Franciszek Wilkoń

Franciszek Józef Wilkoń (ur. 9 września 1896 w Jaśle, zm. 4/7 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego.

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Jaśle, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Franciszka i Laury z Hodorskich[1]. Ukończył sześcioklasową szkołę realną w Tarnowie[2]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach II Brygady Legionów Polskich, a następnie II Korpusu Polskiego w Rosji[1].

Od 10 października 1919 do 31 marca 1920 był uczniem 22. klasy Szkoły Podchorążych[3]. Po zakończeniu nauki został przydzielony, w stopniu podchorążego, do szwadronu zapasowego 5 Dywizjonu Żandarmerii w Krakowie na stanowisko instruktora musztry[2]. 19 września 1921 został przeniesiony do 36 Pułku Piechoty Legii Akademickiej, a dwa miesiące później do batalionu zapasowego 17 Pułku Piechoty w Rzeszowie[2]. We wrześniu 1922 został przeniesiony do 24 Pułku Piechoty w Łucku na stanowisko dowódcy plutonu[2]. W lutym 1925 został przydzielony do Centralnej Szkoły Strzelniczej w Toruniu na stanowisko instruktora[4][5]. W listopadzie 1930 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie[6]. 4 lutego 1934 został awansowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 i 37. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7][8]. W tym samym miesiącu został przeniesiony do 44 Pułku Piechoty w Równem[9], a w kwietniu wyznaczony na stanowisko dowódcy batalionu[10][11]. Od 1937 ponownie pełnił służbę w CWPiech na stanowisku wykładowcy[1]. W marcu 1939 w dalszym ciągu służył w CWPiech na stanowisku kierownika referatu taktyki Komisji Doświadczalnej[12].

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku. Między 4 a 7 kwietnia 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany[13]. Od 28 lipca 2000 roku spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika[14]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 687.
  2. a b c d Kiński 1992 ↓, s. 530.
  3. Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 449.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 4 lutego 1925 roku, s. 53.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 139, 219.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 10.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 5 lutego 1934 roku, s. 71.
  8. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 24.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 9.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 149.
  11. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 33.
  12. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 454.
  13. Убиты в Катыни 2015 ↓, s. 219.
  14. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  15. M.P. z 1931 r. nr 218, poz. 296 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  16. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 139.

BibliografiaEdytuj