Otwórz menu główne

Stanisław Owsianka (ur. 21 kwietnia 1901 w Łodzi, zm. 3 lutego 1976 w Londynie) – podpułkownik obserwator Polskich Sił Powietrznych, działacz emigracyjny.

Stanisław Owsianka
podpułkownik obserwator podpułkownik obserwator
Data i miejsce urodzenia 21 kwietnia 1901
Łódź
Data i miejsce śmierci 3 lutego 1976
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki 10 Pułk Piechoty
2 Pułk Lotniczy
Lotnicza Szkoła Strzelania i Bombardowania
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941)

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 21 kwietnia 1901 w Łodzi jako syn Adama i Marianny[1][2]. 15 sierpnia 1925 ukończył kształcenie w Oficerskiej Szkole dla Podoficerów w Bydgoszczy[2]. Został awansowany do stopnia podporucznika piechoty[2]. Był oficerem 10 Pułku Piechoty w Łowiczu[2]. Od 12 kwietnia 1926 rozpoczął siedmiomiesięczny aplikacyjny kurs pilotażu w 11 Pułku Myśliwskim w Lidzie, a od 10 listopada 1926 po własnej prośbie przeniesiony na dziewięciomiesięczny kurs obserwatorów w Oficerskiej Szkole Lotniczej w Grudziądzu, który ukończył w lipcu 1927 uzyskując tytuł i odznakę obserwatora nr 405[2]. Został przeniesiony do korpusu oficerów lotnictwa i awansowany do stopnia porucznika w korpusie oficerów aeronautyki ze starszeństwem z 15 lipca 1927[3][4][2]. Został przydzielony do 2 Pułku Lotniczego w Krakowie[2]. Jako oficer tej jednostki w 1928, 1932 służył w kadrze Lotniczej Szkoły Strzelania i Bombardowania w Grudziądzu[5][6][2]. W 1935 został awansowany do stopnia kapitana[2].

Podczas II wojny światowej został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Służył jako oficer techniczny w Sztabie Polskich Sił Powietrznych, później w 304 Dywizjonie Bombowym w stopniu majora obserwatora (ang. S/Ldr)[2][1]. Po zakończeniu wojny żył na emigracji w Wielkiej Brytanii w Londynie[2]. W 1959 został awansowany na podpułkownika w korpusie oficerów lotnictwa (PSP)[7]. 22 czerwca 1959, 22 czerwca 1962 był powoływany przez Prezydenta RP na Uchodźstwie Augusta Zaleskiego na członka Głównej Komisji Skarbu Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej[8][9]. Był członkiem Rady Rzeczypospolitej Polskiej I kadencji (wybrany 19 czerwca 1955, do 17 grudnia 1957), II kadencji (od 29 marca 1958 do 28 marca 1963), III kadencji (od 9 września 1963 do 20 lipca 1968, z ramienia Niezależnego Ruchu Społecznego). W latach 60. był zastępcą członka Kapituły Orderu Odrodzenia Polski na uchodźstwie. Zawodowo był zatrudniony jako radiomechanik[2]. Zmarł 3 lutego 1976 w Londynie[1][2]. Został pochowany na Cmentarzu South Ealing w Londynie[2].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj