Otwórz menu główne

Marcelo Ríos

tenisista chilijski

Marcelo Andrés Ríos Mayorga (ur. 26 grudnia 1975 w Santiago) – chilijski tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, lider rankingu ATP w grze pojedynczej, olimpijczyk z Sydney (2000).

Marcelo Ríos
Ilustracja
Państwo  Chile
Data i miejsce urodzenia 26 grudnia 1975
Santiago
Wzrost 175 cm
Masa ciała 73 kg
Gra leworęczny, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 1994
Zakończenie kariery 2004
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 18
Najwyżej w rankingu 1 (30 marca 1998)
Australian Open F (1998)
Roland Garros QF (1997, 1998)
Wimbledon 4R (1997)
US Open QF (1997)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 141 (7 maja 2001)
ilustracja
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Chile
Igrzyska panamerykańskie
srebro Santo Domingo 2003 gra pojedyncza
srebro Santo Domingo 2003 gra podwójna

Kariera tenisowaEdytuj

Ríos był pierwszym zawodnikiem z Ameryki Południowej, który został liderem na świecie w kategorii juniorów. Dokonał tego w 1993 roku, m.in. po zwycięstwie w US Open.

Jako zawodowy tenisista Ríos występował w latach 1994–2004[1].

W grze pojedynczej Chilijczyk zwyciężył w 18 turniejach o randze ATP World Tour oraz awansował do 13 finałów. Rok 1998 był najlepszy w karierze Ríosa. Dotarł do finału wielkoszlemowego Australian Open, jednak w decydującym meczu przegrał z Petrem Kordą 2:6, 2:6, 2:6. W marcu, po wygraniu rozgrywek w Miami został liderem rankingu światowego[2]. Do końca sezonu pozostawał w ścisłej czołówce, kończąc rok 1998 na 2. pozycji, za Petem Samprasem. W 1998 roku wygrał siedem turniejów, a na pozycji lidera pozostawał łącznie przez 6 tygodni. Wystąpił także w turnieju ATP World Tour World Championships (wycofał się w trakcie turnieju z powodu urazu).

W grze podwójnej Ríos triumfował w 1 zawodach z cyklu ATP World Tour, a także osiągnął 1 finał.

W latach 1993–2003 reprezentował Chile w Pucharze Davisa, rozgrywając łącznie 35 meczów singlowych, z których w 25 zwyciężył. W deblu wystąpił w 10 meczach, z których 3 wygrał.

W 2000 roku Ríos uczestniczył w igrzyskach olimpijskich w Sydney. Odpadł z rywalizacji singlowej w 1 rundzie, podobnie jak i w deblu[3]. W 2003 wygrał 2 srebrne medale podczas igrzysk panamerykańskich w Santo Domingo, w konkurencji singla i debla.

Finały w turniejach ATP World TourEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP Finals
ATP Masters Series /
ATP Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP Tour 500
ATP International Series /
ATP Tour 250

Gra pojedyncza (18–13)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 28 maja 1995 Bolonia Ceglana   Marcelo Filippini 6:2, 6:4
Zwycięzca 2. 30 lipca 1995 Amsterdam Ceglana   Jan Siemerink 6:4, 7:5, 6:4
Zwycięzca 3. 8 października 1995 Kuala Lumpur Dywanowa (hala)   Mark Philippoussis 7:6(6), 6:2
Finalista 1. 29 października 1995 Santiago Ceglana   Ctislav Doseděl 6:7(3), 3:6
Finalista 2. 10 marca 1996 Scottsdale Twarda   Wayne Ferreira 6:2, 3:6, 3:6
Finalista 3. 21 kwietnia 1996 Barcelona Ceglana   Thomas Muster 3:6, 6:4, 4:6, 1:6
Zwycięzca 4. 26 maja 1996 St. Pölten Ceglana   Félix Mantilla 6:2, 6:4
Finalista 4. 10 listopada 1996 Santiago Ceglana   Hernán Gumy 4:6, 5:7
Finalista 5. 16 lutego 1997 Marsylia Twarda (hala)   Thomas Enqvist 4:6, 0:1 krecz
Zwycięzca 5. 27 kwietnia 1997 Monte Carlo Ceglana   Àlex Corretja 6:4, 6:3, 6:3
Finalista 6. 18 maja 1997 Rzym Ceglana   Àlex Corretja 5:7, 5:7, 3:6
Finalista 7. 24 sierpnia 1997 Boston Twarda   Sjeng Schalken 5:7, 3:6
Finalista 8. 9 listopada 1997 Santiago Ceglana   Julián Alonso 2:6, 1:6
Zwycięzca 6. 18 stycznia 1998 Auckland Twarda   Richard Fromberg 4:6, 6:4, 7:6(3)
Finalista 9. 1 lutego 1998 Australian Open, Melbourne Twarda   Petr Korda 2:6, 2:6, 2:6
Zwycięzca 7. 15 marca 1998 Indian Wells Twarda   Greg Rusedski 6:3, 6:7(15), 7:6(4), 6:4
Zwycięzca 8. 29 marca 1998 Miami Twarda   Andre Agassi 7:5, 6:3, 6:4
Zwycięzca 9. 17 maja 1998 Rzym Ceglana   Albert Costa walkower
Zwycięzca 10. 24 maja 1998 St. Pölten Ceglana   Vince Spadea 6:2, 6:0
Zwycięzca 11. 4 października 1998 Puchar Wielkiego Szlema Twarda (hala)   Andre Agassi 6:4, 2:6, 7:6(1), 5:7, 6:3
Zwycięzca 12. 18 października 1998 Singapur Dywanowa (hala)   Mark Woodforde 6:4, 6:2
Finalista 10. 25 kwietnia 1999 Monte Carlo Ceglana   Gustavo Kuerten 4:6, 1:2 krecz
Zwycięzca 13. 9 maja 1999 Hamburg Ceglana   Mariano Zabaleta 6:7(5), 7:5, 5:7, 7:6(5), 6:2
Zwycięzca 14. 23 maja 1999 St. Pölten Ceglana   Mariano Zabaleta 4:4 krecz
Finalista 11. 10 października 1999 Szanghaj Twarda   Magnus Norman 6:2, 3:6, 5:7
Zwycięzca 15. 17 października 1999 Singapur Twarda (hala)   Mikael Tillström 6:2, 7:6(5)
Zwycięzca 16. 23 lipca 2000 Umag Ceglana   Mariano Puerta 7:6(1), 4:6, 6:3
Zwycięzca 17. 7 stycznia 2001 Doha Twarda   Bohdan Ulihrach 6:3, 2:6, 6:3
Zwycięzca 18. 30 września 2001 Hongkong Twarda   Rainer Schüttler 7:6(3), 6:2
Finalista 12. 27 października 2002 Sztokholm Twarda (hala)   Paradorn Srichaphan 7:6(2), 0:6, 3:6, 2:6
Finalista 13. 16 lutego 2003 Viña del Mar Ceglana   David Sánchez 6:1, 3:6, 3:6

Gra podwójna (1–1)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 30 lipca 1995 Amsterdam Ceglana   Sjeng Schalken   Wayne Arthurs
  Neil Broad
4:6, 2:6
Finalista 1. 11 marca 2001 Scottsdale Twarda   Sjeng Schalken   Donald Johnson
  Jared Palmer
6:7(3), 2:6

Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i ATP World Tour Masters 1000 (gra pojedyncza)Edytuj

Turniej 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Wielki Szlem
Australian Open 1R QF F 1R QF 0 / 5 14–5
French Open 2R 2R 4R 4R QF QF 1R 2R 1R 0 / 9 17–9
Wimbledon 1R 4R 1R 0 / 3 3–3
US Open 2R 1R 2R QF 3R 4R 3R 3R 3R 0 / 9 17–9
Bilans spotkań 2–2 1–3 4–3 14–4 12–4 7–2 2–2 3–3 6–2 0–1 0–0 51–26
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals RR 0 / 1 0–1
ATP World Tour Masters 1000
Indian Wells 3R SF 2R W 3R 2R 1R 3R 2R 1 / 9 16–9
Miami 3R 3R 3R W 4R 4R 2R SF 4R 1 / 9 20–7
Monte Carlo SF W F 1R 2R 3R 1 / 6 16–4
Rzym 2R QF F W 1R 1R 2R 1 / 7 15–6
Hamburg SF 3R 2R W SF 2R 1 / 6 14–5
Montreal/Toronto SF 3R 3R 0 / 3 7–3
Cincinnati 1R 3R 2R 2R 2R 0 / 5 4–5
Stuttgart/Madryt QF QF QF QF 3R 2R 0 / 6 11–5
Paryż 2R 2R QF 2R 1R 0 / 5 2–5
Ranking na koniec sezonu
107 25 11 10 2 9 37 39 24 105 842

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie

     RR, odpadł w fazie grupowej

     –, nie startował w turnieju głównym

PrzypisyEdytuj

  1. Rios announces retirement (ang.). bbc.co.uk, 16 lipca 2004. [dostęp 4 stycznia 2017].
  2. Robin Finn: TENNIS; Rios Moves Within a Match of Being No. 1 (ang.). nytimes.com, 28 marca 1998. [dostęp 4 stycznia 2017].
  3. Marcelo Ríos Bio, Stats, and Results, Olympics at Sports-Reference.com [dostęp 2018-02-09] (ang.).

BibliografiaEdytuj