Otwórz menu główne

Leon Łada-Zawistowski (ur. 19 listopada 1873[1] w Kijowie, zm. 12 października 1944 w Pogwizdowie) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari

Leon Łada-Zawistowski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 19 listopada 1873
Kijów
Data i miejsce śmierci 12 października 1944
Pogwizdów
Przebieg służby
Lata służby do 1928
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego,
Wojsko Polskie
Jednostki Kowieński Pułk Strzelców
XXXIX Brygada Piechoty
26 Dywizja Piechoty
23 Dywizja Piechoty
5 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca brygady piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej dowódca dywizji piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

.

ŻyciorysEdytuj

Leon Zawistowski urodził się 19 listopada 1873 w Kijowie, w rodzinie Ignacego, profesora gimnazjum. Po ukończeniu sześcioklasowej szkoły realnej w Rydze wstąpił do Szkoły Junkrów w Czugujewie. Następnie pełnił zawodową służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. W szeregach tej armii walczył w czasie I wojny światowej. W czasie działań wojennych dostał się do niewoli niemieckiej.

Jako były oficer armii rosyjskiej zwolniony z obozu jeńców reskryptem Rady Regencyjnej z 25 października 1918 roku został przydzielony do podległego jej Wojska Polskiego i mianowany na stopień majora[2]. Przydzielony do 1 pułku piechoty i mianowany dowódcą placu w Zambrowie. Tam 31 grudnia 1918 przystąpił do organizacji Kowieńskiego Pułku Strzelców, późniejszego 77 pułku piechoty. 12 lutego 1919 na czele pułku liczącego zaledwie 173 żołnierzy wyruszył na front z zadaniem objęcia odcinka nad Niemnem i nawiązania kontaktu z bolszewikami. 26 lutego dowodził pułkiem w natarciu na stację Różanka. W okresie od 12 do 19 kwietnia dowodził Grupą swojego imienia w skład której wszedł Kowieński Pułk Strzelców, półbatalion Strzelców Białostockich, półtora szwadronu ułanów i pluton artylerii. Pod jego rozkazami grupa stoczyła walki o stację Nowojelnia i Nowogródek. 22 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika, w piechocie, w „grupie byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej”. Dowództwo pułku zdał 25 lipca 1920 po czym został mianowany dowódcą III Brygady w 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej i Grupy „Orawy”. Od 13 do 16 sierpnia 1920 pełnił obowiązki dowódcy 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Następnie dowodził XXXIX Brygadą Piechoty[3].

W 1921, po zakończeniu wojny z bolszewikami i przejściu wojska na stopę pokojową, został wyznaczony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach, pozostając oficerem nadetatowym 85 pułku piechoty w Nowej Wilejce[4]. W maju 1924 został przeniesiony do Katowic na takie samo stanowisko w 23 Dywizji Piechoty[5][6].

3 listopada 1926 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go dowódcą 5 Dywizji Piechoty we Lwowie. 16 marca 1927 Prezydent RP awansował go na generała brygady. Dywizją dowodził do 18 lutego 1928. Z dniem 30 czerwca 1928 został przeniesiony w stan spoczynku[7]. Mieszkał w Białej Szlacheckiej, w powiecie pajęczańskim[8][9]. W grudniu 1938 figurował na liście wypłat kawalerów VM.

Leon Zawistowski był żonaty ze Stefanią Grodziecką, siostrą Bolesława Grodzieckiego. Stefania otrzymała od Katarzyny i Anny Gołębiewskich dwór w Białej[10].

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Kryska Karski i Żurakowski jako datę urodzenia podają 1 grudnia 1873. Tak samo Rocznik Oficerski Rezerw 1934 r. Według kalendarza juliańskiego urodził się 19 listopada, a według kalendarza gregoriańskiego – 1 grudnia. Zobacz daty nowego i starego porządku.
  2. Dziennik Rozporządzeń Komisji Wojskowej, 1918, R. 1, nr 1, Warszawa 1918, s. 8.
  3. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r., s. 206, 967.
  4. Rocznik oficerski 1923, s. 92, 370.
  5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 48 z 15.05.1924 r.
  6. Rocznik oficerski 1924, s. 76, 321, 339.
  7. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 9 z 26.04.1928 r. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 3 z 28.01.1928 r. Pierwotnie miał być przeniesiony w stan spoczynku z dniem 30 kwietnia 1928 r.
  8. Rocznik oficerski 1928, s. 881.
  9. Rocznik oficerski rezerw 1934, s. 322.
  10. Nasza Mała Ojczyzna, Wydawca: Urząd Gminy w Rząśni, s. 14.
  11. Rocznik oficerski 1923, s. 395.
  12. Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 102
  13. M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12.

BibliografiaEdytuj

  • Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych.
  • Roczniki Oficerskie 1923, 1924 i 1928.
  • Rocznik oficerski rezerw 1934.
  • Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 r.
  • Kryska-Karski Tadeusz i Żurakowski Stanisław, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991, s. 187,
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: „Bellona”, 1994, s. 366, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • Szymon Baron, Zarys historii wojennej 77-go Pułku Piechoty, Warszawa 1929,

Linki zewnętrzneEdytuj