Emil Sajfutdinow

żużlowiec rosyjski

Emil Damirowicz Sajfutdinow, ros. Эмиль Дамирович Сайфутдинов (ur. 26 października 1989 w Saławacie[1]) – rosyjski żużlowiec pochodzenia tatarskiego, od 2009 r. ma również obywatelstwo Polskie[2]. Trzykrotny zwycięzca Speedway of Nations z reprezentacją Rosji (2018, 2019 i 2020). Brązowy medalista Grand Prix na żużlu w sezonach 2009, 2019 i 2021 – jest jednym z nielicznych zawodników, którzy zdobywali medal IMŚ na żużlu w trzech różnych dekadach.

Emil Sajfutdinow
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Emil Damirowicz Sajfutdinow

Data i miejsce urodzenia

26 października 1989
Saławat

Informacje klubowe
Klub

liga polska: KS Toruń (zawieszony)
liga rosyjska: Turbina Bałakowo

Kariera seniorska
Lata Klub
Liga rosyjska
2005 Mega-Łada Togliatti
2007–2008 Mega-Łada Togliatti
2009–2012 Turbina Bałakowo
2013–2014 Saławat Saławat
2018– Turbina Bałakowo
Liga polska
2006–2012 Polonia Bydgoszcz
2013 Włókniarz Częstochowa
2014 KS Toruń
2015–2021 Unia Leszno
2022– KS Toruń (zawieszony z powodu wykluczenia Rosji z FIM)
Liga szwedzka
2007–2008 Masarna Avesta
2009–2010 Piraterna Motala
2012 Elit Vetlanda
2013 Indianerna Kumla
2014–2016 Elit Vetlanda
2017 Piraterna Motala
Liga duńska
2009–2010 Sønderjylland Elite Speedway
Liga ukraińska
2010 Turbina Bałakowo
Liga angielska
2011 Coventry Bees
Liga czeska
2011 AK Slaný
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja
2007– Rosja Rosja
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Rosja
Mistrzostwa świata
złoto 2018 drużynowo
złoto 2019 drużynowo
złoto 2020 drużynowo
brąz 2009 indywidualnie
brąz 2012 drużynowo
brąz 2017 drużynowo
brąz 2019 indywidualnie
brąz 2021 indywidualnie
Mistrzostwa Europy
złoto 2014 indywidualnie
złoto 2015 indywidualnie
Mistrzostwa świata juniorów
złoto 2007 indywidualnie
złoto 2008 indywidualnie
Sajfutdinow w 2009 roku podczas spotkania z toruńskim Unibaksem

W zawodach indywidualnych startuje z numerem 89[3].

KarieraEdytuj

Do 2008Edytuj

W lidze rosyjskiej zadebiutował w 2005 roku w barwach klubu Mega–Łada Togliatti. Pierwszy sezon startów zakończył ze średnią biegową wynoszącą 2,271[4], a jego drużyna wygrała całe rozgrywki. W lidze polskiej startuje od 2006 r., a do startów w Polonii Bydgoszcz polecił go Andreas Jonsson, który podczas jednego z meczów w lidze rosyjskiej miał poważne trudności, aby wyprzedzić młodego Rosjanina (ostatecznie spowodował jego upadek – za co niesłusznie z biegu wykluczony został Sajfutdinow – i to spowodowało, że zapamiętał jego nazwisko)[5]. Od sezonu 2007 do 2012 w Polonii Bydgoszcz startował na kontrakcie zawodowym, a jego menedżerem był Bogdan Sawarski (były prezes BTŻ Polonia, obecnie niezwiązany z władzami bydgoskiego żużla), a mechanikiem Tomasz Suskiewicz (były mechanik m.in. Tony Rickardssona i Tomasza Golloba). Po przejściu do polskiego klubu nie mógł porozumieć się z macierzystą Mega-Łada Togliatti. Zaowocowało to jego absencją w rozgrywkach międzynarodowych, a także brakiem możliwości obrony tytułu indywidualnego mistrza Rosji juniorów. Do rosyjskiej ligi powrócił po rocznej przerwie w 2007. W tym samym roku pierwszy raz w karierze reprezentował Rosję w drużynowym pucharze świata[6].

9 września 2007 na torze w Ostrowie Wielkopolskim zdobył tytuł Indywidualnego Mistrza Świata Juniorów. W trakcie zawodów dwukrotnie pobił rekord ostrowskiego toru (64,18 s).

5 października 2008 na torze w Pardubicach obronił tytuł Indywidualnego Mistrza Świata Juniorów jako pierwszy w historii.

Lata 2009–2012Edytuj

25 kwietnia 2009 w debiucie wygrał turniej Grand Prix w Pradze, zostając drugim w historii żużlowcem (po Tomaszu Gollobie), któremu udało się tego dokonać[7]. Jednocześnie został najmłodszym stałym żużlowcem cyklu GP (mając w chwili pierwszego startu w zawodach 19 lat i 181 dni). W marcu 2009 żużlowiec otrzymał polskie obywatelstwo[8]. Rok później zdobył też polską licencje żużlową. Nie miało to jednak żadnego wpływu na kraj, który reprezentował w zawodach międzynarodowych – cały czas występuje w nich jako Rosjanin.

Z reprezentacją Rosji zajął trzecie miejsce w drużynowym pucharze świata 2012. Sajfutdinow zdobył 17 punktów będąc tym samym niekwestionowanym liderem swojej drużyny[9]. Był to pierwszy medal DMŚ dla tego kraju od czasów Związku Radzieckiego. Po sezonie 2012 po raz pierwszy zmienił klub w polskiej lidze. Po 7 latach reprezentowania drużyny z Bydgoszczy podpisał roczny kontakt z Włókniarzem Częstochowa. Wraz ze swoim rodakiem Grigorijem Łagutą stał się liderem częstochowskiej drużyny. W meczu wyjazdownym w Lesznie i Bydgoszczy zawody zakończył z kompletem 15 punktów prowadząc swoją drużynę do zwycięstw. Miał 5. miejsce w klasyfikacji najlepszych zawodników Ekstraligi według średniej biegowej (Wyniosła ona 2,260). Nie był jednak sklasyfikowany z powodu zbyt małej ilości odjechanych biegów[10].

Sezon 2013Edytuj

Stały uczestnik Grand Prix 2013. Przez długi czas zajmował fotel lidera IMŚ, tracąc go po GP Łotwy na rzecz Taia Woffindena. Z powodu odniesionej kontuzji w Toruniu 31 sierpnia 2013 roku w półfinale Ekstraligi zakończył sezon. Oznaczało to dla niego także rezygnację z medalu Indywidualnych Mistrzostw Świata. Dzięki zdobytym punktom przed odniesieniem kontuzji udało mu się utrzymać w cyklu Grand Prix zajmując 6 miejsce. Otrzymał dziką kartę na uczestnictwo w Indywidualnych Mistrzostwach Europy, które w 2013 roku zostały zupełnie odnowione. W momencie odniesienia kontuzji był liderem klasyfikacji generalnej, dzięki wygranym turniejom w Gdańsku[11] i Togliatti[12]. Z powodu kontuzji nie wystąpił w pozostałych dwóch rundach cyklu. Ostatecznie zajął 9 miejsce. 20 listopada 2013 roku ogłosił, że podpisał roczny kontrakt z Unibaxem Toruń.

Lata 2014–2018Edytuj

Z powodu skutków kontuzji odniesionej w 2013 wycofał się ze startów w Grand Prix 2014[13]. Występował natomiast w Indywidualnych mistrzostwach Europy 2014, które wygrał z przewagą sześciu punktów nad drugim Peterem Kildemandem[14]. Od sezonu 2015 jeździł tylko w lidze polskiej (w barwach Unii Leszno[15]) oraz szwedzkiej. Zrezygnował ze startów w lidze rosyjskiej (w latach 2005, 2007–2009 i 2011–2012 zdobywał tytuł mistrzowski tej ligi[16]). Zwyciężył również w Indywidualnych mistrzostwach Europy 2015. Jako pierwszy w historii obronił tytuł mistrzowski. W 2016 ukończył ten cykl na 7. miejscu, jednak tylko z trzypunktową stratą do podium.

W 2017 r. po trzech latach przerwy powrócił do cyklu Grand Prix. 24 czerwca 2017 podczas Grand Prix Danii w Horsens pierwszy raz od prawie czterech lat stanął na podium turnieju GP. W tym samym roku wywalczył drugi w karierze brązowy medal DPŚ.

W sezonie 2018 wrócił do startów w lidze rosyjskiej. Podpisał kontrakt z Turbiną Bałakowo. Zrezygnował natomiast z jazdy w Szwecji. Razem z Artiomem Łagutą i rezerwowym Glebem Czugunowem zdobył złoto Speedway Of Nations 2018[17].

Od 2019Edytuj

19 maja 2019 w 12. biegu meczu przeciwko Włókniarzowi Częstochowa stał się bohaterem jednej z najbardziej rozpoznawalnych akcji w historii żużla, określonej mianem akcji dekady[18]. Sajfutdinow przez większość wyścigu próbował wyprzedzić prowadzącego przez cały czas Jakuba Miśkowiaka, jadąc po całkowicie zewnętrznej stronie toru, niemal nie prostując motocykla podczas pokonywania łuków. Zwyciężył w tym biegu, na ostatnich metrach przechodząc przed Miśkowiaka[19]. Rosjanin zdobył za to nagrodę najlepszego wyścigu sezonu 2019 w PGE Ekstralidze[20]. Cały mecz zakończył się wynikiem 31:59 dla Unii Leszno, a Sajfutdinow skończył go z dorobkiem 12 punktów (3,3,3,3,-)[21]. 6 lipca 2019 wygrał pierwszą od ponad sześciu lat rundę Grand Prix, a cały cykl ukończył na 3. miejscu. Z reprezentacją Rosji wygrał Speedway of Nations 2019 i obronił tym samym mistrzowski tytuł sprzed roku[22].

W 2020 trzeci raz z rzędu zdobył złoto Speedway of Nations[23]. Równie dobrze nie wiodło mu się jednak w Grand Prix. Cykl GP 2020 ukończył na 8. miejscu pierwszy raz w karierze nie stając na podium żadnej z rund. Rozgrywki ligowe w Polsce zakończył z najwyższą w dotychczasowej karierze oraz najwyższą w całej Ekstralidze 2020 średnią biegową 2,523. Jest pierwszym Rosjaninem w historii z najwyższą średnią w Ekstralidze.

W wyniku konfliktu z rosyjską federacją nie startował w Speedway of Nations 2021. W Grand Prix 2021 wywalczył trzeci w karierze brązowy medal[24].

Po sezonie 2021 odszedł z Unii Leszno. W ciągu siedmiu lat startów wywalczył z nią pięć złotych medali drużynowych mistrzostw Polski. 4 listopada 2021 roku ogłosił, że od 2022 będzie startował w eWinner Apator Toruń[25]. Z powodu inwazji Rosji na Ukrainę został zawieszony wraz ze wszystkimi rosyjskimi żużlowcami z powodu wykluczenia reprezentacji Rosji z FIM[26].

Życie prywatneEdytuj

Na co dzień mieszka w Bydgoszczy. Od 2014 r. żonaty z Wiktorią Sajfutdinową. Od 2015 mają syna[27].

Starszy brat Emila, Denis, to również żużlowiec, który reprezentował Rosję w Drużynowym Pucharze Świata w 2002, a także w eliminacjach w 2004.

Starty w Grand Prix (indywidualnych mistrzostwach świata na żużlu)Edytuj

Zwycięstwa w poszczególnych zawodach Grand PrixEdytuj

Nr Dzień Rok Nazwa Miejscowość Tor Długość toru
1. 25 kwietnia 2009   Grand Prix Czech   Praga Stadion Markéta 353m
2. 30 maja 2009   Grand Prix Szwecji   Göteborg Ullevi (sztuczny tor) 404m
3. 12 września 2009   Grand Prix Słowenii   Krško Stadion Matije Gubca 388m
4. 20 kwietnia 2013   Grand Prix Europy   Bydgoszcz Stadion Polonii 348m
5. 4 maja 2013   Grand Prix Szwecji   Göteborg Ullevi (sztuczny tor) 404m
6. 1 czerwca 2013   Grand Prix Wielkiej Brytanii   Cardiff Millennium Stadium (sztuczny tor) 275m
7. 6 lipca 2019   Grand Prix Szwecji   Hallstavik HZ Bygg Arena 289m

Miejsca na podiumEdytuj

Nr Dzień Rok Nazwa Miejscowość Tor Miejsce Punkty Biegi Zwycięzca
1. 25 kwietnia 2009   Grand Prix Czech   Praga Stadion Markéta 1. 17 (2,0,2,3,1,3,6)
2. 30 maja 2009   Grand Prix Szwecji   Göteborg Ullevi (sztuczny tor) 1. 20 (0,2,3,3,3,3,6)
3. 12 września 2009   Grand Prix Słowenii   Krško Stadion Matije Gubca 1. 24 (3,3,3,3,3,3,6)
4. 24 kwietnia 2010   Grand Prix Europy   Leszno Stadion im. Alfreda Smoczyka 3. 14 (3,1,1,3,2,2,2)   Jason Crump
5. 30 kwietnia 2011   Grand Prix Europy   Leszno Stadion im. Alfreda Smoczyka 3. 14 (3,3,2,1,1,2,2)   Nicki Pedersen
6. 8 października 2011   Grand Prix Polski   Gorzów Wielkopolski Stadion im. Edwarda Jancarza 3. 8 (0,2,3,3)   Greg Hancock
7. 11 sierpnia 2012   Grand Prix Włoch   Terenzano Olympia Stadium 2. 19 (3,3,2,2,2,3,4)   Antonio Lindbäck
8. 22 września 2012   Grand Prix Nordyckie   Vojens Speedway Center 3. 15 (1,3,2,3,1,3,2)   Michael Jepsen Jensen
9. 20 kwietnia 2013   Grand Prix Europy   Bydgoszcz Stadion Polonii 1. 15 (2,3,1,2,1,3,3)
10. 4 maja 2013   Grand Prix Szwecji   Göteborg Ullevi (sztuczny tor) 1. 17 (1,2,3,3,2,3,3)
11. 1 czerwca 2013   Grand Prix Wielkiej Brytanii   Cardiff Millennium Stadium (sztuczny tor) 1. 14 (1,1,3,1,3,2,3)
12. 3 sierpnia 2013   Grand Prix Włoch   Terenzano Olympia Stadium 3. 10 (0,3,2,1,1,2,1)   Niels Kristian Iversen
13. 24 czerwca 2017   Grand Prix Danii   Horsens CASA Arena (sztuczny tor) 2. 14 (1,2,1,3,3,2,2)   Maciej Janowski
14. 26 maja 2018   Grand Prix Czech   Praga Stadion Markéta 3. 15 (3,2,2,3,2,2,1)   Fredrik Lindgren
15. 6 października 2018   Grand Prix Polski   Toruń Motoarena 3. 11 (2,2,0,1,3,2,1)   Tai Woffinden
16. 6 lipca 2019   Grand Prix Szwecji   Hallstavik HZ Bygg Arena 1. 17 (3,3,2,3,1,2,3)
17. 21 września 2019   Grand Prix Wielkiej Brytanii   Cardiff Millennium Stadium (sztuczny tor) 2. 17 (3,1,3,3,3,2,2)   Leon Madsen
18. 5 października 2019   Grand Prix Polski   Toruń Motoarena 2. 15 (3,3,0,3,2,2,2)   Leon Madsen
19. 16 lipca 2021   Grand Prix Czech   Praga Stadion Markéta 2. 18 (2,3,2,2,3,3,2)   Maciej Janowski
20. 11 września 2021   Grand Prix Danii   Vojens Speedway Center 3. 16 (2,1,3,2,3,2,1)   Artiom Łaguta
21. 2 października 2021   Grand Prix Polski   Toruń Motoarena 2. 18 (3,3,2,3,1,2,2)   Bartosz Zmarzlik

Punkty w poszczególnych zawodach Grand PrixEdytuj

Sezon 2009
                      miejsce punkty
17 9 20 14 7 10 5 14 24 11 8   139
Sezon 2010
                      miejsce punkty
14 8 5 6 15 33
Sezon 2011
                      miejsce punkty
14 8 6 7 13 11 13 7 9 10 8 6 106
Sezon 2012
                        miejsce punkty
8 7 10 12 11 10 7 19 12 11 15 11 5 133
Sezon 2013
                        miejsce punkty
6 15 17 17 14 15 13 10 7 6 114
Sezon 2017
                        miejsce punkty
12 6 13 2 14 11 10 11 11 12 7 8 6 117
Sezon 2018
                    miejsce punkty
8 15 11 14 8 6 3 5 8 11 8 89
Sezon 2019
                    miejsce punkty
6 13 11 17 14 7 10 16 17 15   126
Sezon 2020
                miejsce punkty
10 5 7 14 14 10 12 9 8 81
Sezon 2021
                      miejsce punkty
18 14 14 12 9 12 12 14 16 10 18   149
Statystyki
Starty 98
Zwycięstwa 7
Miejsca na podium 21
Finalista 30
Punkty 1087

Starty w indywidualnych mistrzostwach świata juniorówEdytuj

Starty w drużynowych mistrzostwach świataEdytuj

Drużynowy Puchar ŚwiataEdytuj

Sezon Dzień Miejscowość Miejsce Punkty Biegi Reprezentacja Zwycięzca
2007 16 lipca
19 lipca
Coventry (Półfinał)
Leszno (Baraż)
6. 6
1
(0,2,2!,w,2)
(1,0,0,0,0)
  Rosja   Polska
2008 12 lipca Leszno (Półfinał) 6. 14 (2,2,2,2,6!)   Rosja   Dania
2009 11 lipca
18 lipca
Vojens (Półfinał)
Leszno (Finał)
4. 14
18
(2,3,3,3,3)
(2,2,6!,3,2,3)
  Rosja   Polska
2011 14 lipca Gorzów Wielkopolski (Baraż) 5. 19 (2,3,3,2,6!,3)   Rosja   Polska
2012 7 lipca
14 lipca
Bydgoszcz (Półfinał)
Målilla (Finał)
3. 16
17
(3,3,3,6!,1)
(1,1,3,3,6!,3)
  Rosja   Dania
2016 23 lipca
29 lipca
Vojens (Półfinał)
Manchester (Baraż)
6. 18
15
(3,0,3,3,6!,3)
(2,2,6!,3,2)
  Rosja   Polska
2017 4 lipca
7 lipca
8 lipca
Västervik (Półfinał)
Leszno (Baraż)
Leszno (Finał)
3. 10
15
11
(2,3,1,1,3)
(3,3,3,3,3)
(2,1,3,2!,1,2)
  Rosja   Polska

Speedway of NationsEdytuj

Sezon Dzień Miejscowość Miejsce Punkty Biegi Reprezentacja Zwycięzca
2018 8 czerwca
9 czerwca
Wrocław 1. 6
8+1+1
(2,1,0,-,1,2)
(2,0,0,2,3,1+1+1)
  Rosja
2019 20 lipca
21 lipca
Togliatti 1. 17
14+1+3
(3,3,3,2,3,3)
(2,1,3,2,3,3+1+3)
  Rosja
2020 17 października Lublin 1. 14 (4,3,3,4)   Rosja

Starty w lidze (szczegółowo)Edytuj

Liga rosyjskaEdytuj

Sezon Liga Klub Miejsce Mecze Biegi Punkty Bonusy Razem Śr. bieg. Śr. mecz.
2005 Liga rosyjska Mega-Łada Togliatti 1. b.d. b.d. b.d. b.d. b.d. 2,271 (14.) b.d.
2007 Liga rosyjska Mega-Łada Togliatti 1. b.d. b.d. b.d. b.d. b.d. 2,778 (1.) b.d.
2008 Liga rosyjska Mega-Łada Togliatti 1. b.d. b.d. b.d. b.d. b.d. 2,829 (2.) b.d.
2009 Liga rosyjska Turbina Bałakowo 1. b.d. b.d. b.d. b.d. b.d. 2,871 (1.) b.d.
2011 Liga rosyjska Turbina Bałakowo 1. b.d. b.d. b.d. b.d. b.d. 2,613 (3.) b.d.
2012 Liga rosyjska Turbina Bałakowo 1. b.d. b.d. b.d. b.d. b.d. 2,655 (3.) b.d.
2013 Liga rosyjska Saławat Saławat 4. 1 6 16 0 16 2,667 (nsk) 16,00
2014 Liga rosyjska Saławat Saławat 4. 2 7 20 0 20 2,857 (2.) 10,00
2018 Liga rosyjska Turbina Bałakowo 2. 2 11 33 0 33 3,000 (1.) 16,50
2019 Liga rosyjska Turbina Bałakowo 3. 4 21 58 1 59 2,810 (2.) 14,50

Liga polskaEdytuj

Sezon Liga Klub Miejsce Mecze Biegi Punkty Bonusy Razem Śr. bieg. Śr. mecz.
2006 Ekstraliga Polonia Bydgoszcz 3. 16 52 63 6 69 1,353 (38.) 3,94
2007 Ekstraliga Polonia Bydgoszcz 8. (spadek) 9 41 51 9 60 1,463 (36.) 5,67
2008 1. liga Polonia Bydgoszcz 1. (awans) 19 99 231 20 251 2,535 (3.) 12,16
2009 Ekstraliga Polonia Bydgoszcz 6. 20 106 220 12 232 2,189 (9.) 11,00
2010 Ekstraliga Polonia Bydgoszcz 8. (spadek) 6 21 46 2 48 2,286 (nsk) 7,67
2011 1. Liga Polonia Bydgoszcz 1. (awans) 19 89 216 10 226 2,539 (2.) 11,37
2012 Ekstraliga Polonia Bydgoszcz 6. 18 93 198 12 210 2,258 (6.) 11,00
2013 Ekstraliga Włókniarz Częstochowa 4. 20 77 166 8 174 2,260 (5.) 10,38
2014 Ekstraliga KS Toruń 5. 14 61 127 12 139 2,279 (4.) 9,77
2015 Ekstraliga Unia Leszno 1. 16 78 154 13 167 2,141 (12.) 9,63
2016 Ekstraliga Unia Leszno 7. 7 34 64 5 69 2,029 (11.) 9,14
2017 Ekstraliga Unia Leszno 1. 18 91 167 17 184 2,022 (12.) 9,28
2018 Ekstraliga Unia Leszno 1. 18 88 182 13 195 2,216 (6.) 10,11
2019 Ekstraliga Unia Leszno 1. 18 86 194 9 203 2,361 (3.) 10,78
2020 Ekstraliga Unia Leszno 1. 18 88 206 16 222 2,523 (1.) 11,44
2021 Ekstraliga Unia Leszno 4. 18 87 258 12 170 1,954 (14.) 8,78

Liga szwedzkaEdytuj

Sezon Liga Klub Miejsce Mecze Biegi Punkty Bonusy Razem Śr. bieg. Śr. mecz.
2007 Elitserien Masarna Avesta 5. b.d. b.d. b.d. b.d. b.d. 1,545 (33.) b.d.
2008 Elitserien Masarna Avesta 10. (spadek) b.d. b.d. b.d. b.d. b.d. 1,837 (22.) b.d.
2009 Elitserien Piraterna Motala 7. b.d. b.d. b.d. b.d. b.d. 2,000 (12.) b.d.
2010 Elitserien Piraterna Motala 4. b.d. b.d. b.d. b.d. b.d. 2,200 (nsk) b.d.
2012 Elitserien Elit Vetlanda 1. 14 64 108 13 121 1,891 (14.) 7,71
2013 Elitserien Indianerna Kumla 5. 4 18 25 6 31 1,722 (nsk) 6,25
2014 Elitserien Elit Vetlanda 1. 13 53 92 8 100 1,887 (13.) 7,08
2015 Elitserien Elit Vetlanda 1. 13 58 141 8 149 2,569 (1.) 10,85
2016 Elitserien Elit Vetlanda 6. 3 15 28 1 29 1,933 (nsk) 9,33
2017 Elitserien Piraterna Motala 8. (spadek) 14 71 117 10 127 1,789 (23.) 8,36

Liga duńskaEdytuj

Sezon Liga Klub Miejsce Śr. bieg.
2009 Dansk Speedway Liga VSK Vojens 5. 2,692 (3.)
2010 Dansk Speedway Liga VSK Vojens 3. 2,167 (nsk)

Liga ukraińskaEdytuj

Sezon Liga Klub Miejsce Śr. bieg.
2010 Liga ukraińska   Turbina Bałakowo 1 1. 2,889 (1.)

1 W 2010 r. Turbina Bałakowo oprócz startów w lidze rosyjskiej, występowała również w lidze Ukraińskiej.

Liga brytyjskaEdytuj

Sezon Liga Klub Miejsce Śr. bieg.
2011 Elite League Coventry Bees 5. 2,070 (14.)

Liga czeskaEdytuj

Sezon Liga Klub Miejsce Śr. bieg.
2011 Extraliga AK Slaný 4. 2,143 (8.)

Pozostałe osiągnięciaEdytuj

Drużynowe Mistrzostwa Świata Juniorów
Sezon Miejsce Msc Pkt Biegi
2007   Abensberg 8 3 miejsce w półfinale
12 punktów (3,2,2,2,1,2)
 
Indywidualne Mistrzostwa Europy Juniorów
Sezon Miejsce Msc Pkt Biegi
2005   Mšeno awans do finału (wykluczony z udziału z uwagi na zbyt młody wiek)  

Mistrzostwa Rosji ParEdytuj

  • 2005 (z Mega-Ładą Togliatti) – 1. miejsce
  • 2007 (z Mega-Ładą Togliatti) – 3. miejsce

Indywidualne Mistrzostwa Rosji JuniorówEdytuj

  • 2005 – 1. miejsce
  • 2007 – 2. miejsce

Indywidualne Mistrzostwa RosjiEdytuj

Turniej o Koronę Bolesława Chrobrego - Pierwszego Króla PolskiEdytuj

Memoriał Alfreda SmoczykaEdytuj

Indywidualne Międzynarodowe Mistrzostwa EkstraligiEdytuj

  • 2014 – 1. miejsce
  • 2015 – 5. miejsce
  • 2017 – 7. miejsce
  • 2018 – 4. miejsce
  • 2019 – 7. miejsce
  • 2020 – 10. miejsce
  • 2021 – 10. miejsce

Zlatá PřilbaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Emil Sajfutdinow, Magazyn Żużel [dostęp 2022-02-14] (pol.).
  2. Michał Młodzikowski, Sajfutdinow z polskim obywatelstwem!, Bydgoszcz Nasze Miasto, 10 marca 2009 [dostęp 2022-02-14] (pol.).
  3. Wirtualna Polska Media, Emil Sajfutdinow z numerem 89 również w Grand Prix - WP SportoweFakty, sportowefakty.wp.pl, 14 stycznia 2014 [dostęp 2022-03-09] (pol.).
  4. SPEEDWAY HISTORY INFO - HISTORIA ŻUŻLA, www.historyspeedway.nstrefa.pl [dostęp 2022-02-14].
  5. Tomasz Suskiewicz: Każdy zawodnik posłucha Tomka Golloba
  6. {{{tytuł}}}, www.internationalspeedway.co.uk [dostęp 2022-02-14].
  7. Po Grand Prix Czech: Zwycięzcy mają głos. [dostęp 2009-04-26].
  8. Emil Sajfutdinow otrzymał polskie obywatelstwo. [dostęp 2009-04-25].
  9. Super User, DPŚ 2012 - Terminarz/Wyniki - Żużel - PoKredzie.pl, pokredzie.pl [dostęp 2022-02-14] (pol.).
  10. Lista klasyfikacyjna, PGE Ekstraliga [dostęp 2022-02-14] (pol.).
  11. Emil Sayfutdinov wygrywa w Gdańsku http://www.sportowefakty.pl/zuzel/373634/sajfutdinow-zgarnal-pelna-pule-relacja-z-1-finalu-sec-w-gdansku
  12. Emil Sajfutdinow wygrał w Togliatti! - WP SportoweFakty, www.sportowefakty.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).
  13. Wirtualna Polska Media, Oficjalnie: Sajfutdinow poza Grand Prix! Batchelor w jego miejsce! - WP SportoweFakty, sportowefakty.wp.pl, 4 marca 2014 [dostęp 2022-02-14] (pol.).
  14. SEC - Speedway Euro Championship, SEC - Speedway Euro Championship [dostęp 2022-02-14].
  15. Martyna Wolnik, Fogo Unia Leszno 2015, SPEEDWAY.info.pl [dostęp 2022-02-14] (pol.).
  16. SPEEDWAY HISTORY INFO - HISTORIA ŻUŻLA, www.historyspeedway.nstrefa.pl [dostęp 2022-02-14].
  17. Alexey, Eisspeedway Journal: ALL OFFICIAL RESULTS -2018 FIM Speedway of Nations Final - Wroclaw (POL) - 08 and 09.06.2018., Eisspeedway Journal, 11 czerwca 2018 [dostęp 2022-02-14].
  18. Po Bandzie Top 5 #5: Sajfutdinow dzięki akcji dekady zwyciężył w głosowaniu, PoBandzie - Portal Sportowy, 19 czerwca 2019 [dostęp 2022-02-14] (pol.).
  19. Wirtualna Polska Media, Wyścig dekady?! Sajfutdinow jak w beczce śmierci! Zobacz skrót meczu forBET Włókniarz Częstochowa - Fogo Unia Leszno - WP SportoweFakty, sportowefakty.wp.pl, 23 maja 2019 [dostęp 2022-02-14] (pol.).
  20. Bohaterowie sezonu 2019 na Gali żużlowej PGE Ekstraligi (wyniki), PGE Ekstraliga, 7 października 2019 [dostęp 2022-02-14] (pol.).
  21. Wirtualna Polska Media, Eltrox Włókniarz Częstochowa - Fogo Unia Leszno – 31 : 59 – Wynik i Relacja na żywo - PGE Ekstraliga - 19.05.2019 - WP SportoweFakty, sportowefakty.wp.pl [dostęp 2022-02-14] (pol.).
  22. II Finał SoN. Srebrni Polacy, złoci Rosjanie. Sborna pewnie wygrała finał [na żywo], Przegląd Sportowy, 21 lipca 2019 [dostęp 2022-02-14] (pol.).
  23. Telewizja Polska S.A, SoN: Polacy na podium. Kolejny triumf Rosjan, sport.tvp.pl, 17 października 2020 [dostęp 2022-02-14] (pol.).
  24. Results, FIM Speedway [dostęp 2022-02-14] (ang.).
  25. Wirtualna Polska Media, Żużel. Oficjalne potwierdzenie w Toruniu. Medalista cyklu Grand Prix zasilił eWinner Apatora! - WP SportoweFakty, sportowefakty.wp.pl, 4 listopada 2021 [dostęp 2021-11-04] (pol.).
  26. Żużel. Sportowe sankcje dla Rosji i Białorusi. To decyzja federacji polskiej oraz międzynarodowej, Sport Wprost, 5 marca 2022 [dostęp 2022-03-09] (pol.).
  27. Apator Toruń. Od tej strony może go nie znaliście. Mąż, tata i... bydgoszczanin, Sportowy Toruń, 2 listopada 2021 [dostęp 2022-02-14] (pol.).

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj