Otwórz menu główne

Stefan Fabiszewski

Oficer Wojska Polskiego

Stefan Fabiszewski ps.Tadeusz” (ur. 18 czerwca 1896 w Gostyninie, zm. 12 stycznia 1974 w Brighton, w Wielkiej Brytanii) – major piechoty Wojska Polskiego II RP.

Stefan Fabiszewski
Tadeusz
major major
Data i miejsce urodzenia 18 czerwca 1896
Gostynin
Data i miejsce śmierci 12 stycznia 1974
Brighton
Przebieg służby
Lata służby 1914-1939
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
I powstanie śląskie
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)
Odznaka 1 Kompanii Kadrowej
Prezydent Ignacy Mościcki i pracownicy Gabinetu Wojskowego Prezydenta RP; mjr Stefan Fabiszewski trzeci z lewej

ŻyciorysEdytuj

Był synem Tomasza i Józefy z Szczypkowskich. Przed I wojną światową był członkiem Związku Strzeleckiego. W sierpniu 1914 wcielony został do Pierwszej Kompanii Kadrowej. W czasie walk pod Jastkowem został ranny. Po kryzysie przysięgowym internowany w Szczypiornie i Łomży, skąd zbiegł w marcu 1918. Po ucieczce z obozu wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. W okresie od listopada 1918 do kwietnia 1919 pełnił służbę w 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego, awansując do stopnia podporucznika. W sierpniu 1919 wziął udział w I powstaniu śląskim. W lipcu 1920 awansował na porucznika. Dowodził wówczas 3 kompanią 142 pułku piechoty.

Po zakończeniu wojny z bolszewikami pełnił służbę w III batalionie 13 pułku piechoty. W 1923, w garnizonie Wilno, pełnił funkcję oficera sztabowego dowódcy piechoty dywizyjnej 19 Dywizji Piechoty płk. Waleriana Czumy. W następnym roku pełnił służbę w macierzystym 73 pułku piechoty w Katowicach. Następnie pełnił służbę w 28 pułku Strzelców Kaniowskich. 26 kwietnia 1928 roku został przeniesiony do 62 pułku piechoty w Bydgoszczy na stanowisko oficera sztabowego pułku[1]. 6 lipca 1929 roku został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu[2]. Następnie został przeniesiony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VIII. 3 sierpnia 1931 roku został przeniesiony do Kwatery Głównej Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie na stanowisko dowódcy batalionu sztabowego[3]. 7 czerwca 1934 roku został przeniesiony do dyspozycji szefa Biura Personalnego MSWojsk[4]. 16 lipca 1934 przyjął obowiązki komendanta Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte, a 3 grudnia 1938 przekazał je mjr. Henrykowi Sucharskiemu. Stojąc na czele składnicy był odpowiedzialny za ufortyfikowanie terenu półwyspu. 4 listopada 1938 powołany został do Oddziału Zamkowego Prezydenta Rzeczypospolitej. W czasie kampanii wrześniowej 1939 ewakuował się do Rumunii skąd wyjechał do Francji, a później do Anglii. Na emigracji publikował w „Tygodniu Polskim" oraz „Dzienniku Polskim-Dzienniku Żołnierza”.

Pamięć o Stefanie Fabiszewskim kultywuje I Liceum Ogólnokształcące PUL w Gostyninie, które od listopada 2006 nosi imię Bohaterów Gostynina.

AwanseEdytuj

  • kapitan – 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 1085 lokatą w korpusie oficerów piechoty
  • major – 18 lutego 1928 ze starszeństwem z dniem stycznia 1928 i 73 lokatą w korpusie oficerów piechoty

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 137.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 211.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 233.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 154.
  5. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2028 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1547)
  6. 6 sierpień: 1914 - 1934, Warszawa: Zarząd Główny Związku Legjonistów Polskich, 1934, s. 19.

BibliografiaEdytuj