Otwórz menu główne

Łubnice (województwo świętokrzyskie)

wieś w województwie świętokrzyskim
Ten artykuł dotyczy wsi w woj. świętokrzyskim. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.

Łubnicewieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie staszowskim, w gminie Łubnice[2][3]. Siedziba sołectwa i gminy Łubnice[4].

Łubnice
wieś
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat staszowski
Gmina Łubnice
Liczba ludności (2006) 310
Strefa numeracyjna 15
Kod pocztowy 28-232[1]
Tablice rejestracyjne TSZ
SIMC 0798593
Położenie na mapie gminy Łubnice
Mapa lokalizacyjna gminy Łubnice
Łubnice
Łubnice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łubnice
Łubnice
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Łubnice
Łubnice
Położenie na mapie powiatu staszowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu staszowskiego
Łubnice
Łubnice
Ziemia50°24′39″N 21°08′57″E/50,410833 21,149167
Strona internetowa

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa tarnobrzeskiego.

Położona przy lewym brzegu Wisły, przy drodze krajowej nr 79. Na jej terenie działa przedszkole, szkoła podstawowa (klasy 1-3) oraz gimnazjum. Funkcjonuje też apteka i kilka sklepów, a także ośrodek zdrowia. W Łubnicach rośnie również stara, zabytkowa lipa.

Części wsiEdytuj

Integralne części wsi Łubnice[2][3]
SIMC Nazwa Rodzaj
0798601 Brzezina część wsi
0798618 Folwark część wsi
0798624 Górka część wsi
0798630 Jatki część wsi
0798660 Kapkaz przysiółek
0798647 Lelonka część wsi
0798653 Podlesie część wsi

HistoriaEdytuj

Łubnice w XIX wieku, wieś w powiecie stopnickim, gminie Łubnice, parafii Beszowa. Leży na prawo od drogi ze Stopnicy do Połańca. Posiada szkołę gminną. Według spisu miast, wsi, osad Królestwa Polskiego z 1827 r. było tu 40 domów 272 mieszkańców.

Łubnice opisane są u Długosza jako Lubnicza, wieś w powiecie stopnickim. Gniazdo rodu Jastrzębców, z których Wojciech biskup poznański a następnie krakowski zbudował w przyległej Beszowej (Banschowa) r. 1407 nowy kościół murowany a r. 1421 założył klasztor Paulinów.

W roku 1429 dziedzicami Łubnicy byli Markusz kasztelan brzeziński i Ścibor, bracia rodzeni, wnukowie arcybiskupa Wojciecha[5].
Za czasów Długosza wieś należała do Jana z Rytwian herbu Jastrzębiec, marszałka koronnego. Wszystkie wsi wchodzące w skład parafii były jego własnością, lub klasztorną (Długosz L.B. t.III s.127)[6].

W 1565 roku wieś w powiecie wiślickim województwa sandomierskiego kupił od Olbrachta Łaskiego kasztelan rawski Stanisław Wolski[7].

W 1586 roku Maryna Sobkówna żona Stanisława Ciołka kupuje na rzecz Gabriela Tenczyńskiego Koniemłoty, Łubnice, Tuklęcz Święcice, Rytwiany, Staszów, Rudę i Kłodę[5].

W 1639 roku dobra Tenczyńskich w tym Łubnice przechodzą do rąk Opalińskich[5]

W roku 1731 klucz rytwiański od Opalińskich przechodzi do Lubomirskich, Sieniawskich, Denhoffów i Czartoryskich skutkiem małżeństwa Augusta Aleksandra Czartoryskiego z Marią Zofią z Sieniawskich (córką Adama hetmana wielkiego koronnego). Z małżeństwa tego dwoje dzieci Adam Kazimierz i Izabella, która odziedziczyła w roku 1778 11 miast i 252 wsi, w tym cały klucz Rytwiański w nim między innymi Łubnicę, które wniosła w posagu w dom Lubomirskich. Jej córka Julia wyszła za hrabiego Jana Potockiego, czym wniosła Łubnicę do rodu Potockich[5].

Charakterystyka dóbr

W wieku XIX Dobra Łubnice położone w gminie Łubnice i Oględów stanowią własność Katarzyny z Branickich hrabiny Potockiej, podług wiadomości z roku 1866 rozległe mórg 11843, składają się z folwarków: Łubnice, Wilków, Zofiówka, Eajtarówka, Sichów Duży, Adamówka, Borki, Oględów, Sielce, Kotuszów, Kowakówka, z osadami fabrycznymi, młynarskimi i innymi[8]. Przestrzeń ogólna dóbr wynosi 11843 mórg na co składa się: gruntów ornych i ogrodów mórg 4010, łąk mórg 528, pastwisk mórg 325, lasu mórg 5781, zarośli mórg 393, nieużytki i place mórg 705.

W czasie II wojny światowej w okolicach Łubnic toczyły się walki między armią niemiecką a Armią Czerwoną na przyczółku baranowsko-sandomierskim. Żołnierze armii radzieckiej polegli i pochowani w Łubnicach w 1946 zostali przeniesieni na cmentarz do Stopnicy[9].

Gmina Łubnice wiek XIX

Gmina Łubnice należy do sądu gminnego okręgu III w Oleśnicy, stacja pocztowa w Stopnicy.

Teren gminy obejmuje 17985 mórg obszaru i 3178 mieszkańców - dane z roku 1867[8]

Wsie w dobrach Łubnice XIX wiek
  1. Łubnice osad 35, z gruntem mórg 565
  2. Korytnica osad 39, z gruntem mórg 985
  3. Sydzyna osad 11, z gruntem mórg 228
  4. Przeczów osad 23, z gruntem mórg 810
  5. Wilków osad 25, z gruntem mórg 469
  6. Budziska osad 41, z gruntem mórg 457
  7. Góra osad 19, z gruntem mórg 284
  8. Grabowo osad 19, z gruntem mórg 530
  9. Łyczba liczba osad 15, z gruntem mórg 519
  10. Stara Wieś osad 9, z gruntem mórg 193
  11. Czarzyzna osad 41, z gruntem mórg 705
  12. Borki osad 22, z gruntem mórg 352
  13. Orzelec Kały osad 11, z gruntem mórg 327
  14. Orzelec Duży osad 39, z gruntem mórg 677
  15. Stefanówka osad 21, z gruntem mórg 297
  16. Zarazie osad 6, z gruntem mórg 111
  17. Niemścice osad 18, z gruntem mórg 872
  18. Ziemblice osad 17, z gruntem mórg 204
  19. Święciny osad 48, z gruntem mórg 565
  20. Święcicki Gaj osad 6, z gruntem mórg 83
  21. Koniemłoty osad 54, z gruntem mórg 737
  22. Koniemłocki Gaj osad 13, z gruntem mórg 165
  23. Tuklecz osad 33, z gruntem mórg 530
  24. Sichów Duży osad 68, z gruntem mórg 924
  25. Grobla os, 6, z gruntem mórg 56
  26. Sichów Mały osad 53, z gruntem mórg 855
  27. Krzywołącz os, 19, z gruntem mórg 279
  28. Sielce osad 36, z gruntem mórg 615
  29. Jasień osad 35, z gruntem mórg 686
  30. Kotuszów osad 45, z gruntem mórg 825
  31. Ogledów osad 56, z gruntem mórg 1124
  32. Rejterówka alias Czarna osad 9, z gruntem mórg 294[8]

Osoby związane z ŁubnicamiEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 20.04.2015].
  2. a b TERYT (Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 20.04.2015].
  3. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. „Dziennik Ustaw”. Nr 29, poz. 200, s. 1867, 2013-02-15. Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji. [dostęp 20.04.2015]. 
  4. Jednostki pomocnicze gminy Łubnice. Urząd Gminy Łubnice. [dostęp 20.04.2015].
  5. a b c d Wiśniewski 1929 ↓.
  6. Łubnice w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 2: Januszpol – Wola Justowska. Warszawa 1902.
  7. Województwo sandomierskie w drugiej połowie XVI wieku. ; Cz. 2, Komentarz, indeksy, Warszawa 1993, s. 109-110
  8. a b c Łubnice w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. V: Kutowa Wola – Malczyce. Warszawa 1884.
  9. Czubryt-Borkowski 1988 ↓, s. 722,.

BibliografiaEdytuj