Edward Jaworski

Oficer Wojska Polskiego

Edward Jaworski (ur. 18 maja 1920 w Trzebini, zm. 26 września 2012 w Zielonej Górze) – podpułkownik pilot Wojska Polskiego.

Edward Jaworski
podpułkownik pilot podpułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 18 maja 1920
Trzebinia
Data i miejsce śmierci 26 września 2012
Zielona Góra
Przebieg służby
Lata służby 1938-1947
Siły zbrojne Roundel of Poland (1921–1993).svg Polskie Siły Powietrzne
RAF roundel.svg RAF
ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 605 dywizjon myśliwski
315 dywizjon myśliwski
317 dywizjon myśliwski
302 dywizjon myśliwski
308 dywizjon myśliwski
131 Skrzydło Myśliwskie
Stanowiska dowódca eskadry
oficer taktyczny skrzydła
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca hutnik, pilot sanitarny
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941, trzykrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi Medal za Ofiarność i Odwagę Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Lotniczy Medal Za udział w wojnie obronnej 1939 Medal Pro Memoria Krzyż Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie brytyjski Distinguished Flying Cross brytyjski War Medal 1939-1945 brytyjski Defence Medal brytyjska 1939-1945 Star brytyjska Atlantic Star

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 18 maja 1920 w Trzebini, w rodzinie Franciszka i Wiktorii z Głowackich. Ukończył Szkołę Powszechną w Trzebini, a w 1938 złożył maturę w gimnazjum w Chrzanowie.

Jako harcerz odbył teoretyczne szkolenie szybowcowe w Harcerskim Oddziale Szybowcowym w Trzebini. W 1937, w Wojskowym Obozie Szybowcowym w Ustianowej koło Ustrzyk Dolnych, odbył szkolenie praktyczne i zdobył licencję pilota szybowcowego kategorii A i B. W 1938 na lotnisku Aleksandrowice, w ramach Przysposobienia Wojskowego, ukończył kurs pilotażu na samolocie RWD-8.

30 września 1938 został powołany do służby wojskowej i skierowany na Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy 6 DP przy 20 pułku piechoty Ziemi Krakowskiej w Krakowie. 2 stycznia 1939 został przeniesiony do „Szkoły Orląt”[1]. Posiadając wcześniejsze umiejętności pilotażu trafił od razu do zaawansowanej grupy, szkolonej w przyspieszonym tempie. Do wybuchu wojny został przeszkolony jako pilot myśliwski na samolotach PWS-10 i PZL P.7.

Po rozpoczęciu II wojny światowej został ewakuowany do Rumunii i tam internowany. Internowanie trwało krótko. Wraz z innymi polskimi lotnikami na pokładzie statku „Saint Nicolas” dopłynął do Bejrutu, a stamtąd brytyjskim transportowcem „Ville de Strasbourg” 29 października dotarł do Marsylii. Został zakwaterowany w Istres i Bazie Bron pod Lyonem, gdzie odbył szkolenie na samolotach francuskich.

7 lutego 1940 wypłynął z Cherbourga do Southampton i został przydzielony do Stacji RAF w Eastchurch. Po odmowie złożenia przysięgi na wierność królowi Anglii został przeniesiony do Francji i skierowany do obozu w Bressuire. 24 czerwca 1940, po interwencji delegacji podchorążych, został ponownie ewakuowany statkiem SS Arandora Star z Jean de Luz do Liverpoolu. Przebywał w różnych bazach przechodząc szkolenie na angielskim sprzęcie lotniczym. W czasie wojny wykonał w sumie ok. 300 lotów bojowych.

W 1995 wydał swoje wspomnienia zatytułowane „Zranione skrzydło”.
W 1997 otrzymał tytuł honorowego obywatela miasta Trzebini.
31 stycznia 2012 Rada Miasta Zielona Góra „za przyczynienie się do sławy polskiego żołnierza i w uznaniu zasług dla Miasta” nadała mu tytuł Honorowego Obywatela Miasta Zielona Góra[2]

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Prawdopodobnie była to Szkoła Podchorążych Rezerwy Lotnictwa w Radomiu-Sadkowie.
  2. Uchwała Nr XXVII.213.2012 Rady Miasta Zielona Góra z dnia 31 stycznia 2012 r. w sprawie nadania honorowego obywatelstwa miasta Zielona Góra.
  3. Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792 - 1945, Koszalin 1997, s. 426.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj