Drużynowy Puchar Świata na żużlu

Drużynowy Puchar Świata na żużlu (ang. Speedway World Cup) – cykl zawodów żużlowych organizowanych pod patronatem Międzynarodowej Federacji Motocyklowej w latach 2001–2017, jako kontynuacja drużynowych mistrzostw świata (ang. Speedway World Team Cup). Zawody wyłaniały najlepszą reprezentację narodową na świecie.

Drużynowy Puchar Świata na żużlu
FIM Speedway World Cup
Państwo Zawody międzynarodowe
Dyscyplina Żużel
Organizator rozgrywek FIM
Poprzednia nazwa Drużynowe mistrzostwa świata na żużlu
Rozgrywki
Liczba drużyn 9 drużyn
Zwycięzca Drużynowy Mistrz Świata
Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca Australia Australia (2001)
Obecny zwycięzca Polska Polska (2017)
Najwięcej zwycięstw Polska Polska (8)
Strona internetowa

Turniej finałowy odbywał się podczas jednego tygodnia, zaś zwycięzca otrzymywał przechodnie trofeum im. Ove Fundina.

Od 2018 roku rozgrywane są mistrzostwa świata pod nazwą Speedway of Nations. Drużyny narodowe rywalizują w formie par, jednakże zwycięzcy otrzymują tytuł Drużynowych Mistrzów Świata[1].

HistoriaEdytuj

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Zasady wprowadzonego w 2001 roku Drużynowego Pucharu Świata zmieniają się praktycznie co roku. Celem cyklu jest wyłonienie najlepszej reprezentacji narodowej na żużlu.

W 2001 zgłosiło się 16 narodowych drużyn. W finałach startowało 12 drużyn (osiem rozstawionych + cztery z rund kwalifikacyjnych). Podzielono je na trzy grupy (po cztery drużyny), zwycięzcy grup zagwarantowali sobie bezpośredni awans do wielkiego finału, drużyny z drugich miejsc oraz dwie najlepsze drużyny spośród drużyn, które zajęły miejsce trzecie awansowały do barażu. Dwie najlepsze drużyny z barażu uzupełniły stawkę finalistów. W wielkim finale pięć drużyn walczyło o medale. W barażach oraz wielkich finałach w jednym biegu walczyło pięciu zawodników. W 2002 zgłosiło się 14 drużyn. Dziesięć drużyn z poprzedniego roku miało zagwarantowany udział w finałach, a o pozostałe dwa wolne miejsca walka toczyła się w rundzie kwalifikacyjnej. W 2003 system rozgrywek nie zmienił się, zgłosiło się 15 narodowych drużyn.

Zrezygnowano z pięcioosobowych biegów. Do rozgrywek zgłosiło się 14 drużyn. W finałach, zamiast 12 drużyn, wystąpiło osiem (sześć najlepszych z DPŚ z 2003 + dwie z rund kwalifikacyjnych). Finalistów podzielono na dwie grupy (po cztery drużyny), zwycięzcy tych grup awansowali bezpośrednio do wielkiego finału, a drużyny z miejsc drugiego i trzeciego walczyły w barażu o dwa miejsca w wielkim finale. We wszystkich turniejach uczestniczyły cztery drużyny, w każdym biegu brało udział czterech zawodników.

W 2005 finały nie odbyły się na terytorium jednego kraju, zachowano natomiast tygodniowy układ imprezy. Turnieje grupowe odbyły się w Szwecji i Anglii, baraż i wielki finał w Polsce. Zasady te nie uległy zmianom w następnych sezonach. W 2006 półfinały odbyły się w Polsce i Szwecji, a decydujące zawody w Wielkiej Brytanii. W 2007 półfinaliści ścigali się w Danii i Wielkiej Brytanii, natomiast o medale walczyli w Polsce. W 2008 półfinały odbyły się w Polsce i Anglii, a wielki finał w Danii. Z kolei w 2009 mieliśmy sytuację analogiczną jak w 2007, z tą różnicą, że angielski półfinał odbył się w Peterborough, a nie w Coventry. W 2010 roku po raz pierwszy reprezentacja Polski wywalczyła złoto na obcej ziemi - stało się to w duńskim Vojens, a w pokonanym polu zostały drużyny gospodarzy, Szwecji i Wielkiej Brytanii. W 2011 półfinały odbyły się w angielskim King’s Lynn i duńskim Vojens. Automatycznie awansowały z nich Polska i Dania, natomiast w barażu musiały walczyć Wielka Brytania, Rosja, Szwecja i Australia. Odpadły Czechy i Niemcy. Z barażu w Gorzowie Wielkopolskim do finału awansowały ekipy Australii i Szwecji, w którym 3 raz z rzędu okazała się najlepsza Polska.

Od sezonu 2012 Drużynowy Puchar Świata odbywać się będzie według nowych zasad. Do walki w finałowym turnieju o trofeum Ove Fundina stanie 9 reprezentacji, a nie jak w poprzednich latach 8. Automatyczne miejsce w finale zagwarantowane będzie miał gospodarz barażu i finału (w 2012 roku była to reprezentacja Szwecji), a oprócz nich o tytuł najlepszej drużyny na świecie powalczą zwycięzcy półfinałów oraz najlepszy zespół z barażu. Dodatkowo każda z drużyn liczyć będzie czterech zawodników, bez rezerwowych. Zmianie ulegnie również tabela biegowa - liczba wyścigów zostanie zmniejszona z 25 do 20.

MedaliściEdytuj

Rok Miejsce Złoto Srebro Brąz Źr.
2001   Wrocław   Australia   Polska   Szwecja
2002   Peterborough   Australia   Dania   Szwecja
2003   Vojens   Szwecja   Australia   Dania
2004   Poole   Szwecja   Wielka Brytania   Dania
2005   Wrocław   Polska   Szwecja   Dania
2006   Reading   Dania   Szwecja   Wielka Brytania
2007   Leszno   Polska   Dania   Australia
2008   Vojens   Dania   Polska   Szwecja
2009   Leszno   Polska   Australia   Szwecja
2010   Vojens   Polska   Dania   Szwecja
2011   Gorzów Wlkp.   Polska   Australia   Szwecja
2012   Målilla   Dania   Australia   Rosja
2013   Praga   Polska   Dania   Australia
2014   Bydgoszcz   Dania   Polska   Australia
2015   Vojens   Szwecja   Dania   Polska
2016   Manchester   Polska   Wielka Brytania   Szwecja
2017   Leszno   Polska   Szwecja   Rosja

Klasyfikacja medalowaEdytuj

Według państwEdytuj

Lp. Państwo Złoto Srebro Brąz Razem
1.   Polska 8 3 1 12
2.   Dania 4 5 3 12
3.   Szwecja 3 3 7 13
4.   Australia 2 4 3 9
5.   Wielka Brytania 2 1 3
6.   Rosja 2 2

Według zawodnikówEdytuj

Tabela obejmuje 10 najbardziej utytułowanych zawodników.

Lp. Zawodnik Państwo Lata[a] Złoto Srebro Brąz Razem
1. Hampel, JarosławJarosław Hampel   Polska 2005–2014 6 2 8
2. Gollob, TomaszTomasz Gollob   Polska 2001–2011 5 2 7
3. Kasprzak, KrzysztofKrzysztof Kasprzak   Polska 2007–2016 5 1 6
4. Pedersen, NickiNicki Pedersen   Dania 2002–2015 4 4 3 11
5. Iversen, Niels KristianNiels Kristian Iversen   Dania 2004–2015 4 4 2 10
6. Jonsson, AndreasAndreas Jonsson   Szwecja 2001–2017 3 3 6 12
7. Protasiewicz, PiotrPiotr Protasiewicz   Polska 2001–2014 3 2 5
8. Holta, RuneRune Holta   Polska 2005–2010 3 1 4
9. Dudek, PatrykPatryk Dudek   Polska 2013–2017 3 3
10. Crump, JasonJason Crump   Australia 2001–2012 2 4 1 7

Reprezentacje występujące w DPŚEdytuj

Legenda
  •   – mistrzostwo
  •   – wicemistrzostwo
  •   – trzecie miejsce
  • 4–12 – miejsca 4–12
  •  ••  – zakwalifikowani, ale się wycofali
  •  •  – nie zakwalifikowali się
  •  –  – nie brali udziału
  •    – gospodarze finału i barażu
Reprezentacja 2001
 
(12)
2002
 
(12)
2003
 
(12)
2004
 
(8)
2005
 
(8)
2006
 
(8)
2007
 
(8)
2008
 
(8)
2009
 
(8)
2010
 
(8)
2011
 
(8)
2012
 
(9)
2013
 
(9)
2014
 
(9)
2015
 
(9)
2016
 
(9)
2017
 
(9)
  Australia       5 5 4   4   5         4 4 5
  Czechy 7 5 6 6 6 8 7 8 8 7 7 4 7 8 8 9
  Dania 4               6   4         5 8
  Finlandia 9 8 7 7 8 7
  Łotwa •• 6 8 9 6
  Niemcy 11 12 10 8 8 9 9
  Polska   4 4 4   5           5          
  Rosja 8 9 8 7 6 6 4 6 5   9 7 6  
  Słowenia 12 11 9 7
  Stany Zjednoczone 5 6 6 7 8 5 6 6 7 7
  Szwecja             5         4 8 5      
  Węgry 10 10 11 8 8
  Wielka Brytania 6 7 5   4   4 5 5 4 6 6 7 4 5   4
  Włochy 12 7 9
Reprezentacja 2001
 
(12)
2002
 
(12)
2003
 
(12)
2004
 
(8)
2005
 
(8)
2006
 
(8)
2007
 
(8)
2008
 
(8)
2009
 
(8)
2010
 
(8)
2011
 
(8)
2012
 
(9)
2013
 
(9)
2014
 
(9)
2015
 
(9)
2016
 
(9)
2017
 
(9)
  Austria
  Francja
  Norwegia
  Ukraina

UwagiEdytuj

  1. Lata, w których dany zawodnik zdobywał medale.

PrzypisyEdytuj

  1. FIM Speedway of Nations (ang.). pzm.pl. [dostęp 2019-06-03].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj