Otwórz menu główne

Marcelo Ríos

tenisista chilijski

Marcelo Andrés Ríos Mayorga (ur. 26 grudnia 1975 w Santiago) – chilijski tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, lider rankingu ATP w grze pojedynczej, olimpijczyk z Sydney (2000).

Marcelo Ríos
Ilustracja
Państwo  Chile
Data i miejsce urodzenia 26 grudnia 1975
Santiago
Wzrost 175 cm
Masa ciała 73 kg
Gra leworęczny, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 1994
Zakończenie kariery 2004
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 18
Najwyżej w rankingu 1 (30 marca 1998)
Australian Open F (1998)
Roland Garros QF (1997, 1998)
Wimbledon 4R (1997)
US Open QF (1997)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1
Najwyżej w rankingu 141 (7 maja 2001)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Chile
Igrzyska panamerykańskie
Srebro Santo Domingo 2003 gra pojedyncza
Srebro Santo Domingo 2003 gra podwójna

Spis treści

Kariera tenisowaEdytuj

Ríos był pierwszym zawodnikiem z Ameryki Południowej, który został liderem na świecie w kategorii juniorów. Dokonał tego w 1993 roku, m.in. po zwycięstwie w US Open.

Jako zawodowy tenisista Ríos występował w latach 1994–2004[1].

W grze pojedynczej Chilijczyk zwyciężył w 18 turniejach o randze ATP World Tour oraz awansował do 13 finałów. Rok 1998 był najlepszy w karierze Ríosa. Dotarł do finału wielkoszlemowego Australian Open, jednak w decydującym meczu przegrał z Petrem Kordą 2:6, 2:6, 2:6. W marcu, po wygraniu rozgrywek w Miami został liderem rankingu światowego[2]. Do końca sezonu pozostawał w ścisłej czołówce, kończąc rok 1998 na 2. pozycji, za Petem Samprasem. W 1998 roku wygrał siedem turniejów, a na pozycji lidera pozostawał łącznie przez 6 tygodni. Wystąpił także w turnieju ATP World Tour World Championships (wycofał się w trakcie turnieju z powodu urazu).

W grze podwójnej Ríos triumfował w 1 zawodach z cyklu ATP World Tour, a także osiągnął 1 finał.

W latach 1993–2003 reprezentował Chile w Pucharze Davisa, rozgrywając łącznie 35 meczów singlowych, z których w 25 zwyciężył. W deblu wystąpił w 10 meczach, z których 3 wygrał.

W 2000 roku Ríos uczestniczył w igrzyskach olimpijskich w Sydney. Odpadł z rywalizacji singlowej w 1 rundzie, podobnie jak i w deblu[3]. W 2003 wygrał 2 srebrne medale podczas igrzysk panamerykańskich w Santo Domingo, w konkurencji singla i debla.

Finały w turniejach ATP World TourEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP Finals
ATP Masters Series /
ATP Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP Tour 500
ATP International Series /
ATP Tour 250

Gra pojedyncza (18–13)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 28 maja 1995 Bolonia Ceglana   Marcelo Filippini 6:2, 6:4
Zwycięzca 2. 30 lipca 1995 Amsterdam Ceglana   Jan Siemerink 6:4, 7:5, 6:4
Zwycięzca 3. 8 października 1995 Kuala Lumpur Dywanowa (hala)   Mark Philippoussis 7:6(6), 6:2
Finalista 1. 29 października 1995 Santiago Ceglana   Ctislav Doseděl 6:7(3), 3:6
Finalista 2. 10 marca 1996 Scottsdale Twarda   Wayne Ferreira 6:2, 3:6, 3:6
Finalista 3. 21 kwietnia 1996 Barcelona Ceglana   Thomas Muster 3:6, 6:4, 4:6, 1:6
Zwycięzca 4. 26 maja 1996 St. Pölten Ceglana   Félix Mantilla 6:2, 6:4
Finalista 4. 10 listopada 1996 Santiago Ceglana   Hernán Gumy 4:6, 5:7
Finalista 5. 16 lutego 1997 Marsylia Twarda (hala)   Thomas Enqvist 4:6, 0:1 krecz
Zwycięzca 5. 27 kwietnia 1997 Monte Carlo Ceglana   Àlex Corretja 6:4, 6:3, 6:3
Finalista 6. 18 maja 1997 Rzym Ceglana   Àlex Corretja 5:7, 5:7, 3:6
Finalista 7. 24 sierpnia 1997 Boston Twarda   Sjeng Schalken 5:7, 3:6
Finalista 8. 9 listopada 1997 Santiago Ceglana   Julián Alonso 2:6, 1:6
Zwycięzca 6. 18 stycznia 1998 Auckland Twarda   Richard Fromberg 4:6, 6:4, 7:6(3)
Finalista 9. 1 lutego 1998 Australian Open, Melbourne Twarda   Petr Korda 2:6, 2:6, 2:6
Zwycięzca 7. 15 marca 1998 Indian Wells Twarda   Greg Rusedski 6:3, 6:7(15), 7:6(4), 6:4
Zwycięzca 8. 29 marca 1998 Miami Twarda   Andre Agassi 7:5, 6:3, 6:4
Zwycięzca 9. 17 maja 1998 Rzym Ceglana   Albert Costa walkower
Zwycięzca 10. 24 maja 1998 St. Pölten Ceglana   Vince Spadea 6:2, 6:0
Zwycięzca 11. 4 października 1998 Puchar Wielkiego Szlema Twarda (hala)   Andre Agassi 6:4, 2:6, 7:6(1), 5:7, 6:3
Zwycięzca 12. 18 października 1998 Singapur Dywanowa (hala)   Mark Woodforde 6:4, 6:2
Finalista 10. 25 kwietnia 1999 Monte Carlo Ceglana   Gustavo Kuerten 4:6, 1:2 krecz
Zwycięzca 13. 9 maja 1999 Hamburg Ceglana   Mariano Zabaleta 6:7(5), 7:5, 5:7, 7:6(5), 6:2
Zwycięzca 14. 23 maja 1999 St. Pölten Ceglana   Mariano Zabaleta 4:4 krecz
Finalista 11. 10 października 1999 Szanghaj Twarda   Magnus Norman 6:2, 3:6, 5:7
Zwycięzca 15. 17 października 1999 Singapur Twarda (hala)   Mikael Tillström 6:2, 7:6(5)
Zwycięzca 16. 23 lipca 2000 Umag Ceglana   Mariano Puerta 7:6(1), 4:6, 6:3
Zwycięzca 17. 7 stycznia 2001 Doha Twarda   Bohdan Ulihrach 6:3, 2:6, 6:3
Zwycięzca 18. 30 września 2001 Hongkong Twarda   Rainer Schüttler 7:6(3), 6:2
Finalista 12. 27 października 2002 Sztokholm Twarda (hala)   Paradorn Srichaphan 7:6(2), 0:6, 3:6, 2:6
Finalista 13. 16 lutego 2003 Viña del Mar Ceglana   David Sánchez 6:1, 3:6, 3:6

Gra podwójna (1–1)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 30 lipca 1995 Amsterdam Ceglana   Sjeng Schalken   Wayne Arthurs
  Neil Broad
4:6, 2:6
Finalista 1. 11 marca 2001 Scottsdale Twarda   Sjeng Schalken   Donald Johnson
  Jared Palmer
6:7(3), 2:6

Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i ATP World Tour Masters 1000 (gra pojedyncza)Edytuj

Turniej 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Wielki Szlem
Australian Open 1R QF F 1R QF 0 / 5 14–5
French Open 2R 2R 4R 4R QF QF 1R 2R 1R 0 / 9 17–9
Wimbledon 1R 4R 1R 0 / 3 3–3
US Open 2R 1R 2R QF 3R 4R 3R 3R 3R 0 / 9 17–9
Bilans spotkań 2–2 1–3 4–3 14–4 12–4 7–2 2–2 3–3 6–2 0–1 0–0 51–26
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals RR 0 / 1 0–1
ATP World Tour Masters 1000
Indian Wells 3R SF 2R W 3R 2R 1R 3R 2R 1 / 9 16–9
Miami 3R 3R 3R W 4R 4R 2R SF 4R 1 / 9 20–7
Monte Carlo SF W F 1R 2R 3R 1 / 6 16–4
Rzym 2R QF F W 1R 1R 2R 1 / 7 15–6
Hamburg SF 3R 2R W SF 2R 1 / 6 14–5
Montreal/Toronto SF 3R 3R 0 / 3 7–3
Cincinnati 1R 3R 2R 2R 2R 0 / 5 4–5
Stuttgart/Madryt QF QF QF QF 3R 2R 0 / 6 11–5
Paryż 2R 2R QF 2R 1R 0 / 5 2–5
Ranking na koniec sezonu
107 25 11 10 2 9 37 39 24 105 842

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie

     RR, odpadł w fazie grupowej

     –, nie startował w turnieju głównym

PrzypisyEdytuj

  1. Rios announces retirement (ang.). bbc.co.uk, 16 lipca 2004. [dostęp 4 stycznia 2017].
  2. Robin Finn: TENNIS; Rios Moves Within a Match of Being No. 1 (ang.). nytimes.com, 28 marca 1998. [dostęp 4 stycznia 2017].
  3. Marcelo Ríos Bio, Stats, and Results, Olympics at Sports-Reference.com [dostęp 2018-02-09] (ang.).

BibliografiaEdytuj