Otwórz menu główne

Stanisław Teisseyre (ur. 7 czerwca 1905 we Lwowie, zm. 2 stycznia 1988 w Poznaniu) – polski malarz, rektor Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu i Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku (początkowo siedziba mieściła się w Sopocie), poseł na Sejm PRL I kadencji z okręgu Gdynia.

Stanisław Teisseyre
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 7 czerwca 1905
Lwów
Data i miejsce śmierci 2 stycznia 1988
Poznań
Zawód, zajęcie malarz, wykładowca sztuki, poseł
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Syn profesora geologii Wawrzyńca Teisseyra. Po ukończeniu studiów wyższych z dziedziny sztuki we Lwowie kształcił się na uczelniach francuskich i włoskich. W 1934 był współorganizatorem Związku Zawodowego Artystów Plastyków we Lwowie. W latach 1939–1941 jako lwowiak należał do Związku Radzieckich Artystów Plastyków (podróżował m.in. do Moskwy i Charkowa). Podczas okupacji niemieckiej wraz z żoną Marią był zaangażowany w pomoc ludności żydowskiej[1].

Po zakończeniu wojny zakładał w Lublinie Związek Polskich Artystów Plastyków, wybrano go do krajowego Zarządu Głównego ZPAP (od 1952 przewodniczący). Pracował jako scenograf w Teatrze Wojska Polskiego w Lublinie, a później w Łodzi. Redagował pismo "Przegląd Artystyczny". Był wybrany rektorem poznańskiej Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych (w latach 1947–1950, 1965) oraz sopocko-gdańskiej ASP (od 1951 do 1962). W tej ostatniej był także dziekanem Wydziału Malarstwa (1962–1965). W początkach kariery tworzył w stylu socrealizmu.

W 1951 wstąpił do PZPR (wcześniej był związany ze Stronnictwem Demokratycznym), która wytypowała go na posła z okręgu Gdynia (1952–1956). Odznaczony Złotym (1947)[2] i Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1952)[3].

Wybrane prace:

Wystawy indywidualne: Lwów, Warszawa, Kraków, Łódź, Sopot, Poznań, Praga, Budapeszt, Sofia

Był mężem malarki Teresy Pągowskiej[4]. Został pochowany na cmentarzu Miłostowo w Poznaniu (pole 3, kwatera D, grób 7).

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. (aut. Wiesław Balcerak et al.), Vademecum wiedzy o Stronnictwie Demokratycznym: Stronnictwo Demokratyczne w działaniu wczoraj i dziś, Centralny Ośrodek Kształcenia Kadr Stronnictwa Demokratycznego im. Stanisław Kulczyńskiego, Warszawa 1984, s. 33 (informacja o członkostwie w SD i pomocy Żydom)
  2. M.P. z 1947 r. nr 95, poz. 633.
  3. M.P. z 1952 r. nr 70, poz. 1078.
  4. TVP3 Gdańsk Panorama kultura. 4 marca 2017, 4 marca 2017.

BibliografiaEdytuj