Otwórz menu główne

Hyacinthe Sigismond Gerdil CRSP (ur. 23 czerwca 1718 w Samoëns, zm. 12 sierpnia 1802 w Rzymie) – sabaudzki[a] kardynał.

Hyacinthe Sigismond Gerdil
Jean-François Gerdil
kardynał prezbiter
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 23 czerwca 1718
Samoëns
Data i miejsce śmierci 12 sierpnia 1802
Rzym
prefekt Kongregacji Rozkrzewiania Wiary
Okres sprawowania 1795–1802
prefekt Kongregacji Indeksu
Okres sprawowania 1779–1795
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja barnabici
Śluby zakonne 25 września 1735
Diakonat 4 czerwca 1741
Prezbiterat 11 czerwca 1741
Sakra biskupia 2 marca 1777
Kreacja kardynalska 23 czerwca 1777
Pius VI
Kościół tytularny San Giovanni a Porta Latina
S. Ceciliae trans Tiberim
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 2 marca 1777
Konsekrator Marcantonio Colonna
Współkonsekratorzy Orazio Mattei
Francesco Antonio Marcucci

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 23 czerwca 1718 roku w Samoëns we francuskojęzycznej części monarchii sabaudzkiej, jako Jean-François Gerdil, syn Pierre’a Gerdila i Françoise Perrier[1][2]. Podstawową edukację odebrał w Bonneville, a w 1734 roku wstąpił do nowicjatu zakonu barnabitów[1]. Profesję wieczystą złożył 25 września 1735 roku i przyjął imię Hyacinthe-Sigismond (Giacinto Sigismondo[3][2]. Zaraz potem został wysłany do Bolonii, by studiować filozofię[1]. Świeżo po ukończeniu trzech lat studiów, zaczął nauczać w Maceracie, a później w Casale Monferrato[1]. 4 czerwca 1741 roku przyjął święcenia diakonatu, a tydzień później – prezbiteratu[3]. Jego działalność naukowa umożliwiła mu zostanie członkiem wielu zrzeszeń, m.in. Royal Society, a oprócz tego zostanie wykładowcą filozofii i etyki na Uniwersytecie Turyńskim w 1749 roku[1]. Wziął udział w synodzie w Turynie i był nauczycielem Karola Emanuela IV i Wiktora Emanuela I[1]. W 1768 roku kapituła generalna zakonu rozważała wybór Gerdila na przełożonego generalnego[1]. 17 lutego 1777 roku został wybrany tytularnym biskupem Dibony, a 2 marca przyjął sakrę[3]. 23 czerwca został kreowany kardynałem in pectore[3]. Jego nominacja na kardynała prezbitera została ogłoszona na konsystorzu 15 grudnia, a następnie nadano mu kościół tytularny San Giovanni a Porta Latina[3]. W latach 1779–1795 był prefektem Kongregacji Indeksu, a w okresie 1786–1787 – kamerlingiem Kolegium Kardynałów[1]. Był członkiem komisji opracowującej tekst Konstytucji apostolskiej Auctorem fidei, potępiającej jansenistyczny synod w Pistoi[1]. Jednocześnie przewodniczył obradom komisji, przygotowującej dokumenty potępiające Konstytucję cywilną kleru i inne dyrektywy rewolucyjnej Francji[1]. W 1795 roku został prefektem Kongregacji Rozkrzewiania Wiary i pozostał nim do śmierci[3]. W czasie francuskiej okupacji Rzymu, wyjechał do Sieny, a następnie do Turynu, gdzie schronienia udzielił mu Karol Emanuel IV[1]. Gdy został zmuszony do rezygnacji z korony Sardynii, Gerdil osiadł w Giaveno i, chcąc zrezygnować z przewodzenia Kongregacją Rozkrzewiania Wiary, zwrócił się do proprefekta Stefano Borgii, by został jego następcą[1]. Podczas konklawe 1799–1800 kardynał František Herczan w imieniu cesarza Franciszka II sprzeciwiał się ewentualnemu wyborowi Gerdila na papieża[1]. Po elekcji Piusa VII, kardynał powrócił do obowiązków prefekta i rozpoczął pracę nad konsultacjami w sprawie konkordatu z napoleońską Francją[1]. Zmarł 12 sierpnia 1802 roku w Rzymie[3].

UwagiEdytuj

  1. Pochodził z francuskojęzycznej części Sabaudii i jego językiem ojczystym był francuski, jednak po uzyskaniu nominacji kardynalskiej kolejne wydania roczników papieskich (Notizie per l'anno...) z lat 1778-1802 zaliczały go (jako sabaudczyka) do kardynałów włoskich.

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j k l m n Hyacinthe Sigismond Gerdil (ang.). The Cardinals of the Holy Roman Church. [dostęp 2018-08-30].
  2. a b Pietro Stella: GERDIL, Giacinto Sigismondo (wł.). W: Dizionario Biografico degli Italiani - Volume 53 [on-line]. 2000. [dostęp 2018-08-31].
  3. a b c d e f g Hyacinthe Sigismond Gerdil (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2018-08-30].