Otwórz menu główne

Kormoran mały[3] (Microcarbo pygmeus) – gatunek średniego ptaka wodnego z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae), zamieszkujący Półwysep Bałkański, Azję Mniejszą, dolinę Padu oraz Kaukaz, Bliski Wschód i deltę Wołgi. Do Polski zalatuje – do 2017 odnotowano 164 stwierdzenia, łącznie obserwowano 373 osobniki[4].

Kormoran mały
Microcarbo pygmeus
(Pallas, 1773)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd głuptakowe
Rodzina kormorany
Rodzaj Microcarbo
Gatunek kormoran mały
Synonimy
  • Phalacrocorax pygmeus (Pallas, 1773)[1]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     okres lęgowy

     występuje przez cały rok

     zimowiska

     sezonowość występowania niepewna

MorfologiaEdytuj

Długość ciała 45–55 cm, rozpiętość skrzydeł 80–90 cm; masa ciała 565–870 g[5]. Upierzenie godowe – głowa ciemnobrązowa, ciało czarne z metalicznym zielono-czerwonym połyskiem i białymi cętkami. W upierzeniu spoczynkowym na podgardlu biała plama i brak cętek na ciele. Charakterystyczny, dłuższy niż u innych kormoranów ogon. Osobniki młodociane brązowe z wierzchu i jasne od spodu.

Tryb życiaEdytuj

Biotop 
Rzeki, jeziora (z dużą ilością roślinności) i słone zalewy (unika jednak wybrzeży morskich).
Gniazdo 
Kolonie lęgowe na niskich drzewach, krzewach lub w trzcinach, często w towarzystwie czapli. Gniazdo zbudowane jest z drobnych gałązek.
 
Jaja
Jaja 
W zniesieniu 2–8 jaj (zwykle 4–6)[5].
Wysiadywanie 
Jaja wysiadywane są przez okres 27 do 30 dni przez obydwoje rodziców. Pisklęta opuszczają gniazdo po 70 dniach.
Pożywienie 
Zasadniczo ryby, rzadziej inne drobne zwierzęta wodne (w tym ssaki), które zdobywa nurkując.

OchronaEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Phalacrocorax pygmeus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 25 października 2010]
  2. a b Microcarbo pygmeus. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Phalacrocoracidae Reichenbach, 1849-50 - kormorany - Cormorants (Wersja: 2017-09-23). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2019-09-26].
  4. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. Raport nr 34. Rzadkie ptaki obserwowane w Polsce w roku 2017. „Ornis Polonica”. 59, s. 119–153, 2018. 
  5. a b J. Orta, D.A. Christie, F. Jutglar, E.F.J. Garcia & G.M. Kirwan: Pygmy Cormorant (Microcarbo pygmaeus). W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2019. [dostęp 2019-09-26]. (ang.)
  6. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2016 r. poz. 2183)