Otwórz menu główne

Małgorzata Kidawa-Błońska

polska polityk i producentka filmowa

Małgorzata Maria Kidawa-Błońska z domu Grabska (ur. 5 maja 1957 w Warszawie) – polska polityk i producentka filmowa, z wykształcenia socjolog. Posłanka na Sejm V, VI, VII, VIII i IX kadencji, w latach 2014–2015 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w 2014 rzecznik prasowy drugiego rządu Donalda Tuska, w 2015 rzecznik prasowy rządu Ewy Kopacz oraz marszałek Sejmu VII kadencji, wicemarszałek Sejmu VIII i IX kadencji.

Małgorzata Kidawa-Błońska
Ilustracja
Małgorzata Kidawa-Błońska (2019)
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1957
Warszawa
Wicemarszałek Sejmu VIII i IX kadencji
Okres od 12 listopada 2015
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Okres od 25 czerwca 2015
do 11 listopada 2015
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Radosław Sikorski
Następca Marek Kuchciński
Rzecznik prasowy Rządu RP
Okres od 7 stycznia 2014
do 23 września 2014
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Paweł Graś
Następca Iwona Sulik
Rzecznik prasowy Rządu RP
Okres od 3 lutego 2015
do 25 czerwca 2015
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Iwona Sulik
Następca Cezary Tomczyk
podpis

ŻyciorysEdytuj

 
Małgorzata Kidawa-Błońska na konwencji wyborczej Platformy Obywatelskiej w Warszawie, 2015

Urodziła się w Warszawie jako córka profesora Macieja Władysława Grabskiego i jego żony Heleny Grabskiej[1] z domu Nowakowskiej; jest wnuczką Władysława Jana Grabskiego i Zofii Wojciechowskiej, a także prawnuczką prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego i Marii Wojciechowskiej oraz premiera Władysława Grabskiego i Katarzyny Grabskiej.

Maturę zdała w IX LO im. Klementyny Hoffmanowej w Warszawie. W 1983 ukończyła studia socjologiczne na Wydziale Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego.

W drugiej połowie lat 80. pracowała w dziale literackim Studia Filmowego im. Karola Irzykowskiego. Od 1994 do 2005 była producentem filmowym w spółce Gambit Production.

Po raz pierwszy kandydowała w wyborach jako bezpartyjna z listy Unii Wolności. W 2001 wstąpiła do Platformy Obywatelskiej. W latach 2006–2013 kierowała warszawskimi strukturami PO. Przez kilka lat zasiadała w Radzie miasta stołecznego Warszawy.

W 2005 z listy PO została wybrana na posłankę V kadencji w okręgu warszawskim. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskała mandat poselski, otrzymawszy 13 057 głosów. W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję z 2. miejsca na stołecznej liście PO z wynikiem 45 027 głosów[2]. 7 stycznia 2014 została powołana na rzecznika prasowego rządu Donalda Tuska i sekretarza stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów[3]. 23 września 2014 zakończyła urzędowanie na stanowisku rzecznika prasowego rządu.

3 lutego 2015 została ponownie rzecznikiem prasowym rządu w gabinecie Ewy Kopacz. Pełnienie tej funkcji zakończyła 25 czerwca 2015, kiedy to została ogłoszona kandydatką rządzącej koalicji na stanowisko marszałka Sejmu w miejsce Radosława Sikorskiego, który zrezygnował z tej funkcji dwa dni wcześniej. Tego samego dnia została wybrana na ten urząd, otrzymując 244 głosy. Jej kontrkandydatem był wicemarszałek Jerzy Wenderlich z SLD[4]. 30 czerwca 2015 prezydent RP Bronisław Komorowski powołał ją w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego[5].

W wyborach w 2015 z powodzeniem ubiegała się o poselską reelekcję jako liderka listy wyborczej PO w okręgu podwarszawskim (dostała 80 866 głosów)[6]. Na pierwszym posiedzeniu Sejmu VIII kadencji 12 listopada 2015 została wybrana na wicemarszałka Sejmu[7]. W Sejmie VIII kadencji została członkinią Komisji Kultury i Środków Przekazu[8]. 9 sierpnia 2019, po uprzedniej dymisji Marka Kuchcińskiego, została zgłoszona jako kandydatka na marszałka Sejmu przez klub parlamentarny Platforma Obywatelska – Koalicja Obywatelska. Otrzymała 135 głosów, przegrywając z kandydatką Prawa i Sprawiedliwości Elżbietą Witek, za którą opowiedziało się 245 posłów[9].

3 września 2019 została wysunięta przez Koalicję Obywatelską na kandydata na premiera po ewentualnym zwycięstwie tego ugrupowania w wyborach parlamentarnych 13 października 2019[10]. W wyborach tych uzyskała najlepszy indywidualny wynik w kraju, startując z pierwszego miejsca na liście Koalicji Obywatelskiej w okręgu warszawskim i zdobywając 416 030 głosów[11][12]. 12 listopada 2019 została wybrana na wicemarszałka Sejmu IX kadencji[13].

W listopadzie 2019 zgłosiła swoją kandydaturę w prawyborach prezydenckich organizowanych przez PO (obok Jacka Jaśkowiaka)[14]; nominację na kandydatkę PO w wyborach prezydenckich w 2020 uzyskała w grudniu 2019[15].

Życie prywatneEdytuj

Żona reżysera filmowego Jana Kidawy-Błońskiego, z którym ma syna Jana.

PrzypisyEdytuj

  1. Nekrologi, „Gazeta Wyborcza” z 10 kwietnia 2009.
  2. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2014-09-23].
  3. Nowy rzecznik rządu: Małgorzata Kidawa-Błońska. premier.gov.pl, 7 stycznia 2014. [dostęp 2014-01-07].
  4. Kidawa-Błońska: bardzo dziękuję za ten zaszczyt, za wybór, za to, że mi zaufaliście. tvn24.pl, 25 czerwca 2015. [dostęp 2015-06-25].
  5. Skład Rady. bbn.gov.pl. [dostęp 2015-07-07].
  6. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  7. Sejm wybrał wicemarszałków. Prezydium bez ludowców. tvn24.pl, 12 listopada 2015. [dostęp 2015-11-12].
  8. Strona sejmowa posła VIII kadencji. [dostęp 2018-07-28].
  9. Głosowanie nr 25 na 85. posiedzeniu Sejmu. 9 sierpnia 2019. [dostęp 2019-11-11].
  10. Małgorzata Kidawa-Błońska kandydatem KO na premiera. 300polityka.pl, 3 września 2019. [dostęp 3 września 2019].
  11. Liderzy list Koalicji Obywatelskiej. Najlepsza Kidawa-Błońska, Schetyna dopiero siódmy. tvn24.pl, 14 października 2019. [dostęp 2019-10-14].
  12. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-14].
  13. Głosowanie nr 5 na 1. posiedzeniu Sejmu. sejm.gov.pl, 12 listopada 2019. [dostęp 2019-11-12].
  14. Arkadiusz Grochot: Kidawa-Błońska i Jaśkowiak kandydatami w prawyborach PO. rmf24.pl, 22 listopada 2019. [dostęp 2019-11-23].
  15. Joanna Potocka: Małgorzata Kidawa-Błońska kandydatką PO na prezydenta. rmf24.pl, 14 grudnia 2019. [dostęp 2019-12-14].

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj