SS Savannah

SS Savannahamerykański statek żaglowo – parowy, który w 1819 roku jako pierwsza jednostka z napędem parowym przepłynął Atlantyk[1][2] stając się prekursorem przyszłych transatlantyków[3][4].

SS Savannah
Ilustracja
Bandera  Stany Zjednoczone
Port macierzysty Savannah
Właściciel Scarborough & Isaacs
Dane podstawowe
Typ statek żaglowoparowy (napęd hybrydowy)
Historia
Stocznia Fickett & Crockett
Data budowy 1818
Data wodowania 22 sierpnia 1818
Data oddania do eksploatacji 28 marca 1819
Data zatonięcia 5 listopada 1821 (podczas sztormu na Long Island wpada na mieliznę)
Dane techniczne
Nośność (DWT) 320 t
Liczba pasażerów 32 miejsca pasażerskie
Długość całkowita (L) 30,48 m
Szerokość (B) 7,92 m
Zanurzenie (D) 4,27 m
Ożaglowanie
Typ ożaglowania fregata
Liczba żagli 10
Liczba masztów 3
Napęd mechaniczny
Silnik Silnik parowy, koła łopatkowe
Moc silnika 90 KM, 2 × 16 stóp,
Prędkość maks. 6 w.

HistoriaEdytuj

 
Ilustracja przedstawiająca statek

Statek został zbudowany w stoczni Fickett and Crockett and East River koło Nowego Jorku i zwodowany 22 sierpnia 1818 roku[3][4].

Pierwszy rejs SS Savannah rozpoczął się 22 maja 1819 z portu w Savannah w stanie Georgia. Właściciel nabył statek przed zakończeniem budowy, jednak zamierzał go sprzedać w Europie. Choć statek miał miejsca pasażerskie, wyruszył w podróż bez nich. Kapitanem był Steven Rogers. Kiedy ukazał się koło wybrzeży Irlandii, myślano, że statek jest objęty ogniem. 20 czerwca 1819, po 29 dniach i 11 godzinach podróży okręt zawinął do Liverpoolu. W czasie rejsu maszyna napędzała Savannę tylko przez 83 godziny, gdyż był to jednak klasyczny żaglowiec który otrzymał napęd parowy tylko jako pomocniczy[4][2]. Armator próbował sprzedać jednostkę w Anglii, gdzie nie ufano pomocniczemu napędowi, który zajmował dużo przestrzeni w kadłubie statku. Armator skierował więc statek dalej do Petersburga, licząc na sprzedaż okrętu Rosjanom, ale bez sukcesu. Statek dalej zawinął do Sztokholmu i innych portów, ostatecznie wrócił do macierzystego Savannah 20 listopada 1819 roku, stamtąd został skierowany do Waszyngtonu, gdzie armator sprzedał go na licytacji[3][4].

Nowy właściciel, kapitan Holdridge, wymontował jednak siłownie, i pływał Savanną jako statkiem handlowym na trasie między Nowym Jorkiem a Savannah. 5 listopada 1821 roku statek ogarnął silny sztorm i wpadł na mieliznę, co zniszczyło go całkowicie[3][4].

OpisEdytuj

 
Rysunek teoretyczny i schemat żeglarski

Firma inżynierii morskiej Allaire Iron Works z siedzibą w Nowym Jorku wyprodukowała dla Savanny cylinder silnika, natomiast reszta elementów silnika i podwozia zostały wyprodukowane przez hutę Speedwell z New Jersey. Niskociśnieniowy silnik o mocy 90 KM był typu pochylonego o bezpośrednim działaniu z pojedynczym cylindrem o średnicy 40″ i skoku 5 stóp. Jako paliwo statek przewoził 75 ton węgla i 25 sznurów drewna[1].

Ponieważ statek był zbyt mały, aby pomieścić dużą ilość paliwa, silnik był używany tylko przy bezwietrznej pogodzie, kiedy żagle nie były w stanie zapewnić prędkości co najmniej czterech węzłów.

Savannah została wyposażona w 32 kajuty pasażerskie, 16 dla mężczyzn i 16 dla kobiet. Pomieszczenia były duże i wygodne[1][3].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Lincoln Paine: Ships of the World: An Historical Encyclopedia. Conway Maritime Press, 1998, s. 461–462. ISBN 0-85177-739-2. (ang.)
  2. a b Johann Wilhelm Klawitter i początki nowoczesnego przemysłu stoczniowego w Gdańsku (pol.). tawernaseahorse.files.wordpress.com. [dostęp 2016-09-29].
  3. a b c d e Witold J. Urbanowicz: Transatlantyki: Zarys ich dzejów i techniki. Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1977.
  4. a b c d e Jakub Chrobot: OGÓLNA HISTORIA LINIOWCÓW (pol.). transatlantyki.wordpress.com, 19 sierpnia 2012.