Szkoła Podstawowa nr 9 w Sanoku
Szkoła Podstawowa nr 9 w Sanoku – szkoła o charakterze podstawowym w Sanoku.
Szkoła podstawowa | |
![]() Budynek szkoły w 2016 | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Miejscowość | |
Adres |
ul. Jana Pawła II 25 |
Data założenia |
1975 |
Patron |
6 Pomorska Dywizja Powietrznodesantowa (1975–1999), |
Dyrektor |
Damian Wojtowicz[2] |
Wicedyrektorzy |
Ewa Wrotniak |
Położenie na mapie Sanoka ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa podkarpackiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu sanockiego ![]() | |
![]() | |
Strona internetowa |
Historia
edytujSzkoła została wybudowana przy ówczesnej ulicy Długiej u zbiegu z ulicą Mariana Langiewicza na Osiedlu im. Romualda Traugutta w największej dzielnicy mieszkaniowej Sanoka, Wójtostwie[3][4][5][6] . Prace budowlane wykonywało Sanockie Przedsiębiorstwo Budowlane, kierowane przez Józefa Baszaka[3][7][8]. Koszt budowy szkoły wyniósł 15 mln. zł[3]. W dwukondygnacyjnym budynku powstały 24 izby lekcyjne[3][6] . W dzień rozpoczęcia roku szkolnego 1 września 1975 odbyła się uroczystość przekazania obiektu, podczas którego Szkoła Podstawowa nr 7 otrzymała imię 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej[3][9][5][10]. Nadanie szkole patronatu jednostki wojskowej wiązało się bezpośrednio ze służbą wielu sanoczan w szeregach 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty Ludowego Wojska Polskiego podczas II wojny światowej w latach 1944–1945[5].
Uroczystość otwarcia SP nr 7 w Sanoku była jednocześnie inauguracją roku szkolnego 1975/1976 w województwie krośnieńskim[3]. W uroczystości wzięli udział naczelnik miasta Sanoka Wiesław Skałkowski, I sekretarz KW PZPR Kazimierz Balawajder, wojewoda krośnieński Wojciech Grochala, sekretarz KP PZPR Jan Kwolek, wicekurator Oświaty i Wychowania Urzędu Wojewódzkiego w Krośnie Bronisław Ślączka, przedstawiciel 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej kpt. Leszek Sypka oraz władze partyjne i administracyjne[3], a także weterani 6 Dywizji[11]. W tym samym dniu otworzono w szkole Izbę Pamięci i Perspektyw[3].
W SP nr 7 od początku przewidziano możliwość nauki dla 800 uczniów, dotychczas pobierających naukę w innych placówkach miasta[3] (głównie z SP nr 5[10]). Mimo tego w pierwszym roku szkolnym 1975/1976 do szkoły uczęszczało 915 uczniów[4] . Po wybudowaniu kolejnych osiedli Traugutta II i III oraz związanym z tym wzrostem ludności w 1980 SP nr 7 liczyła 39 oddziałów, w których uczyło się już 1244 uczniów (wraz z wychowankami działającego tam również przedszkola oraz ogniska było to przeszło 1300 dzieci)[4] . W związku z nadwyżką liczby uczniów dokonano korekty obwodów szkolnych, po czym część uczniów przeniesiono do Szkoły Podstawowej nr 4, a ponadto trzy klasy (VI, VII, VIII) prowadzono w pomieszczeniach II Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Skłodowskiej-Curie w Sanoku (obie placówki położone w Śródmieściu)[4] . Mimo przedsięwzięcia tych środków liczba uczniów według stanu z 1 lutego 1981 wynosiła 1260[4] . Wówczas ponownie korygowano zasięgi obwodów szkolnych, które w zamierzeniu miały skutkować redukcją liczby uczniów do około 1100[4] . Jednocześnie pojawiały się głosy mówiące o potrzebie budowy nowej szkoły w tej okolicy[4] . Na potrzeby SP nr 7 w 1981 staraniem SPB wydzielono trzy izby lekcyjne w nieopodal działającym Zespole Szkół Budowlanych przy ulicy Sadowej oraz odstąpiono „przewiązkę” przy tej samej ulicy, dostosowaną do korzystania od 1 września 1984[12] . Według stanu z początku roku szkolnego 1984/1985 poza głównym budynkiem SP nr 7 uczyło się 420 uczniów[12] .
W szkole otwarto klasę sportową szkolącą wychowanków na rzecz sekcji hokeja na lodzie Stali Sanok[13]. W latach 80. w szkole działało Szkolne Koło Przyjaciół ZSRR[14]. W SP nr 7 oparto działalność sekcji piłki siatkowej kobiet klubu sportowego Sanoczanka Sanok[15]. W roku szkolnym 1987/1988 uczniowie szkoły przystąpili do udziału w telewizyjnym turnieju Rambit[16].
W pobliżu SP nr 7 także w dzielnicy Wójtostwo w 1986 otwarto Szkołę Podstawową nr 8 przy ulicy Sadowej[10]. W 1990 donoszono w prasie o konflikcie uczniów SP nr 7 i SP nr 8 oraz zachodzących w związku z tym aktach wandalizmu i przemocy[17].
Po dokonanym przemianowaniu ulicy Długiej od 1989 SP nr 7 figurowała pod adresem ulicy Jana Pawła II[18][19]. W wyniku reformy systemu oświaty z 1999 od 1 września tego roku funkcjonowało Gimnazjum nr 4[6] . 20 maja 2005 Gimnazjum nr 4 otrzymało imię 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty[20] . Do 2017 organizowano w szkole uroczystość ku czci patrona[20] . Obchodzono wspomnienie bitwy o Kołobrzeg (17 marca 1945)[20] . Po reformie systemu oświaty z 2017 została uruchomiona Szkoła Podstawowa nr 9[21][6] . Po tymże przekształceniu szkoła utraciła dotychczasowego patrona[20] . Tym niemniej w ramach Święta Szkoły od 2018 kultywuje się pamięć o żołnierzach i wartości patriotyczne[20] .
Upamiętnienie
edytuj- Podczas otwarcia szkoły 1 września 1975 Kazimierz Balawajder i Wojciech Grochala odsłonili w gmachu szkoły tablicę pamiątkową[22][23]. Inskrypcja brzmiała: „1945-1975. W XXX-lecie zwycięstwa nad faszyzmem oddano ten obiekt szkolny we władanie przyszłym budowniczym Polski Ludowej, dla uczczenia czynu zbrojnego polskiego żołnierza nadano tej szkole imię VI Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej. Sanok dnia 1.IX.1975”[24][25].
- W święto Dnia Zwycięstwa 9 maja 1976 przekazano szkole ufundowany sztandar[26] . Tego samego dnia przed gmachem szkoły odsłonięto pomnik z tablicą pamiątkową, upamiętniający żołnierzy 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty 1 Armii Ludowego Wojska Polskiego, pochodzących z ziemi sanockiej i poległej w II wojnie światowej[26][27][24]. Odsłonięcia dokonał przedstawiciel tejże jednostki[26] . Nazwiska żołnierzy dywizji, którzy przeżyli wojnę, umieszczono w szkolnej Izbie Pamięci[26] . Projektantem tablicy był doc. Józef Galica, a wykonanie zrealizowała Fabryka Maszyn i Urządzeń Wiertniczych w Gorlicach[26] . Stanowiły go dwie tablice zainstalowane na trzech, wysokich pionowych przewodach. Pierwsza tablica była wykonana w barwie złotej – w górnej części zawiera oznaczenia wojskowe i wizerunki trzech żołnierzy i zawierała inskrypcję: „Synom Ziemi Sanockiej poległym na polu chwały w szeregach 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty, 1 Armii Ludowego Wojska Polskiego w walkach o Warszawę, Wał Pomorski, Kołobrzeg, forsowanie Odry, Berlin. Towarzysze broni, młodzież szkolna, nauczyciele, rodzice. Sanok 9 V 1976”[28][29][24]. Druga tablica poniżej u podstawy pomnika zawierała treść: „Synowie Ziemi Sanockiej I i II Armii WP polegli o wolność ojczyzny w latach 1943–1945, poniżej listę 75 nazwisk poległych żołnierzy oraz podpis u dołu: Polsko Tobie oddaliśmy życie, Ziemi Ojczystej ciało, Wiarę przyszłym pokoleniom. Zw. Kombatantów RP i BWP Koło w Sanoku. „Nowak””. Inicjatorem ustanowienia pomnika był Marian Jarosz[30]. Podczas uroczystości 15 maja 1994 pomnik poświęcił ks. Adam Sudoł[31].
Odznaczenia
edytuj- Medal „Pro Memoria” (2005)[32]
- Złoty Medal „Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej” (2010)[33]
- Odznaka „Za Zasługi dla Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych” (2011)[34]
DyrektorzyedytujSzkoła Podstawowa nr 7
Gimnazjum nr 4
Szkoła Podstawowa nr 9
|
Kadraedytuj
|
Uczniowieedytuj
|
Przypisy
edytuj- ↑ Kontakt. sp9sanok.biz. [dostęp 2021-09-24].
- ↑ Kadra szkoły. sp9sanok.biz. [dostęp 2021-09-24].
- ↑ a b c d e f g h i GSA 17 1975 ↓, s. 1.
- ↑ a b c d e f g GSA 6 1981 ↓.
- ↑ a b c ZBoWiD 1986 ↓, s. 206.
- ↑ a b c d O szkole ↓.
- ↑ Sanockie Przedsiębiorstwo Budowlane. Warszawa: 1978, s. 24.
- ↑ Józef Baszak: Powstanie i rozwój Sanockie Przedsiębiorstwo Budowlanego (1950-1978). W: Budownictwo. Sanockie Przedsiębiorstwo Ceramiki Budowlanej. Sanockie Przedsiębiorstwo Budowlane. Sanok: 2014, s. 108. ISBN 978-83-934513-6-4.
- ↑ Jan Grygiel, Edward Wisz. Rok 1975. „Nowiny”. Nr 26, s. 3, 4 lutego 1980.
- ↑ a b c d e Chowaniec 1995 ↓, s. 865.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 207.
- ↑ a b GSA 28 1984 ↓.
- ↑ Władysław Stachowicz. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950–1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990, s. 249, 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.
- ↑ (i). Szkolne Koło Przyjaciół ZSRR.... „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 33 (324), s. 6, 20–30 listopada 1984.
- ↑ B. Struś. Zakończenie obchodów 50-lecia ZKS „Stomil-Sanoczanka”. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 1 (436), s. 7, 1–10 stycznia 1988.
- ↑ (b). Laureaci telewizyjnego „Rambitu” gośćmi władz miejskich. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 19 (454), s. 5, 1–10 lipca 1988.
- ↑ Marek Pomykała. Wojna w osiedlu. „Nowiny”. Nr 97, s. 5, 27–29 kwietnia 1990.
- ↑ Nowe nazwy sanockich ulic. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 32 (503), s. 1, 2, 20–30 listopada 1989.
- ↑ Ulice zmieniają patronów. „Nowiny”. Nr 2, s. 5, 2 stycznia 1990.
- ↑ a b c d e Patron ↓.
- ↑ Uchwała Nr XLVI/398/17 Rady Miasta Sanoka z dnia 19 grudnia 2017r. w sprawie nadania statutu Szkole Podstawowej Nr 9 w Sanoku. bip.um.sanok.pl, 2017-12-29. [dostęp 2018-04-09].
- ↑ GSA 17 1975 ↓, s. 2.
- ↑ Relacja. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 18 (37), s. 2, 1–15 października 1975.
- ↑ a b c Oberc 1998 ↓, s. 49.
- ↑ Oberc 1995 ↓, s. 952.
- ↑ a b c d e GSA 10 1976 ↓.
- ↑ Województwo krośnieńskie. W: Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa, lata wojny 1939–1945. Warszawa: Rada Ochrony Pomników Walk i Męczeństwa / Sport i Turystyka, 1988, s. 389. ISBN 83-217-2709-3.
- ↑ Andrzej Brygidyn. Nieznane życiorysy. „Podkarpacie”, s. 16, nr 20 z 14 maja 1981.
- ↑ Andrzej Brygidyn: Śladami synów ziemi sanockiej – żołnierzy 6 Dywizji Piechoty. W: Rocznik Sanocki. T. VI: 1986. Rzeszów: 1988, s. 141–142. ISBN 83-03-02288-1.
- ↑ Adam Sikorski. Odmawiam lustratorom. „Tygodnik Sanocki”. Nr 3 (793), s. 10, 19 stycznia 2007.
- ↑ Marian Struś. Pojednanie. „Podkarpacie”. Nr 21, s. 7, 25 maja 1994.
- ↑ Źródło
- ↑ Źródło
- ↑ Źródło
- ↑ a b Franciszek Oberc. Samorząd miejski Sanoka a wybitni sanoczanie. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 11: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1990–2010, s. 534–535, 2014. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.
- ↑ Gimnazjalne nominacje. „Tygodnik Sanocki”. Nr 19 (391), s. 1, 7 maja 1999.
- ↑ Zbigniew Osenkowski. Kalendarium sanockie 1995-2000. „Rocznik Sanocki”. Tom VIII, s. 357, 2001.
- ↑ Mieczysław Kozimor: Spółdzielnia Mieszkaniowa w Sanoku w latach 1959–1991. Sanok: 2014, s. 104. ISBN 978-83-60380-33-8.
Bibliografia
edytuj- Franciszek Hamerski. Nowa szkoła dla sanockiej młodzieży. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 17 (36), s. 1–2, 15–30 września 1975.
- Franciszek Hamerski. Uroczystości z okazji Dnia Zwycięstwa w Szkole Podstawowej nr 7. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 10 (55), s. 1, 15–30 maja 1976.
- Marian Struś. Pod górkę do szkoły. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 6 (207), s. 3, 20–28 lutego 1981.
- (i). Na Sadowej można się uczyć!. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 28 (319), s. 4, 1–10 października 1984.
- Arnold Andrunik: Rozwój i działalność Związku Bojowników o Wolność i Demokrację na Ziemi Sanockiej w latach 1949–1984. Sanok: 1986, s. 1–335.
- Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka. Kraków: Secesja, 1995. ISBN 83-86077-57-3.
- Krystyna Chowaniec: W latach powojennych. Oświata i szkolnictwo. W: Sanok. Dzieje miasta. Feliks Kiryk (red.). Kraków: Secesja, 1995, s. 855–896. ISBN 83-86077-57-3.
- Franciszek Oberc: Kalendarium sanockie 1974–1994. W: Sanok. Dzieje miasta. Feliks Kiryk (red.). Kraków: Secesja, 1995, s. 951–966. ISBN 83-86077-57-3.
- Franciszek Oberc: Pomniki i tablice pamiątkowe Sanoka. Sanok: 1998, s. 1–67. ISBN 83-909787-1-7.
- O szkole. sp9sanok.biz. [dostęp 2021-09-24].
- Patron. sp9sanok.biz. [dostęp 2021-09-24].