Otwórz menu główne

Jan Sośnicki (ur. 27 grudnia 1923, zm. 18 lipca 1997 w Warszawie) – polski dowódca wojskowy, generał brygady Wojska Polskiego.

Jan Sośnicki
generał brygady generał brygady
Data urodzenia 27 grudnia 1923
Data i miejsce śmierci 18 lipca 1997
Warszawa, Polska
Przebieg służby
Lata służby 19441988
Siły zbrojne Ludowe Wojsko Polskie Wojsko Polskie
Stanowiska szef sztabu kwatermistrzostwa POW i ŚOW, kwatermistrz – z-ca d-cy 2. Armii WP, z-ca Głównego Kwatermistrza WP, komisarz wojskowy – pełnomocnik KOK w Ministerstwie Handlu Wewnętrznego i Usług
Główne wojny i bitwy II wojna światowa:
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Medal za Warszawę 1939–1945 Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Medal „Za udział w walkach o Berlin” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Wojny Ojczyźnianej II klasy (ZSRR) Medal „Za zdobycie Berlina” (ZSRR) Medal „Za wyzwolenie Warszawy” (ZSRR) Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR) Medal 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 (ZSRR)

Od 1944 żołnierz 1. Armii WP, przeszedł jej szlak bojowy od Warszawy, przez Wał Pomorski, Kołobrzeg do Odry.

Po ukończeniu Oficerskiej Szkoły Intendentury w 1946 wieloletni oficer służb kwatermistrzowskich. Był m.in. szefem sztabu kwatermistrzostwa Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy (od 1959) i Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu (od 1967). W 1968 był kwatermistrzem – zastępcą dowódcy 2. Armii WP, która wraz z innymi armiami państw Układu Warszawskiego dokonała interwencji zbrojnej w Czechosłowacji podczas wydarzeń tzw. praskiej wiosny. Od 1970 kwatermistrz Śląskiego Okręgu Wojskowego.

W 1973 otrzymał awans do stopnia generała brygady. Nominację wręczył w Belwederze I sekretarz KC PZPR Edward Gierek.

Przez wiele lat pełnił funkcję zastępcy Głównego Kwatermistrza WP (1973–1984). W okresie stanu wojennego, w latach 1981–1983 był komisarzem wojskowym – pełnomocnikiem Komitetu Obrony Kraju w Ministerstwie Handlu Wewnętrznego i Usług. W kolejnych latach był głównym specjalistą Kierownictwa Sztabu Generalnego WP. W 1988 przeniesiony w stan spoczynku.

9 maja 1985 wchodził w skład polskiego zgrupowania kombatantów i żołnierzy, które brało udział w paradzie z okazji 40-lecia Zwycięstwa na Placu Czerwonym w Moskwie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Henryk Piotr Kosk, Lidia Kosk, Generalicja polska: popularny słownik biograficzny, t. II, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 2001, ISBN 83-87103-81-0, OCLC 69534875.
  • L. Kowalski, Kryptonim „Dunaj”: udział wojsk polskich w interwencji zbrojnej w Czechosłowacji w 1968 roku, Książka i Wiedza, Warszawa 1992
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943−1990, t. III, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010, s. 483–485, ISBN 978-83-7611-801-7, OCLC 833638240.
  • L. Pajórek, Polska a „Praska wiosna”: udział Wojska Polskiego w interwencji zbrojnej w Czechosłowacji w 1968 roku, Wyd. Egros, 1998