Bronisław Regulski

Oficer dyplomowany Wojska Polskiego

Bronisław Regulski h. Rawicz (ur. 10 marca 1886 w Warszawie, zm. 24 września 1961 w Londynie) – generał dywizji Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Bronisław Regulski
Ilustracja
generał dywizji generał dywizji
Data i miejsce urodzenia 10 marca 1886
Warszawa
Data i miejsce śmierci 24 września 1961
Londyn
Przebieg służby
Lata służby 1914–1947
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie (II RP)
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne
Jednostki Oddział IV SG
13 Dywizja Piechoty
Ministerstwo Spraw Wojskowych
Stanowiska szefa oddziału
dowódca piechoty dywizyjnej
dowódca dywizji
zastępca I wiceministra spraw wojskowych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Złoty Krzyż Zasługi Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Komandorski Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Komandor Orderu Korony Rumunii Order Lwa Białego II Klasy (Czechosłowacja) Komandor Orderu Orła Białego (Serbia) Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Stanisława – II klasy Order św. Stanisława – III klasy Krzyż Komandorski Orderu Łaźni (Wielka Brytania)
Symboliczny grób gen. Bronisława Regulskiego na Starych Powązkach
w Warszawie, kwiecień 2012

ŻyciorysEdytuj

Był najstarszym synem Juliusza, urzędnika kolejowego, i Bronisławy Kunegundy z Chodakowskich, h. Dołęga, bliźniaczym bratem Józefa (1886–1973, zob. niżej). Jego pradziadem był płk Józef Regulski-Falk.

Od 1935 był żonaty z Zofią z Wajchtów, primo voto Daszewską. Potomstwa nie mieli, w związku z tym po śmierci generała nadany niegdyś pradziadowi napoleoński tytuł Kawalera Cesarstwa przeszedł na młodszego brata, Janusza.

W latach 1895–1904 pobierał nauki w gimnazjum realnym w Łowiczu. Po zdaniu egzaminu maturalnego rozpoczął studia w Instytucie Politechnicznym w Warszawie. Od 1905 przebywał w Belgii, gdzie studiował na uniwersytecie i politechnice w Liège. Studia ukończył w 1913. W owym czasie również – od 2 grudnia 1911 do 23 grudnia 1912 – odbył obowiązkową służbę w armii rosyjskiej, w charakterze jednorocznego ochotnika. Wrócił do Polski na krótko przed wybuchem I wojny światowej.

Po rozpoczęciu działań wojennych Regulski służył jako podporucznik m.in. w sztabie 1 Dywizji Kawalerii w Kobryniu. Od 15 grudnia 1917 do 7 lipca 1918 pełnił służbę w sztabie I Korpusu Polskiego w Rosji na stanowisku starszego adiutanta.

1 listopada 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego i przydzielony do Komisji Wojskowej Rady Regencyjnej na stanowisko referenta. Jako oficer I. byłego Korpusu Polskiego reskryptem Rady Regencyjnej z 25 października 1918 roku został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia[1]. Po przejęciu władzy przez Piłsudskiego pozostał w wojsku.

Od 2 stycznia 1920 był słuchaczem I Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. W kwietniu tego roku przydzielony został do Naczelnego Dowództwa. W 1920 awansowany na majora. W grudniu 1920 był polskim oficerem łącznikowym w Komisariacie Ligi Narodów w Gdańsku. Od stycznia do września 1921 kontynuował naukę na Kursie Wyższej Szkoły Wojennej. Po zakończeniu nauki i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, przydzielony został do Oddziału IV Sztabu Generalnego. 3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 188 lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 1 lipca 1923 mianowany został pełniącym obowiązki szefa Oddziału IV Sztabu Generalnego[2]. Z dniem 25 września 1924 roku został zwolniony z obowiązków zastępcy członka Oficerskiego Trybunału Orzekającego[3]. 1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na pułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 44. lokatą w korpusie oficerów piechoty[4]. Od 21 lutego 1928 dowodził 25 pułkiem piechoty. 24 lutego 1929 mianowany został dowódcą piechoty dywizyjnej 13 Kresowej Dywizji Piechoty w Równem. W okresie od 10 listopada 1932 do stycznia 1933, pełnił obowiązki dowódcy tej dywizji. 19 października 1934 Prezydent RP mianował go zastępcą I wiceministra spraw wojskowych, gen. bryg. Tadeusza Kasprzyckiego[5]. Na stopień generała brygady został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 1. lokatą w korpusie generałów[6].

Na początku czerwca 1935 został wybrany I wiceprezesem zarządu Towarzystwa Wiedzy Wojskowej[7].

Po wybuchu wojny w 1939 przedostał się do Rumunii, stamtąd do Francji, gdzie w 1940 dowodził polskim zgrupowaniem wojsk pancernych w Awinionie. Po klęsce Francji przedostał się do Anglii, gdzie został najpierw dowódcą polskiego Centrum Wyszkolenia Armii, a w latach 1940–1945 pełnił funkcję attaché wojskowego w Londynie. 1 czerwca 1945 został mianowany generałem dywizji.

Po zakończeniu wojny Regulski był do 1947 oficerem łącznikowym rozwiązujących się PSZ przy brytyjskim War Office, a potem musiał podjąć pracę zarobkową w jednej z polskich firm emigracyjnych (biurze podróży „Tazab”). Był wraz z gen. Andersem jednym z głównych założycieli londyńskiego „Ogniska Polskiego”. Zginął w Londynie w wypadku samochodowym. Został pochowany na cmentarzu Brompton w Londynie. Jego grób symboliczny znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (B-4-11,12)[8].

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej, 1918, R. 1, nr 1, Warszawa 1918, s. 8.
  2. Dziennik Personalny M. S. Wojsk. Nr 35 z 02.06.1923 r.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 111 z 19 października 1924 roku, s. 618.
  4. a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 731.
  5. Dziennik Personalny M. S. Wojsk. Nr 14 z 22.12.1934 r.
  6. a b Rybka i Stepan 2003 ↓, s. 337.
  7. Oficerskie kursy języków obcych. Obrady delegatów T-wa wiedzy wojskowej. „Warszawski Dziennik Narodowy”. 15B, s. 9, 9 czerwca 1935. 
  8. Cmentarz Stare Powązki: REGULSCY, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-02-03].
  9. Dekret Naczelnika Państwa L. 11314 V.M. Adj. Gen. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 6, s. 226)
  10. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska”.
  11. Dekoracja generałów orderem Legii Honorowej. „Gazeta Lwowska”. Nr 224, s. 3, 30 września 1936. 
  12. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 1, s. 5, 19 marca 1937. 

BibliografiaEdytuj

.