Otwórz menu główne

Gieorgij Nikiticz Chołostiakow (ros. Гео́ргий Ники́тич Холостяко́в, ur. 2 sierpnia 1902 w Baranowiczach, zm. 22 lipca 1983 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, wiceadmirał, Bohater Związku Radzieckiego (1965).

Gieorgij Chołostiakow
wiceadmirał wiceadmirał
Data i miejsce urodzenia 2 sierpnia 1902
Baranowicze, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 22 lipca 1983
Moskwa, Rosyjska FSRR
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Czerwona,
 Flota Czerwona,
 MW ZSRR
Jednostki Flota Czarnomorska,
Flotylla Kaspijska
Główne wojny i bitwy Wojna domowa w Rosji;
II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Suworowa I klasy (ZSRR)Order Wojny Ojczyźnianej I klasyOrder Czerwonej Gwiazdy

ŻyciorysEdytuj

Był synem białoruskiego maszynisty kolejowego. Od sierpnia 1919 jako żołnierz Armii Czerwonej walczył w wojnie domowej i w wojnie z Polską jako żołnierz oddziałów specjalnego przeznaczenia i politruk kompanii piechoty, w 1920 został ranny w walce z Polakami i wzięty do niewoli, z której wrócił w styczniu 1921. Od grudnia 1921 służył w Robotniczo-Chłopskiej Czerwonej Flocie, skończył szkołę wojskowo-morską, a w 1925 Wojskowo-Morską Szkołę Hydrograficzną, później był na specjalnych kursach kadry dowódczej Floty Wojskowo-Morskiej ZSRR, po czym został starszym pomocnikiem dowódcy łodzi podwodnej "Proletarij", następnie łodzi podwodnej "Batrak" i "L-55", w 1931 był dowódcą i komisarzem łodzi podwodnej "Bolszewik". W 1932 skończył kursy taktyczne przy Akademii Wojskowo-Morskiej i został skierowany do Floty Pacyficznej, dowodził dywizjonem łodzi podwodnych i brygadą łodzi podwodnych, po wprowadzeniu w ZSRR stopni wojskowych został kapitanem 2 rangi.

7 maja 1938 został aresztowany i oskarżony o kontakty z wrogami narodu mającymi „szpiegować na rzecz Polski, Anglii i Japonii”, i 17 sierpnia 1939 skazany przez wojskowy trybunał Floty Pacyficznej na 15 lat łagru, 5 lat utraty praw i pozbawienie stopnia wojskowego i odznaczeń. W maju 1940 został zwolniony i odzyskał stopień wojskowy i odznaczenia.

Od września 1940 do lutego 1941 dowodził brygadą łodzi podwodnych Floty Czarnomorskiej, następnie został szefem wydziału Floty Czarnomorskiej, od lipca do września 1941 szefem sztabu, później dowódcą bazy wojskowo-morskiej w Noworosyjsku, uczestniczył w ubezpieczaniu kerczeńsko-teodozyjskiej operacji desantowej, organizacji zaopatrzenia wojsk radzieckich w Sewastopolu i przygotowaniu obrony Noworosyjska. W sierpniu 1942 został dowódcą noworosyjskiego rejonu obronnego, jednocześnie od grudnia 1943 do marca 1944 dowodził Azowską Flotyllą Wojskową, a od grudnia 1944 do końca wojny dowodził Flotyllą Dunajską. 13 grudnia 1942 został kontradmirałem, a 24 maja 1945 wiceadmirałem. W 1950 ukończył ze Złotym Medalem Akademię Sztabu Generalnego, 1950-1951 dowodził Flotyllą Kaspijską, od listopada 1951 do maja 1953 7 Flotą na Pacyfiku, następnie był zastępcą szefa Zarządu Przygotowania Bojowego Sztabu Głównego Floty Wojskowo-Morskiej ZSRR, w 1969 zakończył służbę wojskową. Został zamordowany w swoim mieszkaniu. Pochowano go na Cmentarzu Kuncewskim.

OdznaczeniaEdytuj

I medale ZSRR oraz odznaczenia brytyjskie, austriackie, bułgarskie, węgierskie, rumuńskie i czechosłowackie.

BibliografiaEdytuj