Stefan Zabielski

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Stefan Bolesław Zabielski herbu Trzaska (ur. 18 czerwca 1887 w Kosinie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Stefan Bolesław Zabielski
podpułkownik dyplomowany kawalerii podpułkownik dyplomowany kawalerii
Data i miejsce urodzenia 18 czerwca 1887
Kosina
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1905–1940
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 8 Pułk Ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego, Biuro Ścisłej Rady Wojennej, Oddział V MSWojsk., 1 Pułk Strzelców Konnych, Dowództwo Okręgu Korpusu Nr VIII
Stanowiska zastępca dowódcy pułku, szef sztabu DOK
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

ŻyciorysEdytuj

Stefan Bolesław Zabielski urodził się 18 czerwca 1887 w Kosinie, w powiecie łańcuckim, w rodzinie Antoniego (1842-1916, oficer powstania styczniowego) i Berty z Lipschów. Miał siostrę i trzech braci: Stanisława (1880-1937, legionista, podpułkownik Wojska Polskiego[1]), Antoni (służył w marynarce), Zdzisława (także uczestnik I wojny światowej)[2].

Podczas I wojny światowej służył jako porucznik ułanów na froncie włoskim. W 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 8 pułku ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej.

We wrześniu 1921 ukończył I Kurs Normalny Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, otrzymał „pełne kwalifikacje do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego” i został przydzielony do Oddziału IIIa Biura Ścisłej Rady Wojennej[3]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 65. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W latach 1923–1924 zajmował w Oddziale IIIa BŚRW stanowisko szefa Wydziału Ogólnego, pozostając na ewidencji macierzystego 8 pułku ułanów[4][5]. Następnie pełnił służbę w Oddziale V Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie i w 1 pułku strzelców konnych w Garwolinie na stanowisku zastępcy dowódcy pułku[6]. W marcu 1929 został szefem sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu[7] ale już w grudniu tego roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska „z równoczesnym pozostawieniem bez przynależności służbowej i oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie[8][9][10]. Z dniem 31 października 1931 został przeniesiony w stan spoczynku[11].

W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I i był „przewidziany do użycia w czasie wojny”[12].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[13]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".

Jego żoną była Jadwiga z domu Tarłowska, artystka teatralna (zm. 1949), a ich córka poległa w powstaniu warszawskim 1944[14].

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Stanisław Zabielski. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2016-03-25].
  2. Kronika. Kronika żałobna. „Głos Rzeszowski”, s. 3, Nr 16 z 9 kwietnia 1916. 
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 38 z 8 października 1921 r. s. 1435. Razem z nim do Oddziału IIIa BŚRW zostali przydzieleni: Bohdan Hulewicz, Tadeusz Frank-Wiszniewski i Włodzimierz Ludwig.
  4. Rocznik oficerski 1923 s. 69, 615, 676. Szefem Oddziału IIIa BŚRW był wówczas płk SG Tadeusz Kutrzeba, a szefami pozostałych wydziałów: płk SG Tadeusz Kasprzycki, płk SG Franciszek Arciszewski i ppłk SG inż. Henryk Bagiński. W 1923 na liście starszeństwa oficerów kawalerii wyprzedzał podpułkowników, późniejszych generałów: Stefana Dembińskiego (lok. 66), Adama Korytowskiego (lok. 69) i Romana Abrahama (lok. 83).
  5. Rocznik oficerski 1924 s. 35, 557, 598. W 1924 zajmował 45. lokatę na liście starszeństwa podpułkowników kawalerii i w dalszym ciągu "wyprzedzał" Stefana Dembińskiego, Adama Korytowskiego i Romana Abrahama.
  6. Rocznik oficerski 1928 s. 317, 337. W 1928 zajmował 13. lokatę wśród podpułkowników kawalerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1928, natomiast Stefan Dembiński, Adam Korytowski i Roman Abraham w dniu 1 stycznia 1928 zostali awansowani na pułkowników.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 5 z 12 marca 1929 r. s. 91.
  8. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 20 z 20 grudnia 1929 r. s. 376.
  9. Rocznik oficerów kawalerii 1930 s. 57.
  10. Lista oficerów dyplomowanych ... s. 17.
  11. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 7 z 23 października 1931 r. s. 347.
  12. Rocznik oficerski rezerw 1934 s. 336, 846. W 1934 figurował na liście starszeństwa oficerów stanu spoczynku kawalerii w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 31. lokatą.
  13. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  14. . Nekrolog. „Dziennik Polski”, s. 4, Nr 66 z 8 marca 1949. 
  15. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 6285/22 G.M.I. (Dziennik Personalny MSWojsk. z 1922 r. Nr 11, s. 348)
  16. Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych L. 6087/22 G.M.I. (Dziennik Personalny MSWojsk. z 1922 r. Nr 13, s. 389)
  17. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 3 marca 1926 r.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj