Anton Łopatin

Anton Iwanowicz Łopatin (ros. Антон Иванович Лопатин) (ur. 25 grudnia 1896?/ 6 stycznia 1897 w Kamiennnoj w guberni grodzieńskiej, zm. 9 kwietnia 1965 w Moskwie) – radziecki wojskowy narodowości białoruskiej[1], generał porucznik, Bohater Związku Radzieckiego.

Anton Iwanowicz Łopatin
Антон Иванович Лопатин
ilustracja
generał lejtnant generał lejtnant
Data i miejsce urodzenia 18 stycznia 1897
Kamiennnaja, gubernia grodzieńska
Data i miejsce śmierci 9 kwietnia 1965
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 19161954
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego (1916–1918)
Red star.svg Armia Czerwona (1918–1954)
Stanowiska dowódca 37, 9, 62, 11 i 20 Armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna domowa w Rosji
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Kutuzowa I klasy (ZSRR) Order Kutuzowa I klasy (ZSRR) Order Czerwonej Gwiazdy

ŻyciorysEdytuj

Urodził się we wsi Kamenka w obwodzie brzeskim, w rodzinie chłopskiej.

W 1916 roku powołany do armii rosyjskiej wziął udział w I wojnie światowej, jako szeregowy. Walczył na Froncie Południowo-Zachodnim.

W 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej, brał udział w wojnie domowej. Służył w 1 Armii Konnej. Brał udział w walkach na Froncie Południowym przeciwko wojskom gen. Wrangla i gen. Denikina, a na Froncie Zachodnim uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W tym czasie był pomocnikiem dowódcy plutonu, szwadronu i dowódcą szwadronu.

Po zakończeniu wojny domowej był kolejno pomocnikiem dowódcy plutonu, szwadronu, dowódcą szkoły pułkowej, pomocnikiem dowódcy pułku ds. kwatermistrzostwa. W tym czasie w 1925 i 1927 roku ukończył kursy dowódców w Leningradzkiej Szkole Kawalerii oraz wyższy kurs dowódców w tej samej szkole w 1929 roku.

W listopadzie 1931 roku został dowódcą pułku kawalerii, a w lipcu 1937 roku został dowódcą 6 Dywizji Kawalerii. Od września 1938 roku był wykładowcą taktyki kawalerii na wyższych kursach kawalerii Armii Czerwonej. W lipcu 1939 roku został inspektorem kawalerii w Zabajkalskim Okręgu Wojskowym, a od czerwca 1940 roku został zastępcą dowódcy 15 Armii.

Od listopada 1940 roku był dowódcą 31 Korpusu Strzeleckiego w Kijowskim Samodzielnym Okręgu Wojskowym. Funkcję tę pełnił do ataku Niemiec na ZSRR, biorąc udział jako jego dowódca w walkach w rejonach przygranicza, obronie Kijowa i w walkach pod Łuckiem.

W końcu października 1941 roku został dowódcą 37 Armii i jako jej dowódca wziął udział w kontrnatarciu pod Rostowem Frontu Południowego. Armia ta wyparła wojska niemieckie z Rostowa nad Donem.

W czerwcu 1942 roku został dowódcą 9 Armii, która broniła obszaru Donbasu, jednak już w sierpniu 1942 roku został dowódcą 62 Armii, którą dowodził w początkowym okresie bitwy stalingradzkiej. Usunięty z tego stanowiska, za wycofanie armii i nie powiadomienie o tym dowódcy frontu, we wrześniu 1942 roku.

Następnie pozostawał w dyspozycji Sztabu Generalnego Armii Czerwonej, a w październiku 1942 roku został dowódcą 11 Armii na Froncie Północno-Zachodnim. W marcu 1943 roku został dowódcą 11 Armii i uczestniczył w walkach w rejonie Starej Russi. We wrześniu 1943 roku został dowódcą 20 Armii. Odwołany z tego stanowiska od stycznia do czerwca 1944 roku był zastępcą dowódcy 43 Armii.

W czerwcu 1944 roku na własną prośbę został dowódcą 13 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego i dowodził tym korpusem do końca wojny. Brał udział w walkach na terenie republik nadbałtyckich i na terenie Prus Wschodnich. Brał on udział w zdobyciu Królewca. Za umiejętne dowodzenie korpusem i osobistą odwagę w czasie szturmu Królewca w dniu 19 kwietnia 1945 roku został wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.

W lipcu 1945 roku został dowódcą 2 Korpusu Strzeleckiego w składzie 36 Armii Frontu Zabajkalskiego, którym dowodził w czasie operacji kwantuńskiej.

Po zakończeniu wojny dowodził 2 Korpusem Strzeleckim do 1946 roku, a następnie studiował w Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa. Po ukończeniu akademii został pomocnikiem dowódcy 7 Gwardyjskiej Armii Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego. W kwietniu 1947 roku został dowódcą 13 Korpusu Strzeleckiego, a od września 1947 roku był pomocnikiem dowódcy Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego. W lipcu 1949 roku został dowódcą 9 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego w Białoruskim Okręgu Wojskowym. W 1954 roku został przeniesiony do rezerwy.

Zmarł w Moskwie, pochowany został na cmentarzu Nowodziewiczym.

AwanseEdytuj

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Według Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь, strona http://www.warheroes.ru podaje, że był Rosjaninem.

BibliografiaEdytuj

  • Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь. Moskwa: Кучково поле, 2005, s. 129-130. ISBN 5-86090-113-5. (ros.)
  • М.М. Козлов (główny redaktor): Великая Отечественная война 1941-1945: Энциклопедия. Moskwa: Сов. энциклопедия, 1985, s. 420. (ros.)
  • Лопатин Антон Иванович (ros.). Герои Страны. [dostęp 2011-09-06].