Bud. MSWojsk.
Inspektorat Saperów Sztabu Głównego
Stanowiska wykonawca studiów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w rodzinie Wiktora i Józefy z Sałajów[1]. Absolwent gimnazjum z maturą w Łucku. W 1917 wcielony do szkoły Miczmanów Obrony Brzegów Morskich w Nowym Peterhoffie. Awansował na oficera. Rok później przeniesiony do 1 polskiej kompanii w Piotrogrodzie, następnie do I Legii Oficerskiej I Korpusu Polskiego.

Na początku 1919 wstąpił do WP. Przydzielony najpierw do Powiatowej Komendy Uzupełnień Chełm, a następnie do Stacji Zbornej Oficerów w Lublinie, potem do 35 pułku piechoty jako podporucznik. Walczył do 1921 w wojnie przeciwko bolszewikom.

W okresie międzywojennym po skończeniu w 1921 kursu w Centrum Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Generalnego w Krakowie i Oficerskiej Szkoły Topografów skierowany do WIG jako kartograf[1]. Awansował na stopień porucznika. 19 marca 1928 został mianowany na stopień kapitana ze starszeństwem z 1 stycznia 1928 i 311. lokatą w korpusie oficerów piechoty[2]. W styczniu 1930 został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów geografów z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku w WIG[3]. W 1930 w Komendzie Garnizonu m. st. Warszawa. Studiował na Wydziale Budownictwa Wodnego Politechniki Warszawskiej, uzyskał dyplom inżyniera hydrotechnika[1][4]. W marcu 1932 został przeniesiony z korpusu oficerów geografów do korpusu oficerów inżynierii i saperów z równoczesnym przeniesieniem z WIG do Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych i pozostawieniem na etacie rezerwy personalnej Kierownictwa Fortyfikacji Sztabu Głównego[5]. W 1932 pełnił służbę w Sztabie Głównym[6]. Kierował robotami fortyfikacyjnymi na Polesiu. Później w Wydziale Fortyfikacji Departamentu Budownictwa MSWojsk. Z dniem 1 lutego 1935 został przydzielony do Ministerstwa Komunikacji na sześciomiesięczną praktykę[7]. 30 lipca tego roku został odwołany z praktyki i przydzielony do dyspozycji inspektora armii gen. dyw. Tadeusza Piskora, do 1 czerwca 1936[8]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 21. lokatą w korpusie oficerów saperów[9]. W marcu 1939 był oficerem rezerwy personalnej oficerów Inspektoratu Saperów Sztabu Głównego przydzielonym do składu osobowego generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych w Krakowie, gen. bryg. Antoniego Szyllinga na stanowisko wykonawcy studiów[10].

W kampanii wrześniowej ewakuował się z GISZ na południowy wschód Polski. Wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Starobielsku. Został zamordowany wiosną 1940 w Charkowie.

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 469.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 19 marca 1928 roku, s. 53.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 6.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 264.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 228.
  6. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 254, 423.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 lutego 1935 roku, s. 5.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 sierpnia 1935 roku, s. 102.
  9. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 244.
  10. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 418, 427.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 19 marca 1921 roku, s. 481.

BibliografiaEdytuj

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-09-07].
  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Banaszek Kazimierz; Roman Wanda Krystyna; Sawicki Zdzisław: Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich. Kapituła Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2000. ISBN 83-87893-79-X.
  • Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1991. ISBN 83-211-1408-3.