Otwórz menu główne

Bohdan Kleczyński

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Bohdan Kleczyński (ur. 4 grudnia 1900 w Kijowie, zm. 20 marca 1944 w Edynburgu) – podpułkownik dyplomowany pilot Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie, pośmiertnie awansowany na pułkownika.

Bohdan Kleczyński
podpułkownik dyplomowany pilot podpułkownik dyplomowany pilot
Data i miejsce urodzenia 4 grudnia 1900
Kijów
Data i miejsce śmierci 20 marca 1944
Edynburg
Przebieg służby
Lata służby 19311944
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921–1993).svg Lotnictwo Wojska Polskiego,
RAF roundel.svg RAF
Jednostki Wyższa Szkoła Wojenna,
53 Eskadra Towarzysząca,
Dywizjon 305
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
PilotPolowy.jpg
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941)

ŻyciorysEdytuj

Bohdan Kleczyński urodził się 4 grudnia 1900 roku w Kijowie[1].

W okresie od 15 lipca do 15 września 1931 roku odbył dwumiesięczną praktykę w piechocie i artylerii, a w okresie od 15 października do 15 grudnia 1931 roku ukończył kurs próbny przy Wyższej Szkole Wojennej. Z dniem 4 stycznia 1932 roku został powołany na dwuletni kurs 1931/1933 do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1933 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu tytułu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do Departamentu Aeronautyki Ministerstwa Spraw Wojskowych. Był wykładowcą lotnictwa Wyższej Szkoły Wojennej[2]. 5 marca 1934 roku został awansowany do stopnia kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 29. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki[3]. Od listopada 1935 roku do sierpnia 1936 roku dowodził III plutonem 53 Eskadry Towarzyszącej w Wilnie[4].

W kampanii wrześniowej 1939 roku walczył jako referent operacyjny Dowództwa Lotnictwa i Obrony Przeciwlotniczej Armii „Modlin”. Następnie przez Rumunię i Francję ewakuował się do Anglii w której dowodził od 15 kwietnia do 9 sierpnia Dywizjonem 305. Przeniesiony do Inspektoratu Lotnictwa w Londynie. Towarzyszył w podróży do Stanów Zjednoczonych gen. Sikorskiemu. Zwolniony z lotnictwa 13 lutego 1942 roku. Attaché lotniczy przy Ambasadzie RP w Waszyngtonie od 15 marca 1942 roku, a następnie w 1943 roku odwołany do Anglii, gdzie był dyrektorem nauk w Wyższej Szkole Lotniczej w Peebls[2]. W 1942 udaremnił próbę zamachu w lecącym nad Atlantykiem samolocie gen. Władysława Sikorskiego.

Zmarł 20 marca 1944 roku, w polskim Szpitalu im. Ignacego Paderewskiego w Edynburgu, w następstwie obrażeń ciała doznanych w wypadku drogowym. Pochowany na Cmentarz Lotników Polskich w Newark-on-Trent, grób nr L 320[2].

Publikował w Przeglądzie Lotniczym.

  • Organizacja pracy sztabu zgrupowania lotniczego, cz. I, nr 4, kwiecień 1935, s. 149-159.
  • Organizacja pracy sztabu zgrupowania lotniczego, cz. II, nr 5, maj 1935, s. 194-205.
  • Szyki powietrzne, nr 9, wrzesień 1935, s. 385-389.
  • Piechota powietrzna, nr 5, maj 1938, s. 642.
  • Dziesięciolecie „Przeglądu Lotniczego”, nr 11, listopad 1938, s. 1629.

PrzypisyEdytuj

  1. Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1946, Instytut Historyczny im. gen. Sikorskiego, Londyn 1952, s. 304.
  2. a b c Cumft i Kujawa 1989 ↓, s. 322.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 5 marca 1934 roku, s. 82.
  4. Pawlak 1989 ↓, s. 334.

BibliografiaEdytuj

  • Paweł Wieczorkiewicz, Historia polityczna Polski 1935-1945, Warszawa 2005.
  • Olgierd Cumft, Hubert Kujawa: Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1989. ISBN 83-11-07329-5.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4.