77 Pułk Piechoty (II RP)

Ten artykuł dotyczy 77 Pułku Piechoty II RP. Zobacz też: 77 Pułk Piechoty - inne pułki piechoty z numerem 77.

77 Pułk Piechoty (77 pp) – oddział piechoty Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.

77 Pułk Piechoty
Kowieński pułk strzelców
Ilustracja
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1918
Rozformowanie 1939
Tradycje
Święto 12 lutego
Nadanie sztandaru 1922
Rodowód Kowieński pułk strzelców
Dowódcy
Pierwszy mjr Leon Łada-Zawistowski
Ostatni ppłk dypl. August Nowosielski
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
bitwa pod Lemanem
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja Lida
Rodzaj wojsk piechota
Podległość Dywizja L-B
2 Dywizja L-B
19 Dywizja Piechoty
77pstrz.png
Bitwa wilno 1920.png
Święto 77 pp w Lidzie - defilada pułku wśród tłumu mieszkańców; luty 1937
Święto 77 pp w Lidzie - podoficerowie na sali podczas bankietu; luty 1937
Jubileusz 25-lecia 1. DP Leg. w Wilnie - prezydent RP Ignacy Mościcki przechodzi przed pocztami sztandarowymi zgromadzonymi na Placu Łukiskim; widoczny sztandar 77 pp, sierpień 1939

Pułk powstał 16 grudnia 1918 w Zambrowie w składzie Dywizji Litewsko-Białoruskiej. W wojnie polsko-bolszewickiej poniósł bardzo duże straty. W momencie kontrofensywy znad Wieprza zredukowany został do jednego batalionu i podporządkowany 60 pułkowi piechoty wielkopolskiej. Zdobywał Łomżę i Stawiski, zaś pod Wincentą i Lemanem zatrzymywał usiłujące się przebić przez granicę oddziały 3 Korpusu Kawalerii Gaj-Chana. Po nieudanej obronie Lemana poddającą się do niewoli straż tylną pułku kozacy zasiekli szablami. Spoczywają na starym cmentarzu w Kolnie.

W okresie międzywojennym wchodził w skład 19 Dywizji Piechoty, stacjonował na terenie Okręgu Korpusu Nr III w Lidzie[1].

W czasie wojny obronnej 1939 wchodził w skład 19 Dywizji Piechoty walczącej w ramach Armii „Prusy”[2].

Formowanie i zmiany organizacyjneEdytuj

12 grudnia 1918 w Zambrowie major Leon Łada-Zawistowski rozpoczął formowanie Kowieńskiego pułku strzelców[3]. Formalnie powstał 16 grudnia jako oddział Dywizji Litewsko-Białoruskiej, a żołnierze rekrutowali się przede wszystkim spośród członków tamtejszej Polskiej Organizacji Wojskowej i Samoobrony Kowieńskiej, którzy po nieudanym powstaniu wileńskim zdołali przedrzeć się przez kordon niemiecki na ziemie Królestwa Polskiego[4].

W lutym 1919 czyli w momencie wyruszenia na front liczył 173 ludzi i składał się z dwóch kompanii strzeleckich, kompanii technicznej, plutonu instruktorskiego, oddziału konnych wywiadowców i taborów[4]. W czerwcu posiadał już dowództwo, dwa bataliony po cztery kompanie strzeleckie i kompania ciężkich karabinów maszynowych, kompanię techniczną, pluton telegraficzny, oddział konnych wywiadowców. Liczył około 600 żołnierzy. W czasie walk uzupełnienia rekrutowały się przeważnie z Polaków mieszkających na zachodniej Białorusi[5].

21 lutego 1921 roku w skład pułku został wcielony jeden batalion z rozformowanego 6 Harcerskiego pułku strzelców. Batalion ten otrzymał numer „III”. 5 marca 1921 roku pułk został przeniesiony do Wilna, a na początku następnego roku do garnizonu Lida[6].

Kowieński pułk strzelców w walce o graniceEdytuj

Walki na północnym odcinku frontuEdytuj

12 lutego 1919 nowo sformowane pododdziały Kowieńskiego pułku strzelców wyruszyły na front w rejon Mostów. Były to: dwie kompanie strzeleckie, , kompania techniczna, pluton instruktorski, oddział konnych wywiadowców i część taborów. W sumie pododdziały liczyły zaledwie 173 żołnierzy[5]. Po przybyciu w rejon walk zajęły pozycje obronne nad Szczarą. W marcu oddział wykonał wypady na Nowojelnię i Różankę.

W połowie kwietnia Polacy rozpoczęli ofensywę w kierunku na Wilno. Główne zadanie miała wykonać 1 Dywizja Piechoty Legionów i grupa kawalerii Władysława Beliny-Prażmowskiego. Rozmieszczona nad Szczarą Dywizja Litewsko-Białoruska miała wykonać uderzenie pomocnicze. Kowieński pułk strzelców, działając w składzie grupy mjr. Zawistowskiego, zdobył Nowogródek i zabezpieczył skrzydło oddziałów maszerujących na Wilno[5].

W pierwszych dniach lipca dowódca Frontu Litewsko-Białoruskiego gen. Stanisław Szeptycki podjął działania zaczepne mające na celu opanowanie Mińska i oparcie frontu o linię Berezyny i Dźwiny[7]. Główne zadanie wykonywała 2 Dywizja Piechoty Legionów, a DL-B miała wykonać uderzenie pomocnicze. Podczas ofensywy pułk toczył zacięte walki w Puszczy Nalibockiej[5].

Po zakończonej sukcesem ofensywie, Kowieński pułk strzelców, już w składzie III Brygady z 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej został skierowany na polsko-litewską linię demarkacyjną[5]. Pod koniec czerwca 1920 pułk (bez I batalionu) został pospiesznie ściągnięty pod Wilno.

W działaniach odwrotowych i w operacji warszawskiejEdytuj

4 lipca rozpoczęła się ofensywa wojsk Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego.

Rozpoczął się ogólny odwrót. Przełamywane i obchodzone były kolejne linie obronne, a wojska polskie wycofywały się za Niemen.

W walkach o Wilno pułk stracił około 80 % „bagnetów”. Pozostałych żołnierzy skierowano do Grodna. Do Grodna przybył też wcześniej walczący w rejonie Oran jego I batalion. Pod Grodnem jednostka utraciła większość broni ciężkiej. Z jej resztek wydzielono jeden batalion, który wziął udział w walkach odwrotowych. Walczył nad Narwią, a następnie został skierowany pod Warszawę celem uzupełnienia i reorganizacji. 17 sierpnia I batalion walczył o Płock. II batalion został przewieziony do Grodziska Mazowieckiego i tam został uzupełniony w broń i ludzi. Będąc w składzie 15 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty uczestniczył w polskim kontruderzeniu znad Wieprza. Ścigał nieprzyjaciela w kierunku Narwi i granicy z Prusami Wschodnimi[5]. Pod koniec sierpnia pododdziały pułku zostały skoncentrowane w Modlinie. Tu stopniowo uzupełniono je do pełnych stanów. Z Kowieńskiego pułku strzelców wydzielono dwa bataliony, które weszły w skład „zbuntowanych” oddziałów gen. Lucjana Żeligowskiego[5], a pułk został skadrowany[5].

Na Litwie ŚrodkowejEdytuj

Osobny artykuł: Litwa Środkowa.

Pod koniec wojny polsko-bolszewickiej, gdy wojska polskie przechodziły do kontrofensywy znad Niemna, do Polski stopniowo powracały ziemie utracone uprzednio na rzecz Armii Czerwonej. Jednak wszelkie działania dążące do opanowania Wilna działaniami militarnymi były niemożliwe ze względu na międzynarodowe zobowiązania rządu polskiego. Chodzi tutaj m.in. o układ w Spa, a także naciski ministerstwa spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii. W tym momencie marszałek Józef Piłsudski zaczął rozpatrywać możliwość przeprowadzenia „nieoficjalnej” akcji wojskowej. 20 września Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego wezwało gen. Lucjana Żeligowskiego do Kwatery Głównej stacjonującej w owym czasie w Białymstoku. Żeligowski zameldował się wraz ze swoim adiutantem por. Stanisławem Łepkowskim dopiero 30 września[8]. W czasie rozmowy pomiędzy dwoma wojskowymi Marszałek otwarcie zasygnalizował, że w interesie Polski leży wywołanie w Wilnie powstania miejscowej ludności, które uświadomiłoby zachodniej dyplomacji, iż miasto zamieszkane jest przez Polaków, którzy nie mogą i nie chcą zaakceptować władzy litewskiej, a tym bardziej bolszewickiej.

Osobny artykuł: Bunt Żeligowskiego.

Marsz oddziałów gen. Lucjana Żeligowskiego na Wilno rozpoczął się o 6.00 8 października. Ich trzonem była 1 Dywizja Litewsko-Białoruska. Już następnego dnia przełamano słaby opór litewskiego 4 pułku piechoty i opanowano miasto[9]. Wydzielone w Modlinie z Kowieńskiego Pułku Strzelców dwa bataliony „ochotników” zasiliły 1 DL-B i wzięły udział w walkach w rejonie Giedroyć. Jako Kowieński pułk strzelców[a] weszły w skład Wojsk Litwy Środkowej[10]. Po zakończeniu działań wojennych pułk przez pewien czas pozostawał na linii demarkacyjnej[10].

Bilans działańEdytuj

W walkach o niepodległość Polski w Kowieńskim pułku strzelców zginęło 11 oficerów i 179 szeregowych i podoficerów[10].
Za zasługi bojowe w wojnie 1918–1920 19 żołnierzy pułku zostało odznaczonych Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Ponadto 29 oficerów, 10 podchorążych, 5 chorążych i 74 szeregowych zostało odznaczonych Krzyżem Walecznych, w tym: 4 oficerów i 2 szeregowych – po raz czwarty, 5 oficerów – po raz trzeci, 5 oficerów, 1 podchorąży i 1 szeregowy – po raz drugi oraz 15 oficerów, 9 podchorążych, 5 chorążych i 71 szeregowych – po raz pierwszy. Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej odznaczonych zostało 21 oficerów, 5 podchorążych i 64 szeregowych[11], 49 patentem waleczności Frontu Litewsko-Białoruskiego[10]

Pułk w okresie pokojuEdytuj

 
19 DP w 1938

W okresie międzywojennym 77 pp wchodził w skład 19 Dywizji Piechoty, której oddziały stacjonowały na terenie Okręgu Korpusu Nr III[1].

Osobny artykuł: Święta wojskowe w Polsce.

19 maja 1927 roku Minister Spraw Wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski ustalił i zatwierdził dzień 12 lutego, jako datę święta pułkowego[12]. Pułk obchodził swoje święto w rocznicę wymarszu pułku z Zambrowa na front przeciwsowiecki[13].

Na podstawie rozkazu wykonawczego Ministerstwa Spraw Wojskowych do Departamentu Piechoty o wprowadzeniu organizacji piechoty na stopie pokojowej PS 10-50 z 1930 roku, w Wojsku Polskim wprowadzono trzy typy pułków piechoty. 77 pułk piechoty zaliczony został do typu III pułków piechoty o stanach zbliżonych do wojennych. Na czas wojny przewidywany był do działań osłonowych. Corocznie otrzymywał około 1010 rekrutów. Jego obsadę stanowiło 68 oficerów i 2200 podoficerów i żołnierzy[14].

Strzelcy kowieńscyEdytuj

 
Pamiątkowy obelisk 77pp na Pl. Konfederacji w Warszawie
Dowódcy pułku[15]
Zastępcy dowódcy pułku
  • mjr / ppłk piech. Mieczysław Rymkiewicz (10 VII 1922[16] – 1925[17])
  • ppłk piech. Jan II Kubin (IV 1928 – 31 XII 1931 → komendant PKU Czortków)
  • ppłk piech. Franciszek Wielgut (15 VII 1932 – XI 1933 → komendant KK Nr 1)
  • ppłk dypl. Adolf Tytus Nykulak (od XII 1933[18])
  • ppłk piech. Stanisław Konstanty Gąsiorek (1939)

II zastępcy dowódcy pułku - kwatermistrzowie

  • mjr piech. Wiktor Stoczkowski (1939)
Inni oficerowie pułku
Obsada personalna pułku w 1928 roku
  • dowódca - ppłk piech. Franciszek Alter
  • zastępca dowódcy - ppłk piech. Jan Kubin
  • kwatermistrz - ppłk piech. Stanisław Krzyż
  • oficer sztabowy pułku - mjr Henryk Dmowski
  • obwodowy komendant Przysposobienia Wojskowego - mjr piech. Józef Synoś
  • płatnik - por. Karol Horodyski
  • dowódca I batalionu - mjr Eugeniusz Kaniowski
  • dowódca II batalionu - mjr Czesław Krzowski
  • dowódca III batalionu - mjr Franciszek Sękara

Obsada personalna w 1939 rokuEdytuj

Obsada personalna i struktura organizacyjna w marcu 1939 roku[19][c]

Dowództwo, kwatermistrzostwo i pododdziały specjalne
  • dowódca pułku – ppłk dypl. Wiktor Majewski
  • I zastępca dowódcy pułku – ppłk Stanisław Konstanty Gąsiorek
  • adiutant – kpt. Tomasz Tadeusz Bednarowski
  • starszy lekarz – ppłk lek. dr Marian Buczyński
  • młodszy lekarz – vacat
  • II zastępca dowódcy pułku (kwatermistrz) – mjr Wiktor Stoczkowski
  • oficer mobilizacyjny – kpt. adm. (piech.) Adolf Brażuk
  • zastępca oficera mobilizacyjnego – kpt. Antoni Kościelny
  • oficer administracyjno-materiałowy – kpt. Adolf Jan Wiśniewski
  • oficer gospodarczy – kpt. int. Józef Boumillo
  • oficer żywnościowy – chor Jan Antkowiak
  • dowódca kompanii gospodarczej i oficer taborowy – por. tab. Stanisław Jan Szponder
  • oficer placu Lida – kpt. adm. (piech.) Henryk Jackiewicz
  • kapelmistrz – ppor. adm. (kapelm.) Jan Brodala
  • dowódca plutonu łączności – kpt. Zdzisław Mateusz Starza-Dzierżbicki
  • dowódca plutonu pionierów – por. Paweł Szczęśniewicz
  • dowódca plutonu artylerii piechoty – kpt. art. Jerzy Schmidtke
  • dowódca plutonu ppanc. – por. Teofil Pietraszko
  • dowódca oddziału zwiadu – por. Adam Jan Machnica
I batalion
  • dowódca batalionu – mjr Władysław Stanisław Włodyga
  • dowódca 1 kompanii – kpt. Roman Kuczyński
  • dowódca plutonu – ppor. Bolesław Stanisław Janowski
  • dowódca plutonu – ppor. Eugeniusz Aleksander Glasenapp
  • dowódca 2 kompanii – kpt. Ludwik Marian Ścigalski
  • dowódca plutonu – por. Jerzy Władysław Filar
  • dowódca plutonu – ppor. Włodzimierz Kamliński
  • dowódca 3 kompanii – kpt. Franciszek Ostrowski
  • dowódca plutonu – ppor. Tadeusz Edward Kowalski
  • dowódca plutonu – ppor. Adam Walczak
  • dowódca 1 kompanii km – kpt. Leon Jakub Gnatowski
  • dowódca plutonu – por. Wacław I Jarocki
  • dowódca plutonu – por. Stanisław Jezierski
  • dowódca plutonu – ppor. Franciszek Szmatko
II batalion
  • dowódca batalionu – mjr Stanisław Marcin Jurkiewicz
  • dowódca 4 kompanii – kpt. Mieczysław Zygmunt Szawłowski
  • dowódca plutonu – ppor. Edmund Stanisław Wrona
  • dowódca 5 kompanii – por. Leonard Ludwik Grabowiecki
  • dowódca plutonu – por. Józef Kieloch
  • dowódca plutonu – por. Edmund Woronowicz
  • dowódca plutonu – ppor. Marian Bujalski
  • dowódca 6 kompanii – kpt. Rudolf Schreyner
  • dowódca plutonu – ppor. Bolesław Kucharek
  • dowódca 2 kompanii km – kpt. Stanisław Juras
  • dowódca plutonu – por. Tadeusz Józef Lubiński
  • dowódca plutonu – ppor. Leon Tadeusz Kobzdej
III batalion
  • dowódca batalionu – vacat
  • dowódca 7 kompanii – kpt. Alfons Merecki
  • dowódca plutonu – ppor. Witold Turonek
  • dowódca 8 kompanii – por. Zdzisław Antoni Baraniecki
  • dowódca plutonu – por. Edward Wojniusz
  • dowódca plutonu – ppor. Jan Kołodziej
  • dowódca 9 kompanii – kpt. Romuald Aleksander Borowiecki
  • dowódca plutonu – ppor. Jan Piotr Ochalski
  • dowódca plutonu – ppor. Edmund Ślot
  • dowódca 3 kompanii km – por. Władysław I Wysocki
  • dowódca plutonu – ppor. Józef Matusiak
  • na kursie – kpt. Tadeusz Smuszowicz
  • na kursie – por. Jan Sinicki
  • na kursie – por. Wojciech Stanisław Pitio
Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy 19 DP
  • dowódca - kpt. Alfred Jan Kruczyński
  • dowódca plutonu – por. Edward Porada
  • dowódca plutonu – por. Jan Szewluk
  • dowódca plutonu – por. Antoni Wawrzyniec Kupczun
  • dowódca plutonu – por. Alfred Bernard Henryk Namysł
Obwodowa komenda przysposobienia wojskowego nr 77[d]
  • komendant obwodowy PW – kpt. piech. Stanisław Grzywacz
  • komendant powiatowy PW „Lida” – por. kontr. piech. Józef Wołoszkiewicz
  • komendant powiatowy PW „Szczuczyn Nowogródzki” – kpt adm. (piech.) Stanisław Malicki

Obsada personalna we wrześniu 1939[22]

Dowództwo
  • dowódca - ppłk dypl. piech. August Nowosielski
  • I adiutant - por. Jan Sinicki
  • II adiutant - ppor. rez. Józef Franciszek Ignaszewski
  • oficer informacyjny - NN
  • oficer łączności - kpt. Zdzisław Mateusz Straża-Dzieżbicki
  • kwatermistrz - kpt. Stanisław Juras
  • oficer płatnik - por. rez. Klemens Józef Tywoński
  • oficer żywnościowy - NN
  • naczelny lekarz - NN
  • kapelan - ks. Leoncjusz Kasperek
  • dowódca kompanii gospodarczej - por. Jan Stanisław Szponder
I batalion
  • dowódca I batalionu - mjr Władysław Stanisław Włodyga
  • adiutant batalionu - NN
  • dowódca 1 kompanii strzeleckiej - ppor. rez. Wilhelm Perkowski
  • dowódca 2 kompanii strzeleckiej - por. Wojciech Stanisław Pitio
  • dowódca 3 kompanii strzeleckiej - ppor. rez. Józef Liskiewicz
  • dowódca 1 kompanii cekaemów - kpt. Leon Gnatowski
II batalion
  • dowódca II batalionu - mjr Stanisław Jurkiewicz
  • adiutant batalionu - NN
  • dowódca 4 kompanii strzeleckiej - NN
  • dowódca 5 kompanii strzeleckiej - kpt. Mieczysław Szawłowski
  • dowódca 6 kompanii strzeleckiej - kpt. Rudolf Schreyner
  • dowódca 2 kompanii cekaemów - por. Władysław I Wysocki
III batalion
  • dowódca III batalionu - mjr Janusz Czarnocki
  • adiutant batalionu - NN
  • dowódca 7 kompanii strzeleckiej - NN
  • dowódca 8 kompanii strzeleckiej - NN
  • dowódca 9 kompanii strzeleckiej - NN
  • dowódca 3 kompanii cekaemów - por. Tadeusz Lubiński
Pododdziały specjalne
  • dowódca kompanii przeciwpancernej - por. Teofil Pietraszko
  • dowódca plutonu artylerii piechoty -
  • dowódca kompanii łączności - kpt. Jerzy Schmidtke
  • dowódca kompanii zwiadowców - por. Adam Machnica
  • dowódca plutonu pionierów - NN
  • dowódca plutonu przeciwgazowego - NN

Kawalerowie Virtuti MilitariEdytuj

  1. kpt. Witold Komierowski
  2. sierż. Henryk Komorowski
  3. szer. Seweryn Koralewski
  4. pchor. Romuald Kwieciński
  5. kpr. Romuald Macewicz
  6. ppor. Witold Michalski
  7. kpr. Bronisław Pietkiewicz
  8. por. Kazimierz Polionis
  9. kpt. Jan Prokop
  10. mjr Mieczysław Rymkiewicz
  11. kpt. Jerzy Słomczyński
  12. por. Jan Sobecki
  13. kpt. Stefan Świechowski
  14. kpr. Zygmunt Szumski
  15. kpt. Zygmunt Bohusz-Szyszko
  16. szer. Feliks Turłowicz
  17. kpt. Adolf Wojdat
  18. płk Leon Zawistowski
  19. ppor. Witold Żukowski

Symbole pułkuEdytuj

 
Uroczystość wręczenia sztandaru pułkowego. Nowa Wilejka, 18 kwietnia 1922. Na zdjęciu widoczni m.in. marsz. Józef Piłsudski i gen. Daniel Konarzewski
Sztandar
Osobny artykuł: Polskie sztandary wojskowe.

11 listopada 1919 roku w Wilnie generał Stanisław Szeptycki wręczył Kowieńskiemu Pułkowi Strzelców chorągiew ufundowaną przez Tymczasowy Komitet Polityczny Ziemi Kowieńskiej. Nie była to chorągiew przepisowa ponieważ posiadała wizerunek Matki Boskiej Ostrobramskiej, a zamiast numeru „77”, inicjały „P. S. K.” Chorągiew została przerobiona i wręczona powtórnie. Ceremonia wręczenia chorągwi odbyła się 18 kwietnia 1922 roku w Nowej Wilejce. Dowódca pułku odebrał chorągiew z rąk marszałka Józefa Piłsudskiego[23][2].

Odznaka pamiątkowa

28 lutego 1922 roku Minister Spraw Wojskowych generał porucznik Kazimierz Sosnkowski zatwierdził odznakę pamiątkową 77 pp[24].

Odznaka o wymiarach 41x31,5 mm ma kształt tarczy bojowej, emaliowanej na czerwono, na którą nałożono trzy herby: u góry Polski i Litwy, u dołu Żmudzi, a także datę powstania pułku „12 XII 1918”. Na tarczę nałożone zostały dwie skrzyżowane szable ze złotymi rękojeściami wystającymi ponad tarczę i złączone łańcuszkiem. Odznaka oficerska bita była w srebrze, czteroczęściowa, złocona i emaliowana, żołnierska była dwuczęściowa, bita w tombaku, srebrzona i patynowana, bez emalii. Wykonawcą odznak był Wiktor Gontarczyk z Warszawy[25].

Odznaka „Niedźwiedzi”

Decyzją z 28 marca 1922 roku Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz Józef Piłsudski zezwolił na noszenie przez żołnierzy 77 pp na naramiennikach odznaki „Niedźwiedzi”[26]. Żołnierze nosili tę odznakę zamiast obowiązkowego numeru „77”[e] – herb ziemi kowieńskiej.

UwagiEdytuj

  1. Jednocześnie w Wojsku Polskim nadal istniał skadrowany Kowieński pułk strzelców[10].
  2. Do 1 czerwca 1935 roku figurował w ewidencji Wojska Polskiego jako Gustaw Wiktor Nowosielski. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 1 czerwca 1935 roku, s. 56.
  3. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[20].
  4. Obwodowa komenda pw nr 77 była jednostką Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego, podległą kierownikowi Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego Okręgu Korpusu Nr III, funkcjonującą w razie mobilizacji według etatu pokojowego. 77 Pułk Piechoty był jednostką ewidencyjną dla oficerów służby czynnej, zajmujących w czasie pokoju stanowiska obwodowych i powiatowych komendantów pw[21]
  5. Dla utrwalenia zaś w tradycji pułku idei, dla której został on sformowany, zezwolił Naczelnik Państwa Józef Piłsudski na noszenia przez oficerów i szeregowych, zamiast numeru „77” na naramiennikach „niedźwiadka”, stojącego na tylnych łapach. Odznaka ta, będąca herbem ziemi kowieńskiej i Żmudzi, noszona jest przez żołnierzy pułku ze szlachetną dumą...[27].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Almanach Oficerski 1923/24 ↓, s. 52.
  2. a b Satora 1990 ↓, s. 145.
  3. Baron 1929 ↓, s. 5.
  4. a b Market 2002 ↓, s. 3.
  5. a b c d e f g h Market 2002 ↓, s. 4.
  6. Baron 1929 ↓, s. 27.
  7. Mieczkowsk 1929 ↓, s. 14.
  8. Łach 2014 ↓, s. 94.
  9. Market 2004 ↓, s. 7.
  10. a b c d e Market 2002 ↓, s. 5.
  11. Baron 1929 ↓, s. 32.
  12. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 16 z 19 maja 1927 roku, poz. 174.
  13. Baron 1929 ↓, s. 6, 28.
  14. Jagiełło 2007 ↓, s. 63-65.
  15. Prugar-Ketling (red.) 1992 ↓, metryka.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922 roku, s. 543.
  17. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 274.
  18. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 7.
  19. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 639-640 i 681.
  20. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
  21. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 808.
  22. Bieliński 2017 ↓, s. 30.
  23. Baron 1929 ↓, s. 28-29.
  24. Zatwierdzenie odznak pamiątkowych. „Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych”. 9, s. 192, 28 lutego 1922. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  25. Sawicki i Wielechowski 2007 ↓, s. 124.
  26. Odznaka 77 pp. „Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych”. 17, s. 328, 25 kwietnia 1922. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych. 
  27. Baron 1929 ↓, s. 28.

BibliografiaEdytuj