Bruszczewo

wieś w województwie wielkopolskim

Bruszczewowieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie kościańskim, w gminie Śmigiel.

Artykuł

52°0′41″N 16°34′5″E

- błąd

38 m

WD

52°1'N, 16°35'E

- błąd

2299 m

Odległość

1267 m

Bruszczewo
wieś
Państwo

 Polska

Województwo

 wielkopolskie

Powiat

kościański

Gmina

Śmigiel

Strefa numeracyjna

65

Tablice rejestracyjne

PKS

SIMC

0376449

Położenie na mapie gminy Śmigiel
Mapa konturowa gminy Śmigiel, w centrum znajduje się punkt z opisem „Bruszczewo”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po lewej znajduje się punkt z opisem „Bruszczewo”
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa konturowa województwa wielkopolskiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Bruszczewo”
Położenie na mapie powiatu kościańskiego
Mapa konturowa powiatu kościańskiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Bruszczewo”
Ziemia52°00′41″N 16°34′05″E/52,011389 16,568056

HistoriaEdytuj

W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Bruszczewo należała do wsi mniejszych w ówczesnym pruskim powiecie Kosten rejencji poznańskiej[1]. Bruszczewo należało do okręgu śmigielskiego tego powiatu i stanowiło część majątku Koszanowo (niem. Kuschen), który należał wówczas do księżnej Joanny Katarzyny Acerenza Pignatelli[1]. Według spisu urzędowego z 1837 roku Bruszczewo liczyło 68 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 7 dymów (domostw)[1].

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego.

Grodzisko - stanowisko archeologiczneEdytuj

W Bruszczewie znajduje się stanowisko archeologiczne, które zostało odkryte w 1943 roku.

Według badań archeologicznych, w epoce funkcjonowania kultury unietyckiej w okolicy Bruszczewa znajdował się gród tamtejszej ludności, będący ośrodkiem władzy. Badania wykazały, że w miejscu tym znajdował się także wielki ośrodek wytwarzania brązu, prawdopodobnie największy na terenach położonych na północ od Alp, w pozostałościach grodu odkryto bowiem dużo zmagazynowanych gotowych wyrobów. Warowna osada prawdopodobnie była grodem hutników, którzy z racji magicznego postrzegania ich profesji - wg autorów tezy - władali również przyległymi terenami.

Gród ten funkcjonował także na przełomie IX/X lub w początkach X wieku. Chronologię obiektu doprecyzowały badania dendrochronologiczne drewna. Upadek grodu nastąpił około połowy X wieku najprawdopodobniej w wyniku najazdu. Świadczą o nim ślady pożaru, które obserwowalne są zarówno w mieszkalnej oraz wewnętrznej partii obiektu i porzucony w popłochu dobytek mieszkańców[2].

Pierwsze wykopaliska przeprowadzili w latach 1964-1968 pracownicy Muzeum Archeologicznego w Poznaniu pod kierownictwem Zbigniewa Pieczyńskiego.

W 1995 roku powrócili na stanowisko archeolodzy z Instytutu Prahistorii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. W 1999 roku projekt badawczy nabrał charakteru międzynarodowego i stał się projektem polsko-niemieckim.

Partnerem naukowym Uniwersytetu im. A. Mickiewicza jest Uniwersytet Christiana-Albrechta w Kilonii.

Projektem badawczym kierują dwie osoby: prof. dr hab. Johannes Müller z Kilonii i prof. UAM dr hab. Janusz Czebreszuk z UAM. Ma on charakter interdyscyplinarny i skupia ponad 20 specjalistów z Polski, Niemiec, Austrii i Danii[3].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜ztwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 211.
  2. Grody Słowiańskie - Instytut Historyczny. [dostęp 2014-05-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-31)].
  3. Bruszczewo. Osada metalurgów kultury unietyckiej, bruszczewo.amu.edu.pl [dostęp 2017-11-22] [zarchiwizowane z adresu 2017-12-01].

BibliografiaEdytuj