Otwórz menu główne

Władimir Jakowlewicz Kołpakczi, ros. Влади́мир Я́ковлевич Колпакчи́ (ur. 7 września 1899 w Kijowie, zm. 17 maja 1961) – radziecki generał armii, Bohater Związku Radzieckiego (1945).

Władimir Kołpakczi
Владимир Колпакчи́
ilustracja
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 7 września 1899
Kijów, Imperium Rosyjskie
Data śmierci 17 maja 1961
Przebieg służby
Lata służby 1916–1961
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego,
Gwardia Czerwona,
Armia Czerwona
Jednostki 12 Korpus Strzelecki
Główne wojny i bitwy I wojna światowa;
Rewolucja październikowa,
Wojna domowa w Rosji;
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonej GwiazdyOrder Suworowa I klasy (ZSRR)Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii CzerwonejOrder Krzyża Grunwaldu I klasyMedal za Odrę, Nysę, Bałtyk

ŻyciorysEdytuj

Deklarował narodowość rosyjską, choć najprawdopodobniej był Krymczakiem. 1916 wcielony do carskiej armii, brał udział w I wojnie światowej jako młodszy podoficer. 1917 wstąpił do Gwardii Czerwonej, uczestnik szturmu na Pałac Zimowy podczas rewolucji październikowej. Od 1918 w Armii Czerwonej, kolejno dowódca kompanii, batalionu i pułku w wojnie domowej. Pełnił funkcję komendanta Piotrogrodu. Od 1923 uczestnik walk z basmaczami w Azji Środkowej. 1924-1936 dowódca pułku, szef sztabu i dowódca dywizji strzeleckiej, zastępca szefa sztabu Białoruskiego Okręgu Wojskowego.

W 1928 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego, 26 listopada 1935 mianowany kombrygiem. 1936 wysłany ze specjalną misją do Hiszpanii, po powrocie w marcu 1938 został dowódcą 12 Korpusu Strzeleckiego (8 marca 1938 mianowany komdywem). Od grudnia 1940 szef sztabu Charkowskiego Okręgu Wojskowego. Po ataku Niemiec na ZSRR mianowany szefem sztabu nowo utworzonej 18 Armii, która jesienią 1941 została okrążona podczas walk o Donbas. Po śmierci dowódcy, gen. por. Andrieja Smirnowa objął dowództwo armii i zdołał wyprowadzić z okrążenia część wojsk ze sztabem. Od grudnia 1941 szef sztabu, od stycznia 1942 zastępca dowódcy wojsk Frontu Briańskiego. Od lutego 1942 zastępca dowódcy 4 Armii Uderzeniowej Frontu Kalinińskiego, od marca 1942 dowódca Bielijskiej Grupy Wojsk tego frontu. Od maja 1942 dowódca 7 Armii Rezerwowej, od lipca 1942 na Froncie Stalingradzkim, dowódca 62 Armii. Od listopada 1942 dowódca 30 Armii Frontu Zachodniego, od maja 1943 dowódca 63 Armii Frontu Briańskiego, z którą brał udział w bitwie pod Kurskiem, operacji briańskiej i operacji orszańskiej. Od lutego 1944 szef sztabu 2 Frontu Białoruskiego, od kwietnia dowódca 69 Armii 1 Frontu Białoruskiego. Uczestnik operacji białoruskiej, sforsowania Bugu i Wisły i uchwycenia przyczółka. Od 2 listopada 1944 generał pułkownik. Brał udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej i bitwie o Berlin. 6 kwietnia 1945 otrzymał tytuł Bohatera ZSRR.

Od lipca do października 1945 dowódca wojsk Bakijskiego Okręgu Wojskowego, później dowódca 40, 1 i 6 Armii i wojsk Północnego Okręgu Wojskowego (maj 1954 - styczeń 1956). Od sierpnia 1956 szef Głównego Zarządu Szkolenia Wojsk Lądowych. 5 maja 1961 mianowany generałem armii. Zginął w katastrofie helikoptera Mi-4 wraz z generałem pułkownikiem Siemionem Pieriewiortkinem. Jego śmierć przez długi czas była przemilczana. Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj