Zbigniew Szydłowski (generał)

Zbigniew Szydłowski (ur. 17 kwietnia 1925 w Płaszkowie, zm. 19 marca 1984 w Warszawie) – generał brygady ludowego Wojska Polskiego.

Zbigniew Szydłowski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1925
Płaszków
Data i miejsce śmierci 19 marca 1984
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1944-1984
Stanowiska zastępca dowódcy 10 DPanc ds. politycznych, komendant Ośrodka Szkolenia Oficerów Politycznych, zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego ds. politycznych, zastępca szefa Głównego Zarządu Politycznego WP, prezes Zarządu Głównego Ligi Obrony Kraju
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy I klasy Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Walecznych (1943–1989) Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Czerwonego Sztandaru
Grób Zbigniewa Szydłowskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 17 kwietnia 1925 w Płaszkowiec w powiecie koneckim na obszarze ówczesnego województwa kieleckiego. Ukończył Centralną Szkołę Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Lublinie oraz Akademię Wojskowo-Polityczną im. Lenina w Moskwie.

Urodzony w rodzinie robotniczej. Przed wstąpieniem do wojska pracował jako robotnik. 5 grudnia 1944 w Sandomierzu wstąpił do służby w ludowym Wojsku Polskim i zostaje skierowany do 9 zapasowego pułku piechoty. 26 marca 1945 ukończył CSOP-W w Lublinie w stopniu podporucznika. Był instruktorem propagandy w 17 pułku piechoty. Brał udział w walkach 17 pułku piechoty od Nysy do Budziszyna.

Po wojnie był zastępcą dowódcy 28 pułku artylerii przeciwpancernej, następnie – instruktorem Wydziału Polityczno-Wychowawczego 5 Dywizji Piechoty oraz zastępcą dowódcy 10 Dywizji Pancernej do spraw politycznych.

W latach 1955–1956 był zastępcą komendanta Oficerskiej Szkoły Politycznej im. L. Waryńskiego. Po rozwiązaniu Szkoły był komendantem Ośrodka Szkolenia Oficerów Politycznych i Wojskowego Ośrodka Szkolenia Ogólnego.

W latach 1957–1959 był zastępcą szefa Zarządu Politycznego Pomorskiego Okręgu Wojskowego. W latach 1959–1964 był zastępcą dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego do spraw politycznych. W 1962 mianowany na stopień generała brygady. Awans otrzymał w Belwederze z rąk przewodniczącego Rady Państwa Aleksandra Zawadzkiego.

Następnie w latach 1964–1968 był zastępcą szefa Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego, szefem Zarządu III – Kultury i Oświaty Głównego Zarządu Politycznego Wojska Polskiego. W latach 1969–1978 był prezesem Zarządu Głównego Ligi Obrony Kraju.

Zmarł 19 marca 1984 w Warszawie. Pochowany na 22 marca 1984 roku na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B 4 rz. 8 m. 2). W pogrzebie uczestniczyli: przewodniczący Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR Kazimierz Morawski, wiceminister obrony narodowej, szef GZP WP gen. broni dr Józef Baryła oraz zastępca Ministra do spraw ogólnych gen. dyw. dr Antoni Jasiński. W imieniu żołnierzy Wojska Polskiego nad trumną gen. Szydłowskiego przemówił zastępca szefa GZP WP gen. bryg. Albin Żyto.

OdznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • J.Powała - „Historia Centrum Szkolenia Oficerów Politycznych”. Wyd. Łódź, 1988
  • „Pomorski Okręg Wojskowy 1945-1987”. Wyd. Bydgoszcz, 1989
  • L. Kowalski – „Generał ze skazą”. Wyd. Warszawa 2001
  • „Żołnierz Wolności”. nr 70 z 22 marca 1984 r., s. 2
  • H.P. Kosk - „Generalicja Polska”. t. II, Wyd. Pruszków 2001