Andrea Pirlo

piłkarz włoski

Andrea Pirlo (ur. 19 maja 1979 we Flero) – włoski piłkarz i trener piłkarski, uważany za jednego z najlepszych pomocników w historii piłki nożnej[1].

Andrea Pirlo
Ilustracja
Andrea Pirlo (2014)
Data i miejsce urodzenia 19 maja 1979
Flero
Wzrost 177 cm
Pozycja pomocnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1985–1988 Flero
1988–1992 Voluntas Brescia
1992–1995 Brescia
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1995–1998 Brescia 47 (6)
1998–2001 Inter Mediolan 22 (0)
1999–2000 Reggina (wyp.) 28 (6)
2001 Brescia (wyp.) 10 (0)
2001–2011 AC Milan 284 (32)
2011–2015 Juventus 119 (16)
2015–2017 New York City 60 (1)
W sumie: 570 (61)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1994  Włochy U-15 3 (0)
1995  Włochy U-16 6 (2)
1995  Włochy U-17 4 (0)
1995–1997  Włochy U-18 18 (7)
1998–2002  Włochy U-21 37 (15)
2000–2004  Włochy IO 9 (1)
2002–2015  Włochy 116 (13)
W sumie: 193 (38)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
2020 Juventus FC U23
2020–2021 Juventus
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
I miejsce Niemcy 2006 piłka nożna
Igrzyska olimpijskie
brąz Ateny 2004 piłka nożna
Mistrzostwa Europy
II miejsce Polska/Ukraina 2012 piłka nożna
Puchar Konfederacji
brąz Brazylia 2013

Jako piłkarz występował na pozycji defensywnego pomocnika, jednak w początkowym stadium swojej kariery był ustawiony na pozycji ofensywnego pomocnika. W latach 2002–2015 występował w reprezentacji Włoch, z którą zdobył Mistrzostwo Świata 2006 i Wicemistrzostwo Europy 2012. Był znany ze swoich umiejętności technicznych, kreatywności, wizji gry, kontroli nad piłką czy precyzyjnie wykonywanych rzutów wolnych[2][3][4][5][6][7][8].

Kariera klubowaEdytuj

Brescia CalcioEdytuj

Ojciec piłkarza, właściciel dwóch hut, zapisał go wraz ze starszym bratem Ivanem do młodzieżowej szkółki zespołu Brescia Calcio, jednak jego starszy brat nie przejawiał takiego talentu co młodszy z braci – Andrea. W Serie A zadebiutował 21 maja w meczu z Regginą przegranym przez Brescię 0:2, a Andrea Pirlo w tym meczu niezbyt dobrze się spisał.

Inter MediolanEdytuj

Wszystko się zmieniło w sezonie 1996/1997. Pirlo reprezentował barwy swojej drużyny już dość regularnie (17 razy), przy czym strzelił dwie bardzo piękne bramki. Rok później był już podstawowym piłkarzem kadry, którego umiejętności ciągle wzrastały. Zaowocowała to transferem do Interu Mediolan, lecz tam w ogóle się nie odnalazł. Duży wpływ na to miały decyzje władz klubu, które w ciągu dwunastu miesięcy zatrudniły aż czterech trenerów (byli nimi: Mircea Lucescu, Luciano Castellini, Roy Hodgson i Marcello Lippi). Wszystkie te niepożądane działania odbiły się również na Pirlo. Został wypożyczony do średniaka Serie A, Regginy. Tam, w ciągu jednego sezonu znów odzyskał wiarę w siebie, swoje umiejętności oraz instynkt strzelecki. Jak na pomocnika, którego zadaniem jest rozgrywanie piłki, sześć bramek w sezonie to bardzo dużo. Po pewnym czasie Inter ponownie sięgnął po Andreę, ponownie nie wykorzystując jego możliwości – zagrał tylko w czterech spotkaniach i ponownie został wypożyczony. Po swojego wychowanka zgłosiła się Brescia, pierwszy klub Pirlo. Wszyscy myśleli, że będzie to krok w tył, jednakże Andrea Pirlo udowodnił wszystkim, jak bardzo się mylili. Po bardzo dobrej grze w barwach Brescii pojawił się klub, chętny kupna Włocha. Była to oferta z Mediolanu, lecz już nie z Interu, bowiem Pirlo został zakupiony przez A.C. Milan.

AC MilanEdytuj

 
Pirlo w Milanie, 2007 rok.

Jego debiut w ekipie Rossonerich nastąpił 20 września 2001 roku, w spotkaniu przeciwko BATE Borysów. Milan wygrał 2:0, a Andrea był jednym z najlepszych na boisku. To właśnie na San Siro jego talent wręcz eksplodował. Jego głównym zadaniem nie jest strzelanie bramek, tylko znakomite podania, świetne rozgrywanie piłki, bardzo dobrze bite rzuty wolne i perfekcja w wykonywaniu rzutów karnych. Według fachowców, Andrea Pirlo jest jednym z najlepszych defensywnych pomocników na świecie.

Od roku 2002 Andrea Pirlo wraz z Milanem wygrał aż sześć trofeów, a należą do nich: mistrzostwo Włoch (2003/2004), Puchar Włoch (2002/2003), Puchar Europy (2002/2003), Superpuchar Włoch (2004) oraz Superpuchar Europy (2003) i biorąc pod uwagę, że występuje w Milanie tylko 7 lat, wydaje się to być znakomitym osiągnięciem. W sezonie 2006/2007 po raz drugi w karierze wygrał z Milanem Ligę Mistrzów pokonując w finale Liverpool 2:1. 16 grudnia 2007 roku wraz ze swoją drużyną zdobył w Japonii Klubowe Mistrzostwo Świata. Po zakończeniu sezonu 2010/2011, Andrea nie przedłużył kontraktu z A.C. Milanem. Opuścił Rossonerich mając na swoim koncie 377 rozegranych spotkań w lidze, w których strzelił 44 bramki.

JuventusEdytuj

 
Pirlo w Juventusie, 2012 rok.

Po dekadzie gry w Milanie przeniósł się do Turynu, gdzie 24 maja 2011 podpisał trzyletni kontrakt z Juventusem. W maju 2014 roku podpisał nową 2-letnią umowę z Juventusem[9].

Wraz z zespołem „Starej Damy” wywalczył cztery tytuły mistrza Włoch – 2012, 2013, 2014 i 2015, Puchar Włoch w 2015 roku (pierwszy od 20-tu lat dla Juventusu), a także dwukrotnie Superpuchar Włoch w 2012 i 2013 roku. Oprócz tego wraz z Juve doszedł do finału Ligi Mistrzów w 2015 roku, który odbył się na Stadionie Olimpijskim w Berlinie (na tym samym stadionie Włosi zdobyli Mistrzostwo Świata w 2006 po rzutach karnych przeciwko Francji; jedną z jedenastek wykorzystał Pirlo). Klub z Turynu uległ jednak drużynie Barcelony 1-3 i nie zdobył po raz trzeci w historii trofeum. Dla Andrei był to czwarty finał Ligi Mistrzów w karierze (dwa wygrane – 2003, 2007 i dwa przegrane – 2005, 2015). Przed meczem ogłosił, że po spotkaniu z Barceloną odchodzi z Juventusu.

New York CityEdytuj

6 lipca 2015 oficjalnie potwierdzono, że Andrea Pirlo podpisał kontrakt z klubem grającym w amerykańskiej lidze MLSNew York City. W zespole z Nowego Jorku Pirlo zadebiutował 26 lipca przeciwko Orlando City na Yankee Stadium. 8 października 2017 ogłosił zakończenie kariery piłkarskiej[10].

Kariera reprezentacyjnaEdytuj

 
Andrea Pirlo w barwach Włoch (2012).
 
Andrea Pirlo 2015

Andrea w reprezentacji Włoch przechodził każdy szczebel. W roku 1994 zadebiutował w U-15, a przez następne dwanaście miesięcy „awansował” już do kadry U-18. Gdy miał dokładnie 19 lat został wstawiony do mistrzowskiej drużyny U-21, która w roku 2000 święciła triumfy. Dwa lata później (9 lipca 2002) zadebiutował w pierwszej reprezentacji, w spotkaniu przeciwko Azerbejdżanowi. Był członkiem ekipy Włoch, która zdobyła Mistrzostwo Świata 2006 oraz wicemistrzostwo Europy 2012. 16 czerwca 2013 podczas Pucharu Konfederacji w Brazylii przeciwko Meksykowi rozegrał 100. mecz w karierze reprezentacyjnej[11].

Kariera trenerskaEdytuj

30 lipca 2020 roku został ogłoszony trenerem Juventusu do lat 23[12]. Jednak Pirlo nie poprowadził tej ekipy ani razu. 8 sierpnia 2020 roku po zwolnieniu Maurizio Sarriego został zatrudniony jako pierwszy trener Juventusu Turyn[13]. We wrześniu tego samego roku otrzymał licencję trenerską UEFA Pro[14]. 28 maja 2021 roku został zwolniony z funkcji trenera Juventusu Turyn[15]. W trakcie sezonu z klubem zdobył Superpuchar Włoch i Puchar Włoch.

Życie prywatneEdytuj

Jego idolem jest Roberto Baggio[16]. Andrea ma starszego o 3 lata brata Ivana i o 10 lat młodszą siostrę Silvię. Ze swoją żoną Deborah mają dwójkę dzieci: syna Niccolò urodzonego 1 czerwca 2003 i córkę Angelę urodzoną 17 listopada 2006[17]. W 2014 roku para się rozstała[18] W 2014 roku wydał autobiografię zatytułowaną „Myślę, więc gram”.

Andrea Pirlo nie lądował na okładkach gazet z powodów prywatnych, co nie zmienia faktu, że jego życie pozasportowe również jest ciekawe. Rodzinna firma Elg Steel została założona przez jego ojca w latach 80. XX wieku i prosperuje dobrze do dzisiaj. Andrea posiada akcje firmy i po zakończeniu sportowej kariery ponownie zaangażował się w rodzinny biznes. Pirlo to również wielbiciel wina – jest właścicielem winnicy Pratum Coller nieopodal rodzinnej Brescii, która zgodnie z danymi na 2019 rok, wytwarza od 25–30 tys. butelek wina rocznie[19].

Najstarszy z synów Pirlo – Niccolò – stara się iść w ślady taty. Karierę na poważnie zaczął w Juventusie, gdzie gra od 2018 roku, ale jego talent został dostrzeżony też przez inne zespoły, starania aby go pozyskać czyniło m.in. PSG. Młody pomocnik ciągle czeka na debiut w pierwszym zespole Juve[20].

Statystyki karieryEdytuj

Klub Sezon Liga Puchar kraju Europa Inne Razem
Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole
Brescia 1994/95 1 0 0 0 1 0
1995/96 0 0 0 0 0 0
1996/97 17 2 1 0 18 2
1997/98 29 4 1 0 30 4
Razem 47 6 2 0 49 6
Inter Mediolan 1998/99 18 0 7 0 7 0 32 0
2000/01 4 0 1 0 3 0 8 0
Razem 22 0 8 0 10 0 40 0
Reggina (wyp.) 1999/00 28 6 2 0 30 6
Razem 28 6 2 0 30 6
Brescia (wyp.) 2000/01 10 0 10 0
Razem 10 0 10 0
A.C. Milan 2001/02 18 2 2 0 9 0 29 2
2002/03 27 9 2 0 13 0 42 9
2003/04 32 6 0 0 9 1 3 1 44 8
2004/05 30 4 1 0 12 1 43 5
2005/06 33 4 4 0 12 1 49 5
2006/07 34 2 4 0 14 1 52 3
2007/08 33 3 1 0 8 2 3 0 45 5
2008/09 26 1 0 0 3 1 29 2
2009/10 34 0 1 0 8 1 43 1
2010/11 17 1 3 0 5 0 25 1
Razem 284 32 18 0 93 8 6 1 401 41
Juventus F.C. 2011/12 37 3 4 0 41 3
2012/13 32 5 2 0 10 0 1 0 45 5
2013/14 30 4 1 0 13 2 1 0 45 6
2014/15 20 4 2 0 10 1 1 0 33 5
Razem 119 16 9 0 33 3 3 0 164 19
New York City 2015 13 0 13 0
2016 15 1 15 1
Razem 28 1 28 1
Razem 538 61 39 0 136 11 9 1 722 73

PrzypisyEdytuj

  1. L’addio (contemporaneo) al grande calcio di Pirlo e Xavi. E il loro posto nella grande storia del calcio – Corriere.it, www.corriere.it [dostęp 2019-06-09] (wł.).
  2. Born Again: How the Deep-Lying Midfielder Position is Reviving Careers | Sportslens, sportslens.com [dostęp 2019-06-09] (ang.).
  3. Andrea Pirlo Player Profile – ESPN FC, www.espnfc.com [dostęp 2019-06-09].
  4. Why Andrea Pirlo is the most important player of his generation – Michael Cox – soccer – ESPN, www.espn.com [dostęp 2019-06-09].
  5. Il regista più forte del mondo? Alla vigilia di Italia-Spagna, Luisito Suarez non ha dubbi: „Pirlo è più completo di Xavi...” | Goal.com, www.goal.com [dostęp 2019-06-09] (wł.).
  6. Andrea Pirlo spots a pass in a split second that others wait a lifetime to see, www.telegraph.co.uk [dostęp 2019-06-09] (ang.).
  7. | SI.com, www.si.com [dostęp 2019-06-09] (ang.).
  8. Buffon reveals ‘greatest Italian’ | fantasista 10, www.fantasista10.co.uk [dostęp 2019-06-09] (ang.).
  9. Media: Andrea Pirlo przedłużył kontrakt z Juventusem – Sport, eurosport.onet.pl [dostęp 2017-11-21] (pol.).
  10. To już ten czas. Pirlo mówi basta, zzapolowy.com [dostęp 2019-06-09] (pol.).
  11. Confederations Cup: Andrea Pirlo ‘dreamed’ of scoring free kick on 100th Italy cap (ang.). skysports.com. [dostęp 18 czerwca 2013].
  12. Telewizja Polska S.A, Oficjalnie: Andrea Pirlo wrócił do Juventusu w nowej roli, sport.tvp.pl, 30 lipca 2020 [dostęp 2020-10-30] (pol.).
  13. OFICJALNIE: Andrea Pirlo trenerem Juventusu!, Transfery.info, 8 sierpnia 2020 [dostęp 2020-10-30] (pol.).
  14. Pirlo z licencją UEFA Pro, JuvePoland, 14 września 2020 [dostęp 2020-10-30] (pol.).
  15. Juventus.com, Good luck, Andrea Pirlo! - Juventus, Juventus.com [dostęp 2021-05-28] (ang.).
  16. Player Profile: Andrea Pirlo (ang.). rossoneriblog.com. [dostęp 2011-05-25].
  17. Andrea Pirlo – IMDb (ang.). imdb.com. [dostęp 2011-05-25].
  18. Futbolita, Offbeat: Andrea Pirlo In Infidelity Scandal After Divorce, Liverpool Lads Day Out & Carbonero Enjoying Motherhood, Futbolita, 22 stycznia 2014 [dostęp 2020-10-30] (ang.).
  19. Andrea Pirlo, LegalniBukmacherzy [dostęp 2020-06-08] (pol.).
  20. PSG interested in signing Andrea Pirlo’s son | Get French Football News, www.getfootballnewsfrance.com [dostęp 2020-06-08].

Linki zewnętrzneEdytuj