Otwórz menu główne

Hrvatski športski klub Zrinjski Mostarbośniacki klub piłkarski z siedzibą w mieście Mostar.

Zrinjski
Pełna nazwa Hrvatski športski klub Zrinjski Mostar
Przydomek Plemići
Data założenia 1905
Liga Premijer liga
Adres Stjepana Radica 45
88000 Mostar
Stadion Stadion pod Bijelim Brijegom
Prezes Denis Lasić
Trener Ante Miše
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Strona internetowa

Spis treści

OsiągnięciaEdytuj

HistoriaEdytuj

1905–1945Edytuj

W 1896 roku kilku znaczących w Mostarze Chorwatów wpadło na pomysł zorganizowania młodzieżowego towarzystwa sportowego pod nazwą Hrvatski sokol. Wtedy jeszcze nie udało się utworzyć sportowego klubu w mieście, jednak w 1905 roku chorwacka młodzież kierowana przez profesora Kuštreba z pomocą towarzystwa kulturalnego Hrvoje utworzyła studencki klub sportowy o nazwie Đački športski klub. W 1912 roku klub ten zmienił nazwę na Gimnazijski nogometni klub Zrinjski. Nazwa klubu pochodziła od znanego w historii Chorwacji szlacheckiego rodu Zrinskich.

Pierwsze mecze nowa drużyna rozegrała z zespołem Osman z Sarajewa, przegrywając 0:3 i wygrywając 2:1. Pierwsze wzmianki na temat klubu napisał ówczesny działacz i zawodnik klubu Ivo Ćorić. Z zapisków tych dowiedzieć się można imion i nazwisk pierwszych graczy klubu: Rudolf Brozović, Bruno i Edo Novak, Marko Suton, Željko i Ante Merdžo, Mabid Pehlivanović, Slavko Jukić, Ivan Bošnjak, oraz Karlo Šmit.

W 1914 roku u progu I wojny światowej zakazano działalności klubu. Zakaz trwał do 1917 roku, kiedy to Zrinjski wraz z innym klubem z miasta zwanym HROŠK (Hrvatski radnički omladinski športski klub) utworzył nowy klub o nazwie Hercegovac. Znanych jest kilku piłkarzy HROŠK z tego okresu: Jure Zelenika, Nikola Paladžić, Miroslav Prpić, Mirko Vlaho, Ante Pavković i Kažimir Zubac.

W 1922 roku klub powrócił do nazwy Zrinjski i pod taką nazwą rozegrał w tym roku mecze z innymi drużynami z Mostaru – JŠK, Veležem i Vardarem. Klub zmierzył się także z wieloma klubami Hercegowiny, Bośni i Dalmacji.

W 1923 Zrinjski zdobył mistrzostwo Mostaru pokonując w finale klub JŠK. W meczu tym wystąpili następujący piłkarze: Vjekoslav Vrančić, Kazimir Vlaho, Živo Bebek, Rudi Janjušić, Husein H. Omerović, Milivoj Smoljan, Pero Golić, Mijo Miličević, Muhamed Omeragić, August Kučinović oraz Franjo Štimac.

W latach 30. Zrinjski rozgrywał swoje mecze w Zagrzebiu, Sarajewie, Banja Luce, a nawet w Czarnogórze. W 1936 roku władze Jugosławii zabroniły drużynie Zrinjski wystąpić na turnieju w Dubrowniku z powodu chorwackich barw umieszczonych na koszulkach klubowych.

W 1938 Zrinjski zwyciężył w turnieju, w którym udział wzięły kluby Velež, ŠK Sloga i ŠK Makabi. W tym okresie klub rozegrał trzy mecze w nocy przy sztucznym świetle uzyskanym z lokalnej kopalni.

Znani są niektórzy prezesi klubu, stojący na jego czele w latach 1905-1945: Miško Mikulić, Drago Turkelj, Jakša Miljković i Blaško Slišković.

W okresie II wojny światowej w 1941 roku powstało państwo chorwackie, w ramach którego zorganizowano rozgrywki ligowe. Zrinjski wraz dwoma innymi klubami bośniackimi – SAŠK Sarajevo i NK Hrvoje z Banja Luki, przystąpił do pierwszej ligi chorwackiej w chwili, gdy Chorwacja przyjęta została do FIFA. W lidze chorwackiej Zrijnski rozegrał historyczne mecze z klubami Građanski Zagrzeb i Hajduk Split. Rozegrany w 1943 mecz z zespołem Jedinstvo, wygrany 2:1, był prawdopodobnie ostatnim spotkaniem klubu przed okresem zawieszenia działalności, do jakiej doszło w 1945 roku, po zakończeniu drugiej wojny światowej. Powodem zawieszenia klubu był wydany przez komunistyczne władze Jugosławii zakaz stosowania narodowych nazw i znaków przez organizacje sportowe. Wszystkie klubu (a wśród nich Zrinjski), które nie chciały zastosować się do zakazu, zostały zawieszone. Spowodowało to, że klub Zrinjski zniknął ze sceny na okres 47 lat (od 1945 do 1992).

Wznowienie działalności klubuEdytuj

Zrinjski wznowił swoją działalność w 1992 roku w Medziugorie, po tym, jak Bośnia i Hercegowina stała się niepodległym państwem. Ze względu na trwającą wojnę przez pierwsze dwa lata Zrijnski rozgrywał tylko mecze towarzyskie, głównie na obszarze Hercegowiny i Chorwacji, ale także w Kanadzie i w Niemczech. W 1994 roku Zrinjski wraz z innymi chorwackimi klubami na terenie Bośni i Hercegowiny utworzył federację piłkarską Bośni i Hercegowiny. Klub brał udział w rozgrywkach ligowych grupujących chorwackie kluby Bośni i Hercegowiny przez siedem sezonów, a do najlepszych graczy klubu należeli wtedy: Blaž Slišković i Slaven Musa. W 1998 Zrinjski wziął udział w pierwszych meczach barażowych z udziałem drużyn bośniackich. W 2000 roku powstała pierwsza liga, w której wspólnie grały drużyny chorwackie i bośniackie. Serbskie kluby Bośni i Hercegowiny dołączyły do wspólnej ligi w 2002 roku. W tej połączonej lidze Zrinjski brał udział od samego jej początku i tak jest do dziś.

Latem 2000 roku Zrinjski rozegrał pierwsze mecze w ramach rozgrywek organizowanych przez UEFA. W Pucharze Intertoto Zrinjski zmierzył się ze szwedzkim klubem Västra Frölunda IF z Göteborga, przegrywając pierwszy mecz na wyjeździe 0:1 i wygrywając u siebie po 90 minutach także 1:0. Ponieważ dwumecz nie był jeszcze rozstrzygnięty, konieczna była dogrywka, w której piłkarze mostarskiego klubu zdobyli drugą bramkę, dającą w tym momencie awans. Dalszy przebieg dogrywki nie był już tak pomyślny i mecz zakończył się ostatecznie zwycięstwem drużyny Zrinjski 3:2, co z powodu większej liczby bramek zdobytych na wyjeździe dało awans drużynie szwedzkiej.

Przed sezonem 2003/04 niektórzy z nowych członków zarządu przyciągnęli do klubu grupę zamożnych sponsorów. Głównym celem było sprawienie, by klub Zrinjski stał się czołowym klubem kraju jeszcze przed stuleciem klubu, które przypadało na 2005 rok. W tym celu wypożyczeni zostali z Dinama Zagrzeb czterej piłkarze: Luka Modrić, Mario Janjetović, Ivica Džidić oraz Davor Landeka.

Po zakończeniu sezonu Džidić i Landeka zostali w klubie na dłużej. Chociaż Zrinjski w ligowych rozgrywkach nie uplasował się wysoko, stworzone zostały podstawy pod przyszłe sukcesy. Latem 2004 roku klub zawarł kontrakty z czołowymi piłkarzami ligi, takimi jak Zoran Rajović, Dušan Kerkez, Velimir Vidić czy Sulejman Smajić. Tak zbudowana drużyna, którą kierował trener Franjo Džidić, bez trudu zdobyła mistrzowski tytuł, ze znaczną przewagą nad drugim w tabeli klubem FK Željezničar. Królem strzelców ligi został Zoran Rajović.

Ponieważ klub z wieloma czołowymi piłkarzami zawarł kontrakt tylko na jeden sezon, debiut w Pucharze Mistrzów w sezonie 2005/06 zakończył się już na pierwszym przeciwniku. Gorycz porażki powiększyła niska ranga rywala, którym był lukmsemburski klub F91 Dudelange. Wyjazdowe zwycięstwo 1:0 zapowiadało łatwy awans, dlatego porażka 0:4 po dogrywce na własnym stadionie dla wielu była zaskoczeniem.

Wkrótce po rozpoczęciu następnego sezonu nowym trenerem klubu został Blaž Slišković. W sezonie 2005/06 klub zajął ostatecznie 3. miejsce, co pozwoliło na występ w Pucharze Intertoto. W pierwszej rundzie Zrinjski bez problemu wyeliminował maltański klub Marsaxlokk FC (3:0 u siebie i 0:0 na wyjeździe). Kolejnym rywalem był klub z Izraela Maccabi Petach Tikwa – po 1:1 u siebie i 1:3 na wyjeździe Zrinjski odpadł z turnieju.

W sezonie 2006/07 Zrinjski w rundzie jesiennej zajął drugie miejsce – 4 punkty za FK Sarajevo. W okresie przerwy zimowej klub opuścił jeden z najlepszych graczy, Lamine Diarra, który przeniósł się do portugalskiego klubu SC Beira-Mar. W zamian do klubu powrócił na zasadzie wolnego transferu Zoran Rajović. Ponadto z klubem Zrinjski zawarł kontrakt doświadczony pomocnik Mario Ivanković, który przybył z klubu NK Brotnjo. Stan kadrowy klubu przed rundą wiosenną kazał upatrywać w drużynie Zrinjski jednego z głównych pretendentów do mistrzowskiego tytułu. Wiosenna runda potwierdziła dużą jakość zespołu, jednak liderów z Sarajewa nie udało się dogonić. Drużynie Zrinjski udało się jedynie zredukować różnicę punktów do trzech i to pomimo incydentów, do jakich doszło 18 kwietnia w wyjazdowym meczu z klubem HNK Orašje, za które drużynie z Mostara karnie odjęto punkt.

Zdobyte wicemistrzostwo pozwoliło wystąpić w Pucharze UEFA w sezonie 2007/08. Już pierwszy przeciwnik, którym był serbski klub Partizan Belgrad, okazał się bardzo trudny. Na własnym boisku Zrinjski przegrał aż 1:6, a w Belgradzie 0:5. Także w lidze w sezonie 2007/08 klubowi nie wiodło się zbyt dobrze, ale ostatecznie zajął 4. miejsce, które dało prawo gry w I rundzie kwalifikacyjnej Pucharu UEFA sezonu (2008/2009).

Obecny składEdytuj

Stan na 8 lipca 2018[1].
Nr Poz. Piłkarz
1 BR   Ivan Brkić
3 OB   Matej Rodin
5 OB   Marin Galić
6 OB   Hrvoje Barišić
7 PO   Frane Čirjak
8 NA   Miloš Aćimović
9 OB   Srđan Stanić
10 PO   Samir Bekrić
11 NA   Toni Jović
12 BR   Antonio Soldo
13 PO   Semir Pezer
14 PO   Eman Marković
15 OB   Neven Laštro
16 OB   Pero Stojkić (kapitan)
Nr Poz. Piłkarz
17 PO   Ognjen Todorović
19 PO   Ismar Hairlahović
21 PO   Marko Perišić
22 BR   Bruno Šutalo
27 OB   Slobodan Jakovljević
32 PO   Kristijan Stanić
33 PO   Marko Bencun
44 PO   Edin Rustemović
55 PO   Miloš Filipović
77 PO   Šime Gržan
88 NA   Amer Bekić
97 OB   Advan Kadušić
99 PO   Nemanja Bilbija

Europejskie pucharyEdytuj

  Legenda do wszystkich tabel:

  • Q – runda eliminacyjna, 1/16, 1/8, 1/4, 1/2 – odpowiednia faza rozgrywek, Grupa – runda grupowa, 1r gr – pierwsza runda grupowa, 2r gr – druga runda grupowa, F – finał, R – runda, PO – play-off
  • k. – rzuty karne, los. – losowanie, Dogr. – dogrywka, w. – zasada bramek strzelonych na wyjeździe
Sezon Rozgrywki Runda Klub Dom Wyjazd Ogólnie
2000 Puchar Intertoto 1R   Västra Frölunda 2–1 0–1 2–2, w.
2005/06 Liga Mistrzów 1Q   Dudelange 0–4 1–0 1–4, Dogr.
2006 Puchar Intertoto 1R   Marsaxlokk 3–0 1–1 4–1
2R   Maccabi Petach Tikwa 1–3 1–1 2–4
2007/08 Puchar UEFA 1Q   Partizan 1–6 0–5 1–11[2]
2Q   Rabotniczki 1–2 0–0 1–2
2008/09 Puchar UEFA 1Q   Vaduz 3–0 2–1 5–1
2Q   SC Braga 0–2 0–1 0–3
2009/10 Liga Mistrzów 2Q   Slovan Bratysława 1–0 0–4 1–4
2010/11 Liga Europy 1Q   Tobył Kostanaj 2–1 2–1 4–2
2Q   Tre Penne 4–1 9–2 13–3
3Q   Odense BK 0–0 3–5 3–5
2013/14 Liga Europy 1Q   UE Santa Coloma 1–0 3–1 4–1
2Q   Botew Płowdiw 1–1 0–2 1–3
2014/15 Liga Mistrzów 2Q   NK Maribor 0–0 0–2 0–2
2015/16 Liga Europy 1Q   Szirak Giumri 2–1 0–2 2–3
2016/17 Liga Mistrzów 2Q   Legia Warszawa 1–1 0–2 1–3
2017/18 Liga Mistrzów 2Q   NK Maribor 1–2 1–1 2–3
2018/19 Liga Mistrzów 1Q   Spartak Trnawa 1–1 0–1 1–2
Liga Europy 2Q   Valletta 1–1 2–1 3–2
3Q   Łudogorec Razgrad 1–1 0–1 1–2
2019/20 Liga Europy 1Q   Akademija Pandew 3–0 3–0 6–0
2Q   Utrecht 2–1 1–1 3–2, Dogr.
3Q   Malmö FF 1–0 0–3 1–3

PrzypisyEdytuj

  1. Prvi tim/Igrači (chorw.). hskzrinjski.ba. [dostęp 2018-07-09].
  2. Partizan zrezygnował z gry w europejskich pucharach

Linki zewnętrzneEdytuj