Otwórz menu główne

Józef Mazurkiewicz

polski historyk prawa

Józef Mazurkiewicz (ur. 14 września 1904 w Kurowie, zm. 7 października 1977 w Lublinie) – historyk prawa, profesor Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, przed II wojną światową adwokat, poseł na Sejm.

Józef Mazurkiewicz
Data i miejsce urodzenia 14 września 1904
Kurów
Data i miejsce śmierci 7 października 1977
Lublin
Poseł na Sejm V kadencji (II RP)
Okres od 1938
do 1939
Przynależność polityczna Obóz Zjednoczenia Narodowego
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej

ŻyciorysEdytuj

Był synem Stanisława, miejscowego rolnika i bednarza oraz Feliksy z Kędzierskich[1]. Ukończył szkołę powszechną w Kurowie i Państwowe Gimnazjum im. St. Staszica w Lublinie, otrzymując świadectwo maturalne w 1922[2]. Rozpoczął studia na Wydziale Prawa i Nauk Społeczno-Ekonomicznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1927 uzyskał stopień magistra prawa KUL przed komisją egzaminacyjną Uniwersytetu Jana Kazimierza, a w 1929 absolutorium z historii na KUL[2].

W 1933 otworzył przewód doktorski na Uniwersytecie Jana Kazimierza na podstawie rozprawy Ustawy amortyzacyjne w dawnej Polsce[2]. Od 1934 praktykował jako adwokat. W latach 1938-1939 był posłem na Sejm z ramienia Obozu Zjednoczenia Narodowego[3][4]. Sekretarz Prezydium Okręgu Lubelskiego Obozu Zjednoczenia Narodowego w 1938 roku[5].

W kampanii wrześniowej jako podporucznik rezerwy w 8 Pułku Piechoty Legionów walczył pod Tomaszowem Lubelskim. Ranny podczas prowadzonego przez siebie ataku na bagnety dostał się do niewoli i resztę wojny spędził w oflagu Woldenberg[6].

W 1945 powrócił z niewoli i podjął pracę na KUL. W 1946 uzyskał stopnie doktora nauk prawnych i magistra historii[3]. Został zastępcą profesora KUL, prowadził wykłady z historii ustroju i prawa polskiego[4].

W 1949, wobec wstrzymania rekrutacji na studia prawnicze na KUL, przeszedł na nowo utworzony Wydział Prawa UMCS, początkowo jako zastępca profesora i kierownik Zakładu Historii Ustroju Polski. W 1956 został docentem, w 1962 profesorem nadzwyczajnym, a w 1971 profesorem zwyczajnym.

W latach 1956-1962 był prodziekanem, a w latach 1962-1964 dziekanem Wydziału Prawa UMCS[7]. Wypromował sześciu doktorów, m.in. Władysława Ćwika, Jerzego Markiewicza i Artura Korobowicza[8].

Zmarł 7 października 1977 i został pochowany na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie[9]

PublikacjeEdytuj

Jego badania naukowe dotyczyły głównie problematyki miast prywatnych oraz historycznoprawnych dziejów Lubelszczyzny.

Opublikował m.in.:

  • Ustawy amortyzacyjne w dawnej Polsce, (Pamiętnik Historyczno-Prawny 1933)
  • O początkach ustroju cechowego w Lublinie (1948)
  • Miasta prywatne powiatu lubelskiego a ich dziedzice w XIX wieku (współautorzy Jerzy Markiewicz i Jerzy Reder, 1954)
  • Jurydyki lubelskie (1956)
  • Własność w miastach prywatnych Lubelszczyzny doby Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego (współautor Władysław Ćwik, 1957)

OdznaczeniaEdytuj

Został odznaczony: Krzyżem Komandorskim (1974) i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1964), Złotym Krzyżem Zasługi (1957), Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955)[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Słownik biograficzny miasta Lublina. T. 1. Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 1993, s. 179.
  2. a b c Władysław Ćwik: Józef Mazurkiewicz (1904-1977). W: Anna Przyborowska-Klimczak (red.): Profesorowie Wydziału Prawa i Administracji UMCS 1949-2009. Wyd. 1. Lublin: Verba, 2009, s. 159. ISBN 978-83-89468-84-0. (pol.)
  3. a b c Mazurkiewicz Józef (1904-1977), Biblioteka Sejmowa Parlamentarzyści RP [dostęp 2013-07-28] (pol.).
  4. a b Ćwik, op.cit., s. 160
  5. Emil Horoch, Grupa kierownicza Obozu. Zjednoczenia Narodowego na. Lubelszczyźnie, w: Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska, Sectio F, Historia Vol. 54/55, 1999/2000 s. 433-437 s. 436.
  6. Ćwik, op.cit., s. 167
  7. Historia Wydziału Prawa i Administracji, UMCS Wydzial Prawa i Administracji [dostęp 2014-09-04] (pol.).
  8. Ćwik, op.cit., s. 166
  9. Ćwik, op.cit., s. 161