Otwórz menu główne

Solaris InterUrbino 12

Autobus Międzymiastowy

Solaris InterUrbino 12 − autobusy międzymiastowe i szkolne klasy maxi z rodziny InterUrbino, produkowane od 2010 roku przez firmę Solaris Bus & Coach S.A.

Solaris InterUrbino 12
Ilustracja
Dane ogólne
Producent Solaris Bus & Coach
Premiera 2009
Lata produkcji od 2010
Miejsce produkcji  Polska, Bolechowo-Osiedle
Dane techniczne
Typy nadwozia Autobus międzymiastowy klasy maxi
Układ drzwi 1-1-0
1-2-0
Liczba drzwi 2
Wysokość podłogi 860 mm
Szerokość drzwi I drzwi – 785 mm
II drzwi – 675 mm / 1350 mm
Silniki 1) Iveco N60 ENT 220 EEV
2) Cummins ISB6,7E5 300
3) Cummins ISB6,7EEV 300
4) DAF PR265 U1 (Euro 5)
5) DAF PR265 U2 (EEV)
Moc silników 1) 220 kW (299 KM)
2) 215,4 kW (293 KM)
3) 215,4 kW (293 KM)
4) 266 kW (362 KM)
5) 266 kW (362 KM)
Skrzynia biegów Eaton FSO 8406
ZF 6S1010BO
Allison Torqmatic
ZF EcoLife 6AP 1700B
Voith DIWA 5
Liczba przełożeń 5
Długość 11995 mm
Szerokość 2550 mm
Wysokość 3100 mm
3300 mm (z klimatyzacją)
Masa własna 11000 – 13000 kg
Masa całkowita 18000 kg
Rozstaw osi 5900 mm
Wnętrze
Liczba miejsc siedzących 53
55
Informacje dodatkowe
ABS Tak
ASR Tak
EBS Tak
Klimatyzacja Opcja
Portal Portal Komunikacja miejska

Historia modeluEdytuj

 
Solaris InterUrbino 12
 
Solaris InterUrbino 12 – wnętrze

Oficjalna polska premiera modelu InterUrbino 12 odbyła się 16 września 2009 roku na targach Transexpo w Kielcach[1]. Natomiast europejska premiera nastąpiła w październiku tego samego roku na targach Busworld Kortrijk w Belgii. Wcześniej można było oglądać ten pojazd w Bydgoszczy i Gliwicach, gdzie odbywały się testy, a także na sesji zdjęciowej w Olsztynie.

Za standardowy uznano, pochodzący z Fiat Powertrain Technologies, silnik Iveco N60 ENT 220 EEV o mocy 220 kW (299 KM) oraz manualną 6-stopniową skrzynią biegów Eaton FSO 8406. W opcji pojazd może być wyposażony w silnik Cummins ISB6,7E5 300, o mocy maksymalnej 293 KM (215,4 kW), o pojemności skokowej 6700 cm³ oraz mechaniczną skrzynię biegów ZF 6S1010BO o sześciu przełożeniach lub jego odmianę Cummins ISB6.7 EV 300B z automatyczną skrzynią biegów Allison Torqmatic. Ofertę uzupełniają silniki DAF PR265 U1 (Euro 5) oraz DAF PR265 U2 (EEV) z automatycznymi skrzyniami biegów ZF EcoLife 6AP 1700B lub Voith DIWA 5.

Stylizację pierwszej wersji autobusu opracowano w firmie Solaris Bus & Coach. Szkielet nadwozia oraz oblachowanie zewnętrzne wykonano ze stali odpornej na korozję. To ostatnie również z paneli aluminiowych. Instalacja elektryczna jest oparta o magistralę CAN-Bus. Bagażnik podpodłogowy ma pojemność 5,2 m³. W podwoziu zamontowano niezależną oś przednią ZF RL 75 E ze stabilizatorem oraz tylną oś napędową ZF A 132.

Środkowe drzwi mogą być pojedyncze lub podwójne, te ostatnie z możliwością zainstalowania specjalnej windy dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich. Półki bagażowe we wnętrzu wykonane są z przezroczystego materiału i mają bardzo dużą powierzchnię, co pozwala na przewiezienie większego bagażu podręcznego.

W 2009 roku powstały pierwsze dwa egzemplarze prototypowe. W pierwszej połowie 2010 roku miało powstać około 10 szt. prototypów, które miały przejść różne badania testowe i próby eksploatacyjne u potencjalnych odbiorców (nie wiadomo czy wszystkie powstały). Produkcja seryjna została uruchomiona w drugiej połowie roku. Będzie ona mogła sięgać do 450 szt. rocznie, w tym do około 70 szt. z przeznaczeniem na rynek krajowy.

Prototypowe egzemplarze przeszły serię ciężkich testów na torze firmy Tatra w czeskiej Koprzywnicy oraz na torze testowym firmy Wabco w Rovaniemi w Finlandii za północnym kołem podbiegunowym. Przeprowadzony cykl testów obejmował m.in. jazdy w ekstremalnych warunkach atmosferycznych, przy temperaturze dochodzącej do -30˚C. Oprócz wytrzymałości i niezawodności konstrukcji autobusów i ich podzespołów sprawdzano zachowanie systemów zwiększających bezpieczeństwo podczas nagłych manewrów, tj. „test łosia”, omijanie przeszkody z włączoną i wyłączoną funkcją stabilizacji toru jazdy ESC, czy też reakcje autobusu w przypadku nadsterowności i podsterowności przy pokonywaniu zakrętów.

W 2010 roku wykonano pierwsze 20 sztuk autobusów szkolnych na rynek francuski.

Projektowane są również dłuższe wersje modeli z serii InterUrbino, o długościach sięgających do 15 metrów, z trzema osiami jezdnymi. W czerwcu 2012 roku zadebiutował drugi model rodziny, dwuosiowy Solaris InterUrbino 12,8[2]. Cała rodzina została jednocześnie odświeżona stylistycznie z udziałem stylistów z berlińskiego studioFT[3]. Wprowadzono nowy kształt nadkoli z charakterystycznym wznoszącym się liniowo przetłoczeniem, zaś w dolnym rogu tylnych szyb w pobliżu ściany tylnej znalazły się łukowate wstawki bazujące na kształcie trójkąta. Linia przedniej szyby zachodzi już nie tylko do prawego boku, ale także asymetrycznie do lewego. Silnik Cummins wyposażony jest w system OBD2.

Instalacja elektryczna jest wyposażona w oświetlenie LED. Obejmuje ono zintegrowane światła do jazdy dziennej, światła przeciwmgielne (w opcji doświetlanie zakrętów), światła tylne, światła drzwi, wskaźników, światła obrysowe oraz lampy wewnętrzne (podświetlany sufit, paski świetlne na korytarzu).

Wraz z modernizacją zaoferowano drugą, obok klasycznej, wersję wykończenia przestrzeni pasażerskiej – premium. Obejmuje ona m.in. podświetlany sufit, zintegrowane półki na bagaż wykonane z przezroczystych materiałów i indywidualny panel oświetlenia oraz wentylacji przy każdym fotelu.

PrzypisyEdytuj

  1. Aleksander Kierecki: TRANSEXPO 2009: Solaris i premiera InterUrbino. InfoBus, 6 października 2009. [dostęp 2 lutego 2010].
  2. Aleksander Kierecki: Solaris na wystawie Transport Publics w Paryżu. InfoBus, 20 czerwca 2012. [dostęp 21 czerwca 2012].
  3. Aleksander Kierecki: IAA 2012: InterUrbino wychodzi z cienia. InfoBus, 30 sierpnia 2012. [dostęp 30 sierpnia 2012].

Linki zewnętrzneEdytuj