Otwórz menu główne

Jan Fryderyk Heurich

polski architekt, minister

Jan Fryderyk Heurich, Jan Heurich młodszy (ur. 16 lipca 1873 w Warszawie, zm. 11 grudnia 1925 tamże) – polski architekt, przedstawiciel historyzmu i wczesnego modernizmu, w latach 1920–1921 minister sztuki i kultury; syn Jana Kacpra.

Jan Fryderyk Heurich
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 16 lipca 1873
Warszawa
Data i miejsce śmierci 11 grudnia 1925
Warszawa
Narodowość polska
Alma mater Akademia Sztuk Pięknych w Petersburgu
Praca
Budynki Bank Towarzystw Spółdzielczych,

Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Jan Heurich był autorem projektu Biblioteki Publicznej m.st. Warszawy
Rudka – Fronton pałacu

ŻyciorysEdytuj

Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu. Podczas I wojny światowej był działaczem Centralnego Komitetu Obywatelskiego, Rady Głównej Opiekuńczej, Rady Miejskiej. Współtworzył na Politechnice Warszawskiej Wydział Architektury. Był jednym z organizatorów reaktywowanej Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Przewodniczył Radzie Artystycznej przy Magistracie, stał na czele Koła architektów Warszawskiego Stowarzyszenia Techników, był członkiem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych. W odpowiedzi na deklarację wodza naczelnego wojsk rosyjskich wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza Romanowa z 14 sierpnia 1914, podpisał telegram dziękczynny, głoszący m.in., że krew synów Polski, przelana łącznie z krwią synów Rosyi w walce ze wspólnym wrogiem, stanie się największą rękojmią nowego życia w pokoju i przyjaźni dwóch narodów słowiańskich[1]. W latach 1920-1921 był ministrem sztuki i kultury. Był pracownikiem Biura Departamentu Gospodarstwa Społecznego Tymczasowej Rady Stanu[2].

Był autorem projektów wielu gmachów użyteczności publicznej w Warszawie m.in.:

Poza Warszawą zaprojektował m.in.:

  • Pałac Ossolińskich w Rudce
  • W Koźminku przebudował w latach 1906-1907 dwór wiejski dla Marii z Mielęckich i jej męża przemysłowca Tadeusza Hantkego.
  • W 1914 odbudował po pożarze dworzec kolejowy w Skierniewicach w stylu gotyku angielskiego.
  • Pałac Potockich w Złotym Potoku (razem z Zygmuntem Hendlem)
  • Dwór w Dłużewie
  • kaplica w pałacu w Kozłówce
  • Most w Lublinie na Bystrzycy (łączy ulicę Zamojską z 1-go Maja), wzorując się na paryskim moście St. Severin
  • willa „Podlasianka” w Konstancinie, ul. Żeromskiego 13; obecnie rezydencja ambasadora Rosji

Pochowany na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie.

Był żonaty z Marią z d. Bobrowską, z którą miał dwóch synów i dwie córki[3], m.in. Marię Manteufflową.

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923)[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Kazimierz Władysław Kumaniecki, Zbiór najważniejszych dokumentów do powstania państwa polskiego, Warszawa, Kraków 1920, s. 30.
  2. Włodzimierz Suleja, Tymczasowa Rada Stanu, Warszawa 1998, s. 222.
  3. Maria Manteufflowa: Heurich Jan, iunior (1873–1925). W: Polski Słownik Biograficzny, t. IX/1960-1961 [on-line]. ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 2018-12-01].
  4. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 17.

BibliografiaEdytuj

  • Encyklopedia Warszawy. Wydawnictwo Naukowe PWN, s. 247. ISBN 83-01-08836-2.
  • Wojciech Jankowski, Heurich, Jan, [w:] Polski słownik biograficzny konserwatorów zabytków, z. 1, Poznań, Stowarzyszenie Konserwatorów Zabytków, 2000, ​ISBN 83-900862-7-1