Wrona długodzioba

Wrona długodzioba[3] (Corvus validus) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny krukowatych (Corvidae). Osiadły. Występuje wyłącznie w obrębie Moluków (wschodnia Indonezja)[4]. Nie wyróżnia się podgatunków[5][6].

Wrona długodzioba
Corvus validus[1]
Bonaparte, 1850
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

wróblowe

Podrząd

śpiewające

Rodzina

krukowate

Rodzaj

Corvus

Gatunek

wrona długodzioba

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg

CharakterystykaEdytuj

Wymiary i masa ciałaEdytuj

Ciało: 46–53 cm[4]

Skrzydło: 34,5–36,5 cm

Ogon: 17,0–18,3 cm

Skok: 5,2–6,4 cm

Dziób: 8,0–8,5 cm[7]

Masa: ok. 300 g[4]

Wygląd zewnętrznyEdytuj

Samce średnio większe od samic. Upierzenie czarne, błyszczące. Na głowie pióra szaroniebieskawe, na szyi zielonkawe, a na spodzie skrzydeł i w górnych częściach ciała z fioletowym zabarwieniem. Upierzenie w dolnych partiach o mniej intensywnie czarnym kolorze, z piórami o delikatnie zielonych brzegach. Skrzydła szerokie i długie. Ogon średniej długości. Dziób o czarnej barwie, długi, zwężający się ku końcowi, z górną częścią podstawy częściowo zakrytą piórami. Tęczówka oka jasna, białoniebieska. Nogi czarne. U osobników młodocianych mniej intensywny odcień czerni na upierzeniu[4][7][8].

WystępowanieEdytuj

ŚrodowiskoEdytuj

Zamieszkuje tereny leśne, szczególnie niepoddane modyfikacjom ze strony człowieka[7][4].

Zasięg występowaniaEdytuj

Występuje na wyspach Morotai, Obi, Halmahera, Bacan, Kayoa i Kasiruta (północna część Wysp Korzennych)[7][4].

Tryb życia i zachowanieEdytuj

Najczęściej przebywa w górnych partiach drzew. Spotykana zazwyczaj w parach lub rodzinnych stadach[7].

GłosEdytuj

Opisywany jako głośne, szybkie i szorstkie cruk...cruk...cruk[7][4].

StatusEdytuj

IUCN od 2014 roku uznaje wronę długodziobą za gatunek bliski zagrożenia (NT, Near Threatened); wcześniej, od 1988 roku miała ona status gatunku najmniejszej troski (LC, Least Concern). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten jest dość liczny w lasach na wyspie Halmahera. Trend liczebności populacji oceniany jest jako spadkowy[2].

PrzypisyEdytuj

  1. Corvus validus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
  2. a b Corvus validus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
  3. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Corvidae Leach, 1820 - krukowate - Crows and Jays (wersja: 2020-09-20). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-01-15].
  4. a b c d e f g Long-billed Crow (Corvus validus), www.hbw.com [dostęp 2019-06-26] (ang.).
  5. Long-billed Crow (Corvus validus) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-15)].
  6. F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Crows, mudnesters, birds-of-paradise (ang.). IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2021-01-15].
  7. a b c d e f Steve Madge, Hilary Burn, Crows and jays: a guide to the crows, jays and magpies of the world, „Choice Reviews Online”, 31 (10), 1994, s. 31–5452-31-5452, DOI10.5860/choice.31-5452, ISSN 0009-4978 [dostęp 2019-06-26].
  8. John M. Marzluff, Tony Angell, In the Company of Crows and Ravens, Yale University Press, 2008, ISBN 0-300-12255-1, OCLC 994393526.

Linki zewnętrzneEdytuj