Jerzy Sochocki

polski wojskowy, oficer

Jerzy Józef Jan Sochocki (ur. 1 kwietnia 1895[1][2] we Lwowie, zm. 14 października 1974 w Birmingham) – oficer saperów Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej i Polskich Sił Zbrojnych, w 1964 mianowany przez Prezydenta RP na uchodźstwie generałem brygady.

Jerzy Sochocki
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 1 kwietnia 1895
Lwów
Data i miejsce śmierci 14 października 1974
Birmingham
Przebieg służby
Lata służby 1914-1947
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzeł hallerczyków.jpg Armia Polska we Francji
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Jednostki 10 Batalion Saperów
Grupa Saperów
Stanowiska dowódca batalionu saperów
dowódca grupy saperów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania włoska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami

ŻyciorysEdytuj

Jerzy Sochocki urodził się 1 kwietnia 1895 we Lwowie, w rodzinie Jana, urzędnika Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie, i Malwiny z domu Jägermann. Jego żoną była Adela z domu Mikulaschek, z którą miał syna Jerzego Jana. Brat Czesław, porucznik kawalerii, został zamordowany wiosną 1940 roku w Katyniu[3].

W sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 3 i 6 pułku piechoty Legionów Polskich. W listopadzie 1915 roku wcielony został do cesarskiej i królewskiej armii. Walczył na froncie włoskim i tam dostał się do niewoli. Po ucieczce z niewoli przedostał się do Francji. W grudniu 1918 roku przyjęty został do Armii Polskiej we Francji i przydzielony do batalionu saperów, z którym w maju 1919 roku wrócił do kraju.

Od maja 1919 roku do marca 1923 roku dowodził kompanią i pełnił obowiązki dowódcy XVIII batalionu saperów. W kwietniu 1923 roku został przeniesiony z 1 pułku saperów do 4 pułku saperów w Sandomierzu na stanowisko dowódcy X batalionu saperów[4]. 31 marca 1924 roku awansował na majora. W sierpniu 1925 roku powierzono mu pełnienie obowiązków zastępcy dowódcy 6 pułku saperów w Przemyślu. Od stycznia do lipca 1929 roku był słuchaczem kursu w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu przydzielony został do dowództwa 3 Brygady Saperów w Poznaniu. 14 stycznia 1931 roku został przydzielony na IV dwunastomiesięczny kurs fortyfikacyjny przy Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie[5]. W marcu 1932 roku został przeniesiony z dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VII do Szefostwa Fortyfikacji Grudziądz na stanowisko szefa[6]. 15 września 1933 roku został szefem Fortyfikacji Toruń[7]. 27 czerwca 1935 roku został podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[8]. W kwietniu 1936 przydzielony został do sztabu inspektora saperów i szefa fortyfikacji, generała brygady Mieczysława Dąbkowskiego. Służbę na tym stanowisku pełnił do wybuchu II wojny światowej.

W kampanii wrześniowej 1939 służył w Dowództwie Saperów Naczelnego Dowództwa. Po zakończeniu kampanii internowany w Rumunii, uciekł. W 1940 dostał się do Francji, potem do Wielkiej Brytanii. Pełnił służbę w Polskich Sił Zbrojnych. Od czerwca 1940 roku, w Szkocji kierował Grupą Fortyfikacyjną w 10 Brygadzie Kawalerii. W październiku tego roku objął dowództwo batalionu saperów I Korpusu. W listopadzie 1941 roku przeniesiony został do Brygady Szkolnej.

W następnym roku skierowany został do służby w Armii Polskiej na Bliskim Wschodzie. W czerwcu 1942 roku mianowany został dowódcą 10 batalionu saperów. Na jego czele odbył kampanię włoską. Walczył i odznaczył się pod Monte Cassino i Ankoną. 1 marca 1944 roku awansował na pułkownika. W czerwcu 1945 roku objął dowództwo Grupy Saperów 2 Korpusu. Od marca do maja 1947 roku dowodził Bazą 2 Korpusu. Po przeniesieniu z Włoch do Wielkiej Brytanii został zdemobilizowany.

Pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Osiedlił się w Birmingham. Pełnił funkcję delegata rządu RP na Midlandy[9]. Był prezesem Koła Związku Ziem Wschodnich w Birmingham[9]. Zmarł 14 października 1974 w Birmingham[9]. Pochowany na cmentarzu Handsworth.

AwanseEdytuj

  • kapitan – zweryfikowany w 1922 ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919
  • major – 31 marca 1924 ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 17. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów
  • podpułkownik – 27 czerwca 1935 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 2. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów
  • pułkownik – 1 marca 1944
  • generał brygady – 11 listopada 1964 przez Prezydenta RP Augusta Zaleskiego[10]

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 2 z 11 listopada 1936 roku, s. 32 sprostowano imiona i datę urodzenia generała z „Sochocki Jerzy Józef ur. 1.04.1894” na „Sochocki Jerzy Józef Jan ur. 1.04.1895”.
  2. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 168 autorzy podali, że generał Sochocki urodził się w 1 kwietnia 1894 roku.
  3. Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 581.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 24 z 27 kwietnia 1923 roku, s. 273.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 41.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 238.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 28 września 1933 roku, s. 201.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 66.
  9. a b c d Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 27, s. 107-108, Grudzień 1974. Koło Lwowian w Londynie. 
  10. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 168.
  11. Komunikat o nadaniu Orderu "Odrodzenia Polski". „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 7, Nr 3 z 24 kwietnia 1969. 

BibliografiaEdytuj