Otwórz menu główne

Tadeusz Procner

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Tadeusz Procner (ur. 11 października 1901 w Wilnie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – pułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Tadeusz Procner
pułkownik dyplomowany artylerii pułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia 11 października 1901
Wilno
Data i miejsce śmierci 1940
Charków
Przebieg służby
Lata służby 1914-1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 16 Pułk Artylerii Polowej
2 Pułk Artylerii Ciężkiej
4 Pułk Artylerii Polowej
GISZ
DOWar. „Wilno”
5 Pułk Artylerii Lekkiej
Armia „Prusy”
Front Północny
Stanowiska dowódca dywizjonu
zastępca dowódcy pułku
szef artylerii
dowódca pułku
kwatermistrz armii
kwatermistrz frontu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej
Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych

ŻyciorysEdytuj

Tadeusz Procner urodził się 11 października 1901 w Wilnie, w rodzinie Józefa Procnera. W sierpniu 1914 wstąpił Legionów Polskich. Był oficerem 1 Pułku Artylerii. 14 marca 1915 awansował na chorążego, a 1 kwietnia 1916 - podporucznika. Służbę pełnił między innymi w 2 baterii, a później w Krajowym Inspektoracie Zaciągu[1].

15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w artylerii, w „grupie byłych Legionów Polskich”. Pełnił wówczas służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Warszawa” w Warszawie na stanowisku sztabowego oficera inspekcyjnego artylerii[2]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 119. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 8 Pułk Artylerii Ciężkiej[3]. W 1923 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu na stanowisku szefa Oddziału I, pozostając oficerem nadetatowym 8 pac[4]. W tym samym roku został przydzielony do 27 Dywizji Piechoty w Kowlu na stanowisko szefa sztabu. Z dniem 10 stycznia 1924 roku został przeniesiony do 16 Pułku Artylerii Polowej w Grudziądzu na stanowisko dowódcy dywizjonu[5][6]. Z dniem 1 listopada 1924 został „odkomenderowany” do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza rocznego Kursu Doszkolenia 1924/1925[7]. 15 października 1925, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu[8]. 14 października 1926 został przydzielony do składu osobowego inspektora armii generała dywizji Wacława Fary na stanowisko oficera sztabu[9]. 23 grudnia 1927 roku został przydzielony służbowo z Inspektoratu Armii w Toruniu do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu[10]. Z dniem 26 października 1928 został przeniesiony z Inspektoratu Armii w Toruniu (przydzielony do DOK VIII) do składu osobowego inspektora armii generała dywizji Leona Berbeckiego w Warszawie[11]. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z 1 stycznia 1929. W grudniu 1929 został przeniesiony do 2 Pułku Artylerii Ciężkiej w Chełmie na stanowisko dowódcy dywizjonu[12].

1 kwietnia 1930 został przydzielony na pięciomiesięczny kursów dowódców dywizjonów w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu[13]. We wrześniu 1930 został wyznaczony na stanowisko zastępcy dowódcy 4 Pułku Artylerii Polowej w Inowrocławiu[14][15]. W grudniu 1932 został przeniesiony do Dowództwa Obszaru Warownego „Wilno” na stanowisko szefa artylerii[16][17]. Od listopada 1934[18] do czerwca 1939 dowodził 5 Pułkiem Artylerii Lekkiej we Lwowie. 16 kwietnia 1936 został wybrany wiceprezesem zarządu Lwowskiego Okręgu Wojewódzkiego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej[19]. Na pułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938. W czerwcu 1939 otrzymał przydział do Inspektoratu Armii w Wilnie.

W czasie kampanii wrześniowej był kwatermistrzem Armii „Prusy”, a następnie Frontu Północnego. W czasie walk dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady[20]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 38.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 29 z 4 sierpnia 1920 roku, s. 678.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 191.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 105, 793, 816.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 21 stycznia 1924 roku, s. 28.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 666, 739.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 78 z 12 sierpnia 1924 roku, s. 445.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 106 z 15 października 1925 roku, s. 571.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 44 z 14 października 1926 roku, s. 355.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 23 grudnia 1927 roku, s. 370.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 356.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 386.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 228.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 299.
  15. Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 23.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 421.
  17. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 483.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 263.
  19. Komunikaty. Nowy zarząd Lwowskiego Okręgu Wojewódzkiego LOPP. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 91 z 22 kwietnia 1936. 
  20. M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  21. M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199.
  22. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 177.
  23. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 287.

BibliografiaEdytuj