Selenin sodu

związek chemiczny

Selenin sodunieorganiczny związek chemiczny, sól sodowa kwasu selenawego. Występuje jako odmiana bezwodna lub pentahydrat (Na2SeO3·5 H2O).

Selenin sodu
Niepodpisana grafika związku chemicznego; prawdopodobnie struktura chemiczna bądź trójwymiarowy model cząsteczki
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny Na2SeO3
Masa molowa 172,94 g/mol
Wygląd kolor od białego do beżowego; słaby, charakterystyczny zapach
Identyfikacja
Numer CAS 10102-18-8 (bezwodny)
26970-82-1 (pentahydrat)
PubChem 24934
Podobne związki
Inne aniony Na2SeO4, Na2SO3
Inne kationy K2SeO3, MgSeO3, CaSeO3, BaSeO3, ZnSeO3
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

WłaściwościEdytuj

Selenin sodu jest ciałem stałym barwy od białej do beżowej (bezwodny) lub bezbarwnym (pentahydrat). Ma właściwości higroskopijne.

Jest rozpuszczalny w wodzie. Wartość pH jego roztworów wodnych wynosi ok. 9 dla stężenia 50 mg/L[2].

ZastosowanieEdytuj

Jest stosowany jako środek owadobójczy.

ToksycznośćEdytuj

Substancja działa silnie drażniąco na błony śluzowe oczu i dróg oddechowych. Powoduje odoskrzelowe zapalenie płuc oraz obrzęk płuc. Działa toksycznie na wiele narządów: wątrobę, nerki, drogi moczowe, przewód pokarmowy, śledzionę, szpik kostny, serce oraz nerwy.

Może kumulować się w ustroju.

Pierwsza pomocEdytuj

Przy kontakcie z oczami lub ze skórą należy je przepłukać dużą ilością wody.

Po połknięciu należy choremu dużą ilość wody i spowodować wymioty.

Należy też skonsultować się z lekarzem

Działanie na organizmy wodneEdytuj

Selenin sodu działa bardzo toksycznie na organizmy wodne.

Dawki śmiertelne dla niektórych organizmów:

PrzypisyEdytuj

  1. Department of Chemistry, The University of Akron: Sodium selenite (ang.). [dostęp 2011-09-23].
  2. a b Selenin sodu (ZVG: 500120) (ang. • niem.) w bazie GESTIS, Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung (IFA). [dostęp 2011-09-23].
  3. Selenin sodu (nr 214485) – karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich (Merck KGaA) na obszar Polski.

BibliografiaEdytuj

  • Witold Mizerski: Tablice chemiczne. Warszawa: wydawnictwo Adamantan, 2004.