Otwórz menu główne

Iwan Pawłowski (ros. Иван Григорьевич Павловский) (ur. 24 lutego 1909 we wsi Tieriemkowcy na Podolu, obecnie w obwodzie chmielnickim, zm. 27 kwietnia 1999 w Moskwie) – radziecki generał armii, Bohater Związku Radzieckiego, wiceminister obrony narodowej ZSRR, wiceprzewodniczący Rady Najwyższej ZSRR.

Iwan Pawłowski
Иван Павловский
generał armii generał armii
Data i miejsce urodzenia 24 lutego 1909
Tieriemkowcy, obwód chmielnicki
Data i miejsce śmierci 27 kwietnia 1999
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1931–1992
Siły zbrojne Armia Czerwona,
Armia Radziecka
Jednostki 328 Dywizja Strzelecka,
185 Dywizja Strzelecka
Stanowiska zastępca ministra obrony ZSRR
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order LeninaOrder LeninaOrder LeninaOrder ŻukowaOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Czerwonego SztandaruOrder Wojny Ojczyźnianej I klasyOrder Czerwonej GwiazdyOrder Suworowa II klasy (ZSRR)Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”Order „Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (ZSRR)Medal „Za Zasługi Bojowe”Medal „Za Wyzwolenie Warszawy”Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-194530 years of victory rib.png40 years of victory rib.png Order Suche Batora (Mongolia) Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1943–1989) Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk

Był narodowości ukraińskiej. W 1929 skończył szkołę rolniczą, pracował jako agronom. Od 1931 żołnierz Armii Czerwonej, dowódca plutonu, następnie kompanii i batalionu. Absolwent Akademii Wojskowej im. Frunzego (1941). Od czerwca 1941 do sierpnia 1942 był szefem sztabu i dowódcą pułku piechoty podczas walk na Ukrainie, następnie do maja 1943 zastępcą dowódcy gwardyjskiej brygady strzeleckiej. Uczestnik walk w obronie Władykaukazu i Tuapse i walk o odbicie Krasnodaru na początku 1943. 1943-1945 dowódca 328 Dywizji Strzeleckiej Armii Czerwonej podczas walk na północnym Kaukazie i na Ukrainie i Białorusi[1]; uczestnik Operacji Bagration 1944.

Po zakończeniu wojny mianowany generałem majorem i wysłany na studia do Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa (do 1948), następnie m.in. dowódca korpusu. 1958-1961 zastępca dowódcy Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego, od 1960 w stopniu generała pułkownika. 1961-1963 dowódca Okręgu Wojskowego Wołga[potrzebny przypis], 1963-1967 dowódca Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego. Od 1967 dowódca Wojsk Lądowych - zastępca ministra obrony ZSRR w stopniu generała armii. Na tym stanowisku dowodził wojskami radzieckimi podczas Operacji Dunaj. 21 lutego 1961 otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. Członek Rady Najwyższej ZSRR, a 1962-1984 jej wiceprzewodniczący. 1971-1981 członek KC KPZR. Wraz z marszałkiem Nikołajem Ogarkowem ostrzegał przed radziecką interwencją w Afganistanie w 1979, wskutek czego został odwołany ze stanowiska dowódcy Wojsk Lądowych[2]. Od 1992 na emeryturze.

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Iwan G. Pawłowski (1909-1999), www.chronologia.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).
  2. Grzegorz Wasiluk: Afganistan – wojna, która przypieczętowała koniec supermocarstwa. mojeopinie.pl, 2010-01-09. [dostęp 2014-09-28].

BibliografiaEdytuj