Stadion im. Edwarda Jancarza

Stadion im. Edwarda Jancarza – stadion żużlowy znajdujący się na gorzowskim Zawarciu przy ul. Śląskiej, położony pomiędzy ulicami Kwiatową i Jasną.

Stadion im. Edwarda Jancarza
Ilustracja
Przydomek: Jancarz
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Adres ul. Kwiatowa 55,
66-400 Gorzów Wlkp.
Koszt budowy 40 mln
Data budowy 1950–1951
Data otwarcia 1951
Właściciel m. Gorzów Wlkp.
(od 2003)
Klub Stal Gorzów Wlkp.
Inauguracja 1951
Turniej o „Stalowy But”
Pojemność stadionu 15 024[1]
Rekordowa frekwencja 21 000 (1989[2]) –
przed przebudową
17 000 (2017) –
po przebudowie
Oświetlenie 1 600 lux
Długość toru 329
Nawierzchnia toru granitowa
Położenie na mapie Gorzowa Wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna Gorzowa Wielkopolskiego
Stadion im. Edwarda Jancarza
Stadion im. Edwarda Jancarza
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Stadion im. Edwarda Jancarza
Stadion im. Edwarda Jancarza
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Stadion im. Edwarda Jancarza
Stadion im. Edwarda Jancarza
Ziemia52°43′15″N 15°13′41″E/52,720833 15,228056

Stanowi własność miasta Gorzowa Wielkopolskiego. W 2005 roku został przejęty przez Ośrodek Sportu i Rekreacji w Gorzowie Wielkopolskim i od tego roku jest dzierżawiony przez Stal Gorzów Wielkopolski.

HistoriaEdytuj

Stadion przed przebudową w sezonie 2007. Widok na trybunę przeciwległą do startu
Stadion po pierwszym etapie przebudowy w sezonie 2010. Widok na tą samą trybunę wraz z nowo powstałą trybuną wysoką
Stadion po ostatnim etapie przebudowy w sezonie 2013. Widok na ukończoną górną trybunę dookoła toru

Stadion jest bardzo charakterystycznym obiektem w Gorzowie Wielkopolskim. Powstał na terenie byłego wysypiska śmieci i od ponad 60 lat znajduje się w jednym miejscu. Inicjatorem budowy stadionu był mechanik klubowy Cieślicki, a pracami kierował Konstanty Sapkowski. Otwarcie stadionu nastąpiło w lipcu 1951 roku. Prace przy budowie prowadzone były w ramach czynu społecznego. Pierwszymi zawodami przeprowadzonymi na obiekcie był turniej o „Stalowy But”. Początkowo tor miał długość 395 m i nie wyglądał zbyt dobrze, jednak w 1951 roku był już równy i szeroki. W tamtym sezonie jeden z groźniejszych wypadków zanotował zawodnik Unii LesznoKazimierz Bentke, który wyleciał z motoru, przeleciał kilkanaście metrów nad widownią i wylądował na zwałach ziemi okalającej tor. Wtedy nie było jeszcze żadnej bandy wokół toru. Zbudowana została po tym sezonie.

W 1954 roku powstał Społeczny Komitet Budowy Stadionu, któremu początkowo przewodniczył Wiesław Bartmański, a następnie przez wiele lat Aleksander Dzilne. Z pomocą Zakładów Mechanicznych „Gorzów” oraz Prezydium Miejskiej Rady Narodowej zaczęto budować nowoczesny stadion. W latach 1957-1964 wybudowano dwa parkingi, garaż klubowy z wieloma urządzeniami, bandę w stylu angielskim i ogrodzenie oraz skrócono tor do 352 m. W 1961 roku rozegrano pierwsze zawody przy sztucznym oświetleniu. Kolejne prace modernizacyjne miały miejsce w 1981 roku. Polegały one na wydłużeniu toru do 360 m. Żużlowcy „Stali” rozgrywali wtedy swoje mecze na Stadionie Olimpii w Poznaniu.

Kolejna przebudowa stadionu miała miejsce w 2000 roku przed finałem Indywidualnych mistrzostw świata juniorów. Wcześniej obiekt stał się własnością ówczesnego prezesa klubu – Lesa Gondora. Wymieniono wtedy bandę okalającą tor, skrócono tor do 329 m, zbudowano nową wieżyczkę sędziowską i zainstalowano tablicę świetlną na drugim łuku. W 2003 roku został ponownie skomunalizowany. W latach 2007-2011 zaprojektowano i zrealizowano gruntowną przebudowę całego stadionu. Nowy obiekt został zaprojektowany przez biuro architektoniczne "Romankiewicz+Heck Inwestycje" z Gorzowa Wlkp. (architekt Michał Heck)[3]. Projekt konstrukcji stadionu został opracowany przez biuro "Budkomeks" z Poznania (konstruktor Jacek Tasarek). W latach 2007-2008 wykonano żelbetowe trybuny na istniejących nasypach ziemnych, wymieniono wszystkie drewniane ławki na plastikowe krzesełka, zainstalowano sztuczne oświetlenie, monitoring i nagłośnienie oraz wybudowano zadaszoną, piętrową trybunę na 4134 miejsc od strony wschodniej. Całkowita pojemność stadionu wynosiła wówczas 11 115 miejsc. Zakończenie ostatniego etapu przebudowy nastąpiło w latach 2010-2011, kiedy to dobudowano piętrowe trybuny na łukach i zadaszono resztę trybun. Wykonano wówczas, wzdłuż prostej startowej, budynek mieszczący loże VIP. Przeniesiono oświetlenie na dach oraz zwiększona została pojemność stadionu do 15 024 miejsc.

Bryła stadionu to owal o obwodzie 560 m, wrysowany w prostokąt o długości 206 m, szerokości 126 m i wysokości 18 m (bez masztów). Najwyżej położone krzesełko umiejscowione jest na wysokości 13 m, w odległości do krawędzi toru na 25 m.

Na stadionie jest 20 bramek wejściowych. 13 kołowrotków jest przy wejściu głównym od strony ul. Śląskiej. Do tego wejście dla VIP-ów od ul. Kwiatowej, dwa przy nowym parkingu oraz cztery bramki od ul. Jasnej. Przy każdej bramce jest kamera monitoringu. W sumie na całym stadionie kamer jest 49, w tym dziewięć o dużym zbliżeniu. System obejmuje każdy segment stadionu, rejestruje obraz i dźwięk. Na trybunach znajdują się dwa telebimy o wymiarach 5 x 9 m. Stadion posiada nowoczesne oświetlenie: 115 lamp daje 1300 luksów na torze, a 1700 luksów na prostej startowej. Tor żużlowy okala nowoczesna banda złożona ze 170 płyt sklejki powlekanej wodoodporną żywicą.

Przed stadionem znajduje się stojące na sześciu kolumnach wejście. Jest wysokie na 9 m, posiada cztery maszty flagowe oraz napis: „Stadion im. Edwarda Jancarza”. Obiekt zyskał też nowe ogrodzenie. Wysokie na ponad 3 m, ze wzmocnionej blachy falistej, w biało-żółto-stalowej kolorystyce.

TrybunyEdytuj

Na trybunach gorzowskiego stadionu w 68 sektorach może usiąść dokładnie 15 024 widzów (na trybunie wysokiej – 7349, na trybunie niskiej 7444 miejsc). Dla kibiców gości przeznaczono 1550 miejsc siedzących na obu piętrach przy wyjeździe z drugiego łuku (658 osób zmieści się na górze). Dla VIP-ów przeznaczono 231 miejsc na specjalnej trybunie i 36 miejsc z dostępem do bezprzewodowego internetu przy specjalnych stolikach dla dziennikarzy. Gdy będzie taka potrzeba, obiekt pomieści ok. 3 tys. fanów więcej (miejsca stojące).

Kolorystyka krzesełek na stadionie odpowiada kolorom klubowym Stali Gorzów Wielkopolski. Dolny poziom trybun to wymieszanie dwóch kolorów: żółtego i niebieskiego, zaś górna trybuna jest żółta. Na prostej przeciwległej do startu znajduje się - na trybunie dolnej żółty napis „STAL”, a na górnej niebieski „GORZÓW”.

Rekordy gorzowskiego toruEdytuj

Rozgrywane imprezyEdytuj

KrajoweEdytuj

MiędzynarodoweEdytuj

Nazwa stadionuEdytuj

W dniu 3 sierpnia 1997 roku, przy okazji rozgrywania 5 edycji memoriału – stadion nazwano imieniem Edwarda Jancarza. Tablica została wmurowana przed wjazdem na parking klubowy od ul. Kwiatowej.

UpamiętnieniaEdytuj

Od roku 2014 na koronie stadionu, na szlaku komunikacyjnym na prostej przeciwległej do startu na tzw. Alei Gwiazd Żużlowych – umieszczane są tablice zawodników, którzy mieli znaczący wpływ na tworzenie historii klubu.

Uhonorowani żużlowcyEdytuj

2014 – Tomasz Gollob (26 sierpnia), Zenon Plech i Mieczysław Cichocki (3 października)

2015 – Jerzy Rembas (20 lutego), Bogusław Nowak (10 marca), Jerzy Padewski (16 października), Andrzej Pogorzelski (18 grudnia)

2016 – Mieczysław Woźniak (23 sierpnia), Piotr Świst (28 grudnia)

2017Ryszard Fabiszewski (8 kwietnia)

GaleriaEdytuj

Odcisk dłoni Tomasza Golloba
Odcisk dłoni Zenona Plecha
Odcisk dłoni Mieczysława Cichockiego
Odcisk dłoni Jerzego Rembasa


PrzypisyEdytuj

  1. Pojemność stadionu (pol.). stadiony.net. [dostęp 2014-11-15].
  2. Historia wojen sportowych: Zielona Góra vs. Gorzów (pol.). zielonagora.naszemiasto.pl, 2014-11-27. [dostęp 2018-11-10].
  3. Stadion im. Edwarda Jancarza (Stadion Stali Gorzów) – Stadiony.net, stadiony.net [dostęp 2019-06-05].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj