Otwórz menu główne

Czesław Szystowski

generał brygady WP

Czesław Stefan Szystowski (ur. 10 sierpnia 1893 w Rydze, zm. 17 czerwca 1970 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Czesław Stefan Szystowski
Ilustracja
Ppłk Czesław Szystowski przed 1932
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 10 sierpnia 1893
Ryga
Data i miejsce śmierci 17 czerwca 1970
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego,
Armia Wielkopolska,
Wojsko Polskie,
ludowe Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski,
1 Dywizja Strzelców Wielkopolskich,
14 Wielkopolska Dywizja Piechoty,
Wyższa Szkoła Wojenna,
Oddział IV Sztabu Generalnego WP,
11 Karpacki Pułk Artylerii Lekkiej,
25 Pułk Artylerii Lekkiej,
17 Wielkopolska Dywizja Piechoty,
Łódzki Okręg Wojskowy,
Głównego Inspektorat Artylerii WP,
Dowództwo Wojsk Lądowych
Stanowiska oficer operacyjny sztabu dywizji, asystent w W.S.Woj., zastępca dowódcy pułku artylerii, dowódca pułku artylerii, dowódca artylerii dywizyjnej, dowódca artylerii OW, szef sztabu Głównego Inspektoratu Artylerii WP, szef sztabu Dowództwa Wojsk Lądowych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Order Krzyża Grunwaldu III klasy Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Order Świętej Anny III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny IV klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława III klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Świętego Stanisława IV klasy (Imperium Rosyjskie) Medal Zwycięstwa

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

W czasie I wojny światowej był między innymi oficerem Wydziału Operacyjnego Sztabu I Korpusu Polskiego w Rosji. W 1919 przyjęty został do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim i wyznaczony na stanowisko oficera operacyjnego sztabu 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich. W ramach tej dywizji, w międzyczasie przemianowanej na 14 Dywizję Piechoty Wielkopolskiej, wziął udział w wojnie z Ukraińcami i bolszewikami. Dekretem Naczelnej Rady Ludowej Nr 56 z 23 maja 1919 awansowany na kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 lutego 1916[1].

W latach 1922–1923 był słuchaczem Kursu Doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 14 pułku artylerii polowej w Poznaniu[2]. Z dniem 15 października 1923 otrzymał dyplom naukowy oficera Sztabu Generalnego i przydzielony został do Wyższej Szkoły Wojennej, w charakterze asystenta, pozostając nadal oficerem nadetatowym 14 pułku artylerii polowej[3].

1 grudnia 1924 roku został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 25. lokatą w korpusie oficerów artylerii[4]. Następnie pełnił służbę w Oddziale IV Sztabu Głównego w Warszawie, pozostając w ewidencji kadry oficerów artylerii[5]. 21 stycznia 1930 roku został przeniesiony do 11 pułku artylerii polowej w Stanisławowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[6][7]. Z dniem 1 października 1931 roku został przeniesiony do 25 pułku artylerii polowej w Kaliszu na stanowisko dowódcy pułku[8][9]. 17 grudnia 1933 roku został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów artylerii[10]. W dniach 28 listopada–7 grudnia 1938 był słuchaczem kursu doskonalącego dla wyższych dowódców w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W 1938 został dowódcą artylerii dywizyjnej 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty, z którą odbył kampanię wrześniową. Do 30 stycznia 1945 pozostawał w niemieckiej niewoli.

Po II wojnie światowej przyjęty ponownie do Wojska Polskiego. W okresie 25 listopada 1945 do 1 września 1946 dowodził artylerią Okręgu Wojskowego Nr VI w Łodzi[11], następnie objął stanowisko szefa sztabu Głównego Inspektoratu Artylerii WP. Ostatnio był szefem sztabu Dowództwa Wojsk Lądowych.

Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera 18B-5-8).

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Tygodnik Urzędowy NRL Nr 16 z dnia 04.06.1919 r.
  2. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 741, 816.
  3. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 662, 738, 1362.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 733.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 430, 450.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 8.
  7. Lista oficerów dyplomowanych 1931 ↓, s. 23.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 235.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 177, 693.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 18 grudnia 1933 roku, s. 301.
  11. Witold Jarno, Dowództwo Okręgu Wojskowego nr VI Łódź na stopie pokojowej w latach 1945-1946, Rocznik Łódzki, tom LIX, Polskie Towarzystwo Historyczne, Oddział w Łodzi, Łódź 2012, ​ISBN 978-83-932421-2-2​, s. 143.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922 roku, s. 104.
  13. M.P. z 1947 r. nr 23, poz. 88.
  14. Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 77)
  15. Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 4597/22 (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 315)
  16. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 430.

BibliografiaEdytuj