Inna Czurikowa

rosyjska aktorka filmowa i teatralna

Inna Michajłowna Czurikowa (ur. 5 października 1943 w Bielebiej) – radziecka i rosyjska aktorka filmowa i teatralna. Żona rosyjskiego reżysera Gleba Panfiłowa.

Inna Czurikowa
Ilustracja
W filmie Początek z 1970 roku
Imię i nazwisko

Inna Michajłowna Czurikowa

Data i miejsce urodzenia

5 października 1943
Bielebiej, ZSRR (obecnie Rosja)

Zawód

aktorka

Współmałżonek

Gleb Panfiłow

Lata aktywności

od 1960

Odznaczenia
Ludowy Artysta ZSRR Ludowy Artysta RFSRR
Order „Za zasługi dla Ojczyzny” I klasy Order „Za zasługi dla Ojczyzny” II klasy Order „Za zasługi dla Ojczyzny” III klasy Order „Za zasługi dla Ojczyzny” IV klasy Oficer Orderu Sztuki i Literatury (Francja)

ŻyciorysEdytuj

Inna Czurikowa urodziła się w Baszkirskiej ASRR, we wczesnych latach 50. przeprowadziła się z matką do Moskwy, gdzie ukończyła warsztaty aktorskie przy Teatrze Stanisławskiego. Po ich ukończeniu usiłowała bez powodzenia dostać się do Instytutu Teatralnego im. Borysa Szczukina. Pomyślnie zdała zaś egzamin do Szkoły Teatralnej im. M. Szczapkina[1] Jako studentka zadebiutowała epizodyczną rolą w filmie Chmury nad Borskiem. W 1963 wystąpiła w Chodząc po Moskwie[2]. Po ukończeniu szkoły rozpoczęła pracę w Moskiewskim Teatrze im. Leninowskiego Komsomołu, gdzie występuje jako Baba Jaga[1]. Występowała również w epizodycznych rolach w takich filmach jak Bajka o Mrozie-Czarodzieju, Trzydzieści trzy, Miłosne kłopoty, Starsza siostra[2].

Pierwszą poważną rolę zagrała w 1967 roku w debiutanckim filmie swego późniejszego męża Gleba Panfiłowa[1] pt. Trzeba przejść przez ogień. Stworzyła w nim kreacje Tani Tiotkinej, sanitariuszki z czasów wojny domowej[2] nagrodzoną Grand Prix na Festiwalu Filmowym w Locarno[3]. Po tym sukcesie wystąpiła w kolejnym filmie Panfiłowa, Początku z 1970. Wcieliła się w nim w rolę Paszy Stroganowej, robotnicy z fabryki nici, grającej w filmie realizowanym przez zakład pracy postać Joanny d’Arc[2]. Film został doceniony na 32. MFF w Wenecji, gdzie otrzymał nagrodę Srebrnego Lwa[4].

W 1973 za przyczyną Marka Zacharowa rozpoczęła pracę w teatrze LENKOM. Wystąpiła tam w trakcie swojej kariery w wielu przedstawieniach, m.in. w takich jak Mewa według Antona Czechowa, Tragedia optymistyczna według Wsiewołoda Wiszniewskiego, Trzy dziewczyny w niebieskim według Ludmiły Pietruszewskiej, Wieseman Aleksandra Ostrowskiego, Miasto milionerów według Eduardo de Filippo, Gracz według Fiodora Dostojewskiego, oraz dwukrotnie w Hamlecie, w reżyserii Andrieja Tarkowskiego i Gleba Panfiłowa[1].

W 1975 wystąpiła w kolejnym filmie Panfiłowa, pt. Proszę o głos. Wcieliła się w nim w rolę mera prowincjonalnego miasta, walczącą o poprawę warunków bytowania[2]. W roku 1979 występuje wspólnie z Michaiłem Uljanowem w filmie Gleba Panfiłowa pt. Temat[5]. W 1981 występuje w roli Anny w filmie Walentyna na podstawie sztuki Wampiłowa pt. Zeszłego lata w Czulimsku. W 1983 występuje w roli tytułowej w filmie Wassa na podstawie sztuki Maksima Gorkiego Wassa Żelazowa. Obydwie ekranizacje wyreżyserował Gleb Panfiłow. W 1983 zagrała w filmie Piotra Todorowskiego pt. Romans polowy. Kreacja ta przyniosła jej Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszej aktorki na 34. MFF w Berlinie[2].

W 1990 wystąpiła w filmie Żebro Adama, w 1993 w Roku pod znakiem psa, zaś w 1994 w obrazie Kurka Riaba. Ten ostatni film w reżyserii Andrieja Konczałowskiego został nominowany do Złotej Palmy na 47. MFF w Cannes[5]. W roku 2000 stworzyła wraz z mężem Glebem i synem Anatolijem scenariusz do Carskiej rodziny Romanowych, wyreżyserowanej przez Gleba Panfiłowa[1]. W 2004 występuje w serialu Moskiewska Saga.

Zasiadała w jury konkursu głównego na 46. MFF w Cannes (1993).

FilmografiaEdytuj

ScenariuszEdytuj

Nagrody i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e Inna Churikova na Russia-InfoCentre (ang.). [dostęp 2009-11-19].
  2. a b c d e f Jelena Bauman, Rostisław Jurieniew: Mała Encyklopedia Kina Radzieckiego. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1987, s. 60 -61. ISBN 83-221-0446-4.
  3. Gleb Panfilov na movies.nytimes.com (ang.). [dostęp 2009-11-19].
  4. Jelena Bauman, Rostisław Jurieniew: Mała Encyklopedia Kina Radzieckiego. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1987, s. 186. ISBN 83-221-0446-4.
  5. a b Dina Iordanova: Inna Churikova na filmreference.come (ang.). [dostęp 2009-11-19].

BibliografiaEdytuj

  • Edward Pawlak, Barbara Pełka, Film radziecki w Polsce, Warszawa 1985, s. 254-255.
  • Galina Dołmatowska, Irina Szyłowa, Sylwetki radzieckiego ekranu, przeł. z ros. Marek Dzierwajłło, Wydawnictwo Progress, Moskwa 1980, s. 455-463.

Linki zewnętrzneEdytuj